Σαράντα μοναχοί ξεκίνησαν από τη Ρώμη με εντολή του Μεγάλου Γρηγορίου, για να φέρουν τον Χριστό στους ειδωλολάτρες Αγγλοσάξονες. Επικεφαλής τους στάθηκε ο Αυγουστίνος, ένας ταπεινός Ιταλός μοναχός που έμελλε να γίνει ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας. Η Βρετανία είχε βυθιστεί στο σκοτάδι, καθώς οι Σάξονες, οι Άγγλοι και οι Τζιούτς έσπρωξαν τους παλιούς Βρετανούς προς τις ορεινές περιοχές. Από τα μέσα του πέμπτου αιώνα μετά Χριστόν, η ειδωλολατρία βασίλευε στα νησιά, σβήνοντας σχεδόν κάθε ίχνος της παλιάς χριστιανικής ζωής.

Ο πάπας Ρώμης Γρηγόριος ο Μέγας έτρεφε από καιρό βαθύ πόθο να φωτίσει τους λαούς εκείνους. Διάλεξε λοιπόν τον Αυγουστίνο, μοναχό της μονής του Αγίου Ανδρέου στη Ρώμη, και του ανέθεσε τη μεγάλη αυτή ιεραποστολή. Μαζί με σαράντα αδελφούς ξεκίνησε το ταξίδι, αντιμετωπίζοντας πολλές περιπέτειες και κινδύνους. Έφτασαν στο νησί Τάνετ της Βρετανίας στα τέλη του έκτου αιώνα μετά Χριστόν. Αμέσως ειδοποίησαν τον βασιλιά του Κεντ, τον Έθελμπερτ, και του φανέρωσαν τον σκοπό της παρουσίας τους.

Σε λίγες ημέρες ο ηγεμόνας πήγε ο ίδιος στο νησί, ώστε να συναντήσει τους μοναχούς και να ακούσει τα λόγια τους. Ο βασιλιάς άκουσε με προσοχή τον λόγο των ξένων μοναχών, χωρίς όμως να υποσχεθεί πως θα πίστευε ο ίδιος στον Χριστό. Δέχθηκε ωστόσο να τους παραχωρήσει κάθε διευκόλυνση και τους έδωσε τόπο κατοικίας στο Καντέρμπουρυ. Παραχώρησε επίσης τον αρχαίο ναό του Αγίου Μαρτίνου, που είχαν αφήσει πίσω τους οι παλιοί Βρετανοί χριστιανοί. Τον ναό αυτόν χρησιμοποιούσε ήδη η βασίλισσα Μπέρθα, χριστιανή από τη Γαλλία, η οποία προσευχόταν εκεί μαζί με τον προσωπικό της εφημέριο.

Έχοντας πια ορμητήριο τον ναό του Αγίου Μαρτίνου, οι μοναχοί άρχισαν να κηρύττουν με ζήλο τον λόγο του Θεού. Βάπτιζαν τους κατηχουμένους και τελούσαν καθημερινά τη Θεία Λειτουργία στους νεοφώτιστους πιστούς. Πολλοί ειδωλολάτρες συγκινήθηκαν από τη ζωή και τον λόγο τους και προσήλθαν στην Ορθόδοξη πίστη. Με τον καιρό μάλιστα και ο ίδιος ο βασιλιάς Έθελμπερτ πίστεψε στον Χριστό μαζί με χιλιάδες υπηκόους του. Ύστερα από έναν χρόνο, ο Αυγουστίνος ταξίδεψε στην Αρελάτη της Γαλλίας για σπουδαία αποστολή.

Εκεί χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον Μητροπολίτη Βιργίλιο, ώστε να ηγηθεί κανονικά της νέας Εκκλησίας. Επιστρέφοντας, ρίχτηκε με ανανεωμένη φλόγα στο έργο του εκχριστιανισμού της χώρας. Σύντομα έστειλε στη Ρώμη τους συνεργάτες του Λαυρέντιο και Πέτρο, για να ζητήσουν περισσότερους ιεραποστόλους στο νέο έργο. Ο Πάπας Γρηγόριος ανταποκρίθηκε αμέσως και έστειλε εκλεκτούς μαθητές του, που στήριξαν την Εκκλησία της Βρετανίας. Ανάμεσά τους ξεχώρισαν ο Μελέτιος, πρώτος Επίσκοπος Λονδίνου, και ο Ιούστος, πρώτος Επίσκοπος Ρότσεστερ.

Ήρθαν επίσης ο Παυλίνος, πρώτος Αρχιεπίσκοπος Υόρκης, και ο Ρουφινιανός, μετέπειτα ηγούμενος της μονής Πέτρου και Παύλου. Ο όσιος Βεδέας αναφέρει ότι ο πάπας έστειλε τότε στους νεοφώτιστους Βρετανούς πολλά ιερά σκεύη και άμφια. Έστειλε ακόμη ιερά λείψανα Αγίων, καλύμματα του θυσιαστηρίου και πολλά εκκλησιαστικά βιβλία για τη λατρεία. Στις αρχές του εβδόμου αιώνα μετά Χριστόν, απέστειλε στον Αυγουστίνο και το παλλίον, δηλαδή το επισκοπικό ωμοφόριο.

Του έδωσε μαζί την εντολή να χειροτονήσει δώδεκα επισκόπους που θα υπάγονταν στη μητροπολιτική του έδρα. Η εντολή όμως αυτή δεν εκπληρώθηκε αμέσως, λόγω των πολλών εκκλησιαστικών δυσχερειών της εποχής. Ο Άγιος έχτισε στο Καντέρμπουρυ τον ναό του Χριστού, πρόδρομο του σημερινού καθεδρικού της πόλης. Ίδρυσε επίσης ανατολικά της πόλης τη μονή των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, που έγινε πνευματικό κέντρο. Στη μονή αυτή ενταφιάστηκαν αργότερα ο Άγιος Αυγουστίνος, οι Αρχιεπίσκοποι Καντουαρίας και οι βασιλείς του Κεντ.

Το μοναστήρι έμεινε γνωστό ως μονή του Αγίου Αυγουστίνου, αν και σήμερα σώζεται μόνο σε ερείπια. Ο Άγιος υπήρξε επίσης ο θεμελιωτής των επισκοπών του Ρότσεστερ και του Λονδίνου, στηρίζοντας τη νέα ιεραρχία. Βοήθησε ακόμη τον βασιλιά Έθελμπερτ να συντάξει τους πρώτους αγγλοσαξονικούς νόμους και ίδρυσε σχολή στο Καντέρμπουρυ. Δεν πέτυχε όμως απόλυτα σε όλα του τα έργα, καθώς δεν κατάφερε να ενώσει τους κελτικούς χριστιανούς. Συναντήθηκε με τους κελτικούς επισκόπους και τους κάλεσε να εγκαταλείψουν τις αρχαίες παραδόσεις τους και να συνεργαστούν μαζί του.

Εκείνοι όμως αρνήθηκαν, θεωρώντας πως ο Αυγουστίνος δεν τους υποδέχθηκε με τη δέουσα ταπείνωση κατά τη συνάντηση. Έζησε σαν θαυματουργός Άγιος και σαν αληθινός πατέρας του νέου ποιμνίου του στη χώρα της Βρετανίας. Λίγο πριν την κοίμησή του, χειροτόνησε διάδοχό του τον Άγιο Λαυρέντιο, για να μη μείνει η Εκκλησία χωρίς ποιμένα. Κοιμήθηκε εν ειρήνη στις είκοσι έξι Μαΐου, στις αρχές του εβδόμου αιώνα μετά Χριστόν. Στον τάφο του γράφτηκε ότι οδήγησε τον βασιλιά Έθελμπερτ και τον λαό του από τα είδωλα στην πίστη του Χριστού.