Μέσα στο χώμα που ανοιγόταν για τα θεμέλια ενός νέου ναού, οι εργάτες αντίκρισαν ένα φέρετρο που ευωδίαζε με τρόπο ανέκφραστο και ουράνιο. Ήταν το σώμα του ιδρυτή της μονής, του Οσίου Μακαρίου, που κειτόταν άφθαρτο σαράντα ολόκληρα χρόνια μετά την κοίμησή του. Το γεγονός συνέβη στις είκοσι έξι Μαΐου του χίλια πεντακόσια είκοσι ένα στο μοναστήρι του Καλυαζίν της Ρωσίας. Ένας ευσεβής έμπορος από την πόλη Δμητρώφ, ο Μιχαήλ Βορονικώφ, είχε προσφέρει τα χρήματα για να αντικατασταθεί ο παλιός ξύλινος ναός με μια νέα πέτρινη εκκλησία.

Ο ηγούμενος της μονής Ιωάσαφ έστησε σταυρό στο σημείο που θα υψωνόταν το ιερό βήμα και έδωσε την ευλογία του για τις εργασίες της εκσκαφής. Καθώς οι εργάτες έσκαβαν με προσοχή το χώμα, βρέθηκαν μπροστά σε ένα εύρημα που ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινη προσδοκία. Ο ηγούμενος Ιωάσαφ αναγνώρισε αμέσως το φέρετρο του Οσίου Μακαρίου, του πρώτου εκείνου πατέρα που είχε θεμελιώσει την αδελφότητα του μοναστηριού πολλά χρόνια πριν. Η αδελφότητα της μονής μαζί με το πλήθος των πιστών που έτρεξε στο άκουσμα του θαύματος τέλεσε μνημόσυνο πάνω στο τίμιο σκήνωμα.

Με ψαλμωδίες και δάκρυα κατάνυξης μετέφεραν το φέρετρο μέσα στον ναό για να αναπαυθεί με την πρέπουσα τιμή. Από εκείνη την ευλογημένη ημέρα τα άφθαρτα λείψανα του Οσίου άρχισαν να επιτελούν θαύματα και να χαρίζουν θεραπείες σε κάθε ασθενή που τα προσκυνούσε με πίστη. Η φήμη του γεγονότος έφτασε γρήγορα μέχρι τη Μόσχα και ο Μητροπολίτης Δανιήλ θέλησε να εξετάσει το ζήτημα με κάθε εκκλησιαστική ακρίβεια. Συγκάλεσε λοιπόν σύνοδο στην πρωτεύουσα και άκουσε προσεκτικά τις μαρτυρίες για την αγιότητα και τα θαύματα του Οσίου Μακαρίου.

Αφού πείστηκε για την αλήθεια όσων αναφέρονταν, όρισε ημέρα εορτής για τον νεοφανή άγιο της Ρωσικής Εκκλησίας. Τα ιερά λείψανα μεταφέρθηκαν τότε με κάθε επισημότητα και λαμπρότητα στον ναό της Αγίας Τριάδος του μοναστηριού. Ο Θεοδόσιος της Τβέρ ανέλαβε να συνθέσει την ιερή ακολουθία που θα ψαλλόταν κάθε χρόνο για την ανάμνηση της εύρεσης των τιμίων λειψάνων. Για αρκετές δεκαετίες ο Όσιος Μακάριος τιμώταν αποκλειστικά μέσα στα όρια της μονής που ο ίδιος είχε ιδρύσει με τόσο κόπο.

Η τοπική αυτή λατρεία διατηρήθηκε ζωντανή μέχρι το χίλια πεντακόσια σαράντα επτά, όταν η Εκκλησία της Ρωσίας αποφάσισε να τον τιμήσει πανηγυρικά. Στη μεγάλη Σύνοδο της Μόσχας εκείνης της χρονιάς, επί του Μητροπολίτη Μακαρίου, εξετάστηκε εκ νέου ο βίος και τα θαύματα του Οσίου. Οι συνοδικοί πατέρες κατέταξαν τον Όσιο Μακάριο του Καλυαζίν ανάμεσα στους αγίους της Ρωσικής Εκκλησίας με ομόφωνη απόφαση. Το όνομά του προστέθηκε επίσημα στο εορτολόγιο των ρώσων αγίων που τιμώνται σε όλη την έκταση της απέραντης ρωσικής γης.

Έκτοτε η μνήμη του γιορτάζεται με λαμπρότητα από ολόκληρο τον ορθόδοξο λαό της χώρας και όχι μόνο τοπικά. Η Εκκλησία τιμά την κύρια μνήμη της κοιμήσεώς του στις δεκαεπτά Μαρτίου, ημέρα κατά την οποία ανέπαυσε εν ειρήνη τη μακαρία ψυχή του. Η εύρεση όμως των τιμίων λειψάνων του εορτάζεται ξεχωριστά στις είκοσι έξι Μαΐου, ως δεύτερη μεγάλη γιορτή προς τιμήν του.