Από τη λάρνακα των λειψάνων του ξεχύθηκε μύρο ευωδιαστό μέσα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα και γαλήνεψε αμέσως τα φοβερά κύματα. Ένας Ιταλός ονόματι Φλωρίνος, βασανισμένος από λεγεώνα ακάθαρτων πνευμάτων, βρήκε πλήρη θεραπεία προσκυνώντας στον τάφο του Αγίου. Ο Άγιος Θεράπων έζησε ως μοναχός σε ησυχαστήριο και αργότερα ανέλαβε ποιμαντικό έργο ως επίσκοπος στο νησί της Κύπρου. Τα χρόνια εκείνα ήταν δύσκολα για την Εκκλησία, γιατί ο διωγμός του Διοκλητιανού ταλαιπωρούσε σκληρά τους πιστούς.

Μέσα σε αυτή τη δοκιμασία ο Θεράπων ομολόγησε με θάρρος το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού. Δεν λύγισε μπροστά στις απειλές των ειδωλολατρών και προτίμησε να χάσει τη ζωή του παρά την πίστη του. Έτσι δέχτηκε τον στέφανο του μαρτυρίου και αναδείχτηκε ιερομάρτυς της Εκκλησίας μας. Τα τίμια λείψανά του παρέμειναν αρχικά στην Κύπρο και έγιναν πηγή αναρίθμητων θαυμάτων για τους πιστούς που τα προσκυνούσαν. Άρρωστοι θεραπεύονταν, δαιμονισμένοι ελευθερώνονταν, και η φήμη του αγίου διαδόθηκε σε όλο το νησί.

Έτσι ο σπόρος του μαρτυρίου του καρποφόρησε πλούσια στις ψυχές των πιστών της Κύπρου. Στα χρόνια του αυτοκράτορα Νικηφόρου οι Αγαρηνοί λεηλατούσαν με σφοδρότητα τις ανατολικές επαρχίες της αυτοκρατορίας. Πλήθος χριστιανών έπεφταν αιχμάλωτοι και πολλές πόλεις ερημώνονταν από τις επιδρομές των βαρβάρων. Όταν οι εχθροί πλησίασαν την Κύπρο, ο κίνδυνος για το νησί έγινε άμεσος και απειλητικός. Τότε εμφανίστηκε ο Άγιος Θεράπων στον νεωκόρο της εκκλησίας του με σαφή θεϊκή προτροπή.

Του ζήτησε να πάρει αμέσως τα λείψανά του και να τα μεταφέρει με ασφάλεια στην Κωνσταντινούπολη. Συγχρόνως τον προέτρεψε να ειδοποιήσει τους χριστιανούς να φύγουν, πριν προλάβει να φτάσει η επιδρομή των Αγαρηνών. Ο νεωκόρος μετέφερε αμέσως στους πιστούς το θεϊκό μήνυμα και την παραγγελία του αγίου τους ποιμένα. Οι χριστιανοί άρχισαν να ετοιμάζονται με σπουδή για το μακρινό ταξίδι προς τη βασιλεύουσα πόλη. Κατασκεύασαν μια καινούρια λάρνακα, εναπόθεσαν με ευλάβεια τα τίμια λείψανα, και τα μετέφεραν στο πλοίο.

Ξεκίνησαν λοιπόν με πίστη το ταξίδι τους, έχοντας μαζί τους τον προστάτη και πρεσβευτή τους ενώπιον του Θεού. Η Κύπρος έχανε τον επίγειο θησαυρό της, αλλά η Πόλη ετοιμαζόταν να δεχτεί μια ολοκαίνουρια ευλογία απέμεινε για τους χριστιανούς της. Καθώς το πλοίο διέσχιζε ένα μεγάλο τμήμα του πελάγους και πλησίαζε προς τη βασιλεύουσα, ξέσπασε ξαφνικά φοβερή θαλασσοταραχή. Οι ναύτες και οι επιβάτες κυριεύτηκαν από τρόμο και αναστατώθηκαν μπροστά στα τεράστια κύματα που σήκωναν οι άνεμοι.

Μέσα σε εκείνη τη στιγμή της απελπισίας ξεκίνησε να βγαίνει από τη λάρνακα του αγίου μια θαυμαστή και λεπτή ευωδία. Η ευωδία γέμισε ολόκληρο το πλοίο και απλώθηκε γύρω του στη θάλασσα σε απόσταση τριών σταδίων. Αμέσως ο σφοδρός άνεμος καταλάγιασε και τα κύματα ησύχασαν, σαν να τα δάμασε η ίδια εκείνη η ανέκφραστη ευωδία. Ο νεωκόρος, που φύλαγε με αγάπη και ευλάβεια τη λάρνακα, άκουσε ξαφνικά μια φωνή να βγαίνει από μέσα. Η φωνή τον καλούσε κοντά της και σε λίγο την άκουσαν καθαρά και όλοι οι υπόλοιποι επιβάτες.

Πλησίασαν τότε όλοι μαζί με φόβο και βαθύ σεβασμό, για να αντικρίσουν το ιερό θησαυροφυλάκιο. Όταν άνοιξαν τη λάρνακα, είδαν να αναβλύζει άφθονο και ευωδιαστό μύρο από τα τίμια λείψανα του ιερομάρτυρα. Οι χριστιανοί γέμισαν γυάλινα δοχεία με το θαυματουργό μύρο και αλείφονταν με πίστη για την ίαση ψυχών και σωμάτων. Φτάνοντας στην Κωνσταντινούπολη, οι πιστοί εναπόθεσαν με ευλάβεια τα λείψανα σε ναό αφιερωμένο στην Υπεραγία Θεοτόκο. Όλα αυτά συνέβησαν στα χρόνια της βασιλείας του αυτοκράτορα Νικηφόρου, σε μια εποχή μεγάλων δοκιμασιών για την αυτοκρατορία.

Επειδή τα θαύματα από τα ιερά λείψανα πλήθαιναν συνεχώς, οι χριστιανοί αποφάσισαν να κτίσουν ξεχωριστό ναό στο όνομα του αγίου. Σε αυτόν τον νέο ναό μετέφεραν τα λείψανα του ιερομάρτυρα Θεράποντα και εκεί συνέχισαν να γίνονται πολυάριθμα θαύματα. Από τα αμέτρητα θαυμαστά γεγονότα που έγιναν με τις πρεσβείες του αγίου, ελάχιστα μόνο καταγράφηκαν στα συναξάρια. Ο Φλωρίνος, εκείνος ο ταλαιπωρημένος Ιταλός, γύρισε στην πατρίδα του τελείως υγιής αφού προσκύνησε τα λείψανα.

Διηγούνταν συγκινημένος σε όλους πως είδε μια λεπτή και ευωδιαστή αχλή να βγαίνει από τη λάρνακα. Η ευωδία εκείνη ήταν τόσο ισχυρή, ώστε η λεγεώνα των δαιμόνων δεν μπόρεσε να την αντέξει. Έφυγαν τα ακάθαρτα πνεύματα κυνηγημένα, σαν να τα έδιωχνε κάποια αόρατη δύναμη με ορμή. Έτσι ο πιστός ελευθερώθηκε εντελώς και ευχαρίστησε με δάκρυα τον Θεό και τον θαυματουργό άγιο που τον λύτρωσε. Ο Αναστάσιος, ένας πολίτης από την πόλη Βιξίνια, υπέφερε για πολλά χρόνια από αποξηραμένο χέρι.

Το χέρι του κρεμόταν νεκρό στον ώμο του και δεν μπορούσε με κανέναν τρόπο να το χρησιμοποιήσει. Όταν έφτασε στον ναό του ιερομάρτυρα την παραμονή των Θεοφανείων, έλαβε τέλεια και ολοκληρωτική θεραπεία. Το χέρι του δυνάμωσε αμέσως και έγινε εντελώς υγιές, όπως ακριβώς και το άλλο του χέρι. Μπροστά σε όλους τους παρευρισκόμενους πήρε με το θεραπευμένο χέρι ένα δοχείο και το γέμισε με αγιασμό. Όλοι όσοι παρακολούθησαν δόξασαν με χαρά τον Θεό, που θαυματουργεί μέσα από τους αγίους του.

Κάποιος άλλος, ονόματι Γεώργιος, στρατιωτικός με βαθμό δεκαδάρχου, υπέφερε από διπλή συμφορά. Το πρόσωπό του είχε στραφεί προς τα πίσω και το ένα του μάτι ήταν εντελώς τυφλό. Όταν προσευχήθηκε με συντριβή στον τάφο του μάρτυρα, έλαβε γρήγορη και θαυμαστή θεραπεία. Το πρόσωπό του επανήλθε στη φυσική του θέση και το μάτι του ξαναβρήκε το φως του. Ο Γεώργιος ευχαρίστησε με όλη του την καρδιά τον αόρατο και αμισθί ιατρό του.

Έτσι κήρυττε παντού τη δύναμη του αγίου Θεράποντα και προέτρεπε τους ανθρώπους να καταφεύγουν με πίστη σε αυτόν. Έναν παράλυτο ονόματι Θεόδωρο τον μετέφεραν στον ναό που είχε ανεγερθεί προς τιμήν του αγίου μάρτυρα. Μέσα στον ύπνο του εμφανίστηκε ο άγιος και του πρόσφερε στα χέρια του ψωμί και ποτήρι με κρασί. Όταν πήρε στα χέρια του τα δώρα του αγίου, ξύπνησε αμέσως και ένιωσε καινούρια δύναμη μέσα του. Σηκώθηκε από το κρεβάτι του εντελώς υγιής και δόξασε τον Κύριο Ιησού Χριστό και τον μάρτυρά Του.

Φώναζε με ενθουσιασμό πόσο εύκολα και γρήγορα ο άγιος Θεράπων θεραπεύει κάθε λογής αρρώστιες και πάθη. Μια άλλη φορά έφεραν στον ίδιο ναό ένα κοριτσάκι με φοβερή σωματική αναπηρία. Τα πόδια του παιδιού είχαν ενωθεί από τη γέννησή του, λύγιζαν προς τα πίσω και ήταν κολλημένα στην πλάτη του. Μόλις οι γονείς προσευχήθηκαν με θέρμη στον άγιο Θεράποντα, τα πόδια του παιδιού πήραν αμέσως τη φυσιολογική τους θέση. Τα μέλη του τεντώθηκαν και χωρίστηκαν με τρόπο θαυμαστό, ώστε το κορίτσι μεγάλωσε και περπατούσε κανονικά.

Σε όλη της τη ζωή ευχαριστούσε τον Θεό και διηγούνταν το θαύμα. Έτσι ο άγιος αποδεικνύονταν ταχύς βοηθός σε όσους έτρεχαν κοντά του με ταπείνωση και πίστη. Μια γυναίκα ονόματι Μαρία είχε προσβληθεί από ανίατη αρρώστια, που οι γιατροί την ονόμαζαν καρκίνο. Υπέφερε αφάνταστα και είχε χάσει κάθε ελπίδα ανάρρωσης από τα ανθρώπινα μέσα και τις φροντίδες. Έσπευσε με θερμή προσευχή στον τάφο του ιερομάρτυρα και έλαβε εκεί γρήγορη και πλήρη ίαση.

Μια άλλη γυναίκα έπασχε για επτά ολόκληρα χρόνια από συνεχή αιμορραγία και ταλαιπωρούνταν φοβερά. Μόλις άγγιξε με πίστη τον τάφο του αγίου, η αιμορραγία της σταμάτησε αμέσως και γύρισε σπίτι της υγιής. Άλλη μια γυναίκα, που υπέφερε από υδρωπικία, είδε στον ύπνο της τον άγιο να αλείφει το άρρωστο σημείο της. Όταν ξύπνησε, διαπίστωσε πως είχε τρέξει πολύ πύον από το σώμα της και ένιωθε εντελώς γερή. Δύο στρατιώτες από τα αρμενικά τάγματα, ο Στέφανος και ο Θεόδωρος, υπέφεραν από την ίδια αρρώστια.

Τα σώματά τους ήταν λυγισμένα και σκυμμένα προς τη γη, με αποτέλεσμα να μη μπορούν να σταθούν όρθιοι. Όταν κατέφυγαν με θερμές προσευχές στον βοηθό τους άγιο, έλαβαν και οι δύο πλήρη θεραπεία. Ένας λεπρός καθαρίστηκε στον τάφο του, και ένας φιλόσοφος με μεγάλο απόστημα βρήκε ανακούφιση μέσω οράματος. Έτσι δοξάστηκε ο άγιος Θεράπων με τη χάρη του Χριστού.