Στον ποταμό Ούκμα ένα υπέρλαμπρο φως φώτισε ολόκληρο το μοναστήρι, ενώ τέσσερις μοναχοί έψαλλαν τον Ακάθιστο Ύμνο μέσα στη βαθιά νύχτα του δάσους. Άγγελος Κυρίου τους φανέρωσε τότε τη Θεοτόκο καθισμένη σε λαμπρό θρόνο, με τον Ιησού Χριστό ως βρέφος μέσα στα χέρια της. Ο Όσιος Παΐσιος έζησε τον δέκατο τέταρτο και δέκατο πέμπτο αιώνα και έφθασε στην πόλη Γκαλίτς της Ρωσίας από τον νότο γύρω το χίλια τριακόσια ογδόντα πέντε. Εκάρη μοναχός στη μονή του Αγίου Νικολάου του Γκαλίτς και αμέσως ξεκίνησε τον σκληρό πνευματικό αγώνα μέσα στο κοινόβιο της περιοχής.

Ζούσε με νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή και αυστηρή υπακοή, ώστε σύντομα τον ξεχώρισε όλη η αδελφότητα του μοναστηριού. Ο νεαρός ασκητής αναζητούσε διαρκώς μεγαλύτερη μοναξιά και βαθύτερη συνομιλία με τον Κύριο μέσα στη σιωπή του κελλιού του. Οι γέροντες της μονής τον τιμούσαν για τη διάκριση, την ταπείνωση και τη σταθερότητα της καρδιάς του στον αγώνα. Η φήμη της αρετής του απλώθηκε γρήγορα στους γύρω τόπους και προσέλκυσε πολλούς πιστούς που αναζητούσαν πνευματική στήριξη.

Έτσι η μονή του Αγίου Νικολάου έγινε ζωντανό κέντρο προσευχής και μετανοίας για όλη την περιοχή του Γκαλίτς. Από νωρίς ο Όσιος έδειξε ότι ο δρόμος του θα ήταν δρόμος αδιάκοπης πνευματικής εργασίας και θυσιαστικής αγάπης. Μία νύχτα ο Όσιος Παΐσιος βρισκόταν σε ταπεινό κελλί μαζί με τον ερημίτη Κασσιανό τον Έλληνα, κοντά στον ποταμό Ούκμα. Μαζί τους ήταν και οι μοναχοί Αδριανός και Γεράσιμος, και οι τέσσερις έψαλλαν τον Ακάθιστο Ύμνο προς την Υπεραγία Θεοτόκο.

Ξαφνικά πάνω από ολόκληρο το μοναστήρι έλαμψε ένα ασυνήθιστο φως και μια φωνή τους καλούσε επίμονα να βγουν έξω από το κελλί. Τρομαγμένοι εξήλθαν στον αυλόγυρο και Άγγελος Κυρίου τους φανέρωσε ένα ουράνιο όραμα μέσα στο άπλετο εκείνο φως. Είδαν τη Θεοτόκο επάνω σε λαμπρό θρόνο να κρατά στα χέρια της τον Ιησού Χριστό ως μικρό βρέφος. Οι τέσσερις μοναχοί έπεσαν τρέμοντας στη γη, μα ο Άγγελος τους έδωσε εντολή να σηκωθούν χωρίς φόβο επάνω.

Τους διαβίβασε από μέρους της Παναγίας τη ρητή εντολή να οικοδομήσουν εκεί ναό προς τιμήν της Προστάτιδος Μητέρας του Θεού. Η εικόνα της Θεοτόκου με το θεϊκό βρέφος αποτυπώθηκε ανεξίτηλα μέσα στις καρδιές των τεσσάρων μοναχών εκείνη τη νύχτα. Από εκείνη τη στιγμή ο Όσιος Παΐσιος αφιερώθηκε ολόψυχα στην εκπλήρωση του ουράνιου θείου παραγγέλματος. Η μυστική αυτή εμπειρία σφράγισε για πάντα την υπόλοιπη πορεία του αγίου ασκητή προς τον Χριστό.

Από τότε η ψυχή του ζούσε με τη βεβαιότητα της μητρικής σκέπης της Παναγίας πάνω στο μοναστήρι του. Ο πέτρινος ναός της Προστάτιδος Υπεραγίας Θεοτόκου υψώθηκε το χίλια τετρακόσια ογδόντα δύο, με την ενεργό συμμετοχή του μοναχού Αδριανού στην κατασκευή. Λίγα χρόνια αργότερα, το χίλια τετρακόσια ογδόντα εννέα, ο Αδριανός βοήθησε τον Όσιο Παΐσιο να υψώσουν τη μονή του Αγίου Νικολάου στον μικρό ποταμό Γκρέκοφ. Η νέα μονή στήθηκε στη δεξιά όχθη του Βόλγα και εξαρτήθηκε από τη μονή της Προστάτιδος Υπεραγίας Θεοτόκου.

Ο Όσιος αγωνίστηκε με όλη την ψυχή του για την ενότητα της ρωσικής γης και των ηγεμόνων της ευρύτερης περιοχής. Αντιστάθηκε σθεναρά στους φεουδαρχικούς πολέμους που ρήμαζαν τους ορθόδοξους χριστιανικούς πληθυσμούς και διαλύανε την ενότητα της πατρίδας του. Για τον σκοπό αυτό ταξίδεψε ως τη Μόσχα και μετέφερε εκεί λόγο ειρήνης και ομόνοιας προς τους άρχοντες. Μετά από θεοφιλή βίο και αδιάλειπτη προσευχή προαισθάνθηκε ο ίδιος το τέλος της επίγειας ζωής του και άρχισε την προετοιμασία.

Εντατικοποίησε τότε τους πνευματικούς αγώνες και προετοιμάστηκε εσωτερικά για τη συνάντηση με τον Κύριο και Θεό του. Κοιμήθηκε με βαθιά ειρήνη ανάμεσα στα χίλια τετρακόσια εξήντα και τα χίλια τετρακόσια εξήντα τρία. Ενταφιάστηκε στη νότια πλευρά του καθεδρικού ναού του Ουσπένσκι, όπου ο τάφος του τιμάται μέχρι σήμερα. Με την ευχή του οσίου Παϊσίου ας πορευόμαστε σταθερά στον δρόμο της σωτηρίας και της μετανοίας.