Δίπλα στον φίλο του Θεοφύλακτο τον έβλεπαν σαν έναν άνθρωπο, τόσο βαθιά τους ένωσε η αγάπη του Χριστού στα μοναστήρια του Βοσπόρου. Όταν ο πατριάρχης Ταράσιος τον χειροτόνησε επίσκοπο Συνάδων, η Φρυγία βρήκε ποιμένα που νικούσε τα δεινά της πατρίδας με την προσευχή. Καταγόταν από εύπορη και αρχοντική οικογένεια των Συνάδων της Φρυγίας και σπούδασε με ζήλο τα ιερά γράμματα από τα παιδικά του χρόνια. Στα νεανικά του χρόνια έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνέχισε τις σπουδές του και αναζητούσε σύντροφο για την πνευματική ζωή του πνεύματος.

Εκεί γνώρισε τον σπουδαίο πνευματικό άνδρα Θεοφύλακτο, τον μετέπειτα επίσκοπο Νικομηδείας, και η φιλία τους έγινε αδιαίρετη συντροφιά στον Χριστό. Οι δύο νέοι αποφάσισαν να αφοσιωθούν στην άσκηση της σάρκας και στη διαρκή μελέτη των θείων Γραφών μέσα στη μοναστική σιωπή. Αποσύρθηκαν σε μοναστήρι κοντά στον Εύξεινο Πόντο, ένα κοινόβιο που είχε ιδρύσει ο σοφός πατριάρχης Ταράσιος για ησυχαστές. Εκείνος τους υποδέχθηκε εγκάρδια και τους χειροτόνησε σύντομα πρεσβυτέρους, αφού διέκρινε την καθαρότητα και την ωριμότητα της νεανικής τους ψυχής.

Μέσα στους κόπους της κοινοβιακής άσκησης προόδευσαν θαυμαστά στην αρετή και στην ταπείνωση, ενώ η προσευχή τους είχε μεγάλη δύναμη ενώπιον του Θεού. Η αδελφότητα τους είδε σύντομα ως δύο αστέρια ολόλαμπρα στο στερέωμα της εκκλησιαστικής ζωής εκείνης της εποχής. Κάποτε στον θερισμό, όταν ο καύσωνας ήταν αφόρητος και πολλοί λιποθυμούσαν από τη δίψα μέσα στα χωράφια, οι δύο όσιοι προσευχήθηκαν με πίστη ζωντανή. Ένα άδειο χάλκινο αγγείο γέμισε αμέσως νερό σε αφθονία και ξεδίψασε όλους τους εργάτες χωρίς να αδειάσει ποτέ ξανά.

Ο Κύριος δείχνει έτσι πως ακούει εκείνους που τον τιμούν με καθαρή καρδιά και απλότητα ψυχής μέσα στη δοκιμασία. Το θαύμα θύμιζε εκείνο του Μωυσή, όταν ξέσπασε πηγή νερού από την πέτρα για τον διψασμένο λαό του Ισραήλ. Ύστερα από αυτό ο πατριάρχης Ταράσιος ανέθεσε στον Θεοφύλακτο τη μητρόπολη Νικομηδείας και στον Μιχαήλ την επισκοπή της πόλεως Συνάδων. Ο νέος επίσκοπος έλαμψε από την πρώτη μέρα στο ποιμαντικό του έργο με γενναιοδωρία, διάκριση και ακούραστη υπομονή.

Δίδασκε καθημερινά τον λόγο του Θεού και νουθετούσε με πατρική μακροθυμία τους χριστιανούς της επαρχίας του στη Φρυγία. Βοηθούσε τους φτωχούς, τους ασθενείς και τους αδυνάτους, ενώ ίδρυσε ξενώνες και οίκους φιλανθρωπίας στις γύρω πόλεις της επαρχίας. Το ποίμνιο τον αγάπησε για την πραότητα, την ευσπλαχνία και την ελεημοσύνη που ξεχείλιζε από την καρδιά του. Διακρίθηκε για την προσήλωσή του στα ορθόδοξα δόγματα και αντιμετώπιζε με σθένος κάθε αιρετική διδασκαλία που εμφανιζόταν.

Παρευρέθηκε στην Εβδόμη Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας και υποστήριξε με σαφήνεια το ορθόδοξο δόγμα για τις άγιες εικόνες. Η φήμη της πραότητας και της σοφίας του έφτασε γρήγορα στο παλάτι της Κωνσταντινουπόλεως και στους κύκλους των ανώτερων αξιωματούχων. Ο αυτοκράτορας Νικηφόρος τον επέλεξε ως αρχηγό σημαντικής αποστολής προς τον χαλίφη Χαρούν αλ Ρασίντ για διπλωματική συνεννόηση. Ο επίσκοπος Συνάδων μαρτύρησε εκεί για το πνεύμα της ειρήνης και της συμφιλίωσης μεταξύ των δύο μεγάλων και αντίπαλων λαών.

Λίγο αργότερα, το φθινόπωρο του οκτακόσια έντεκα, στάλθηκε στη Ρώμη με συνοδικές επιστολές προς τον πάπα της εποχής. Σκοπός του ταξιδιού ήταν να εξασφαλίσει συμμαχία στο ζήτημα της υπεράσπισης των ιερών εικόνων από τους νέους κινδύνους. Έναν χρόνο μετά τον δέχθηκε ο Καρλομάγνος στην αυλή του και υπέγραψε μαζί του σπουδαία συνθήκη ειρήνης για τα ανατολικά εδάφη. Όπου περνούσε άφηνε εντύπωση μετριοφροσύνης, αρχιερατικής ευγένειας και αφοσίωσης στην αλήθεια του Ευαγγελίου του Χριστού.

Στο μεταξύ η σχέση του με τους πιστούς της επαρχίας του δυνάμωνε μέσα από την ολονύχτια προσευχή και τις μυστηριακές συνάξεις της Κυριακής. Παρέμενε εργατικός, ολιγαρκής στην τροφή και απλός στην ένδυση, αν και χειριζόταν υποθέσεις οικουμενικής εμβέλειας με αρχοντιά. Η αρχιερατική του παρρησία δεν τον εμπόδιζε να συνομιλεί τρυφερά με τους τελευταίους και ασήμαντους ανθρώπους του ποιμνίου του Χριστού. Όταν ο Λέων ο Αρμένιος ανέβηκε στον θρόνο μετά από δύο χρόνια βασιλείας του προκατόχου, ξέσπασε άγριος διωγμός κατά της τιμής των ιερών εικόνων.

Ο Μιχαήλ μαζί με τον Ευθύμιο Σάρδεων, τον Ιωσήφ Θεσσαλονίκης, τον Αιμιλιανό Κυζίκου και τον Θεοφύλακτο Νικομηδείας ορθώθηκαν ενώπιον του τυράννου άφοβα. Ήταν έτοιμοι να χύσουν ακόμη και το αίμα τους για την υπεράσπιση της αληθινής πίστης και των δογμάτων της Εκκλησίας. Παρουσιάστηκαν στον αυτοκράτορα και προσπάθησαν να τον πείσουν με επιχειρήματα από τους πατέρες και τη μαρτυρία της Εκκλησίας της Ρώμης. Ο τυφλωμένος μονάρχης δεν δέχθηκε τίποτε και διέταξε την εξορία τους σε διαφορετικά μέρη, χωρίς δικαίωμα αλληλογραφίας μεταξύ τους.

Ο επίσκοπος Συνάδων στάλθηκε στην Ευδοκιάδα της Φρυγίας, όπου παρέμεινε πάνω από δέκα ολόκληρα χρόνια κάτω από στερήσεις. Υπέφερε πολλά, αλλά προσευχόταν συνεχώς ακόμη και υπέρ των διωκτών του με καρδιά γεμάτη συγχώρεση και πραότητα. Δεν σταμάτησε ποτέ να υπερασπίζεται την ορθόδοξη πίστη και βοηθούσε όσους πλησίαζαν την καλύβα του στην εξορία. Διατήρησε την άσκηση και την αγρυπνία, χωρίς να αφήσει τη νηστεία ούτε τις μετάνοιες των νυχτών.

Επιτέλεσε πολλά θαύματα προς ανθρώπους και ζώα, και μαλάκωσε τις ψυχές των απομονωμένων κατοίκων εκείνης της φτωχής επαρχίας. Με την αγάπη και τη διδασκαλία του οδήγησε όλο τον τόπο σε βαθύτερη γνώση του Χριστού και μετάνοια. Ο αυτοκράτορας έμαθε την πνευματική επιτυχία και θύμωσε, οπότε αποφάσισε να τον απομακρύνει βίαια από τη Φρυγία. Έφτασε σε χωριό όπου τα ποντίκια ρήμαζαν τις σοδειές και κατέστρεφαν την ελπίδα της αγροτικής χρονιάς.

Ο όσιος εξήγησε πως η μάστιγα ήταν παιδαγωγία για τις αμαρτίες τους και τους πρότεινε νηστεία τριών ημερών με μετάνοια. Όταν συγκεντρώθηκαν στον κάμπο, ο λαός φώναζε «Κύριε ελέησον» και ο επίσκοπος γονάτιζε με υψωμένα χέρια προς τον ουρανό. Σύντομα ένας σεισμός συγκλόνισε όλη την περιοχή και τα ποντίκια εξαφανίστηκαν, χωρίς να βλάψουν κανέναν άλλο. Στην Ευραντισία οι κάτοικοι ζήτησαν παρόμοια βοήθεια εναντίον ακρίδων που έτρωγαν τα χωράφια και τους οπωρώνες τους.

Ο Μιχαήλ προσευχήθηκε όλη τη νύχτα και την επομένη οδήγησε λιτανεία με ψαλμωδίες ικεσίας μέσα στα χωράφια. Οι ακρίδες υψώθηκαν σαν σύννεφο πυκνό και μαύρο και χάθηκαν μέσα στο γαλάζιο του ουρανού. Φυλακίστηκε ξανά στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια εκτοπίστηκε στις όχθες της λίμνης Νικομηδείας για τα τελευταία χρόνια. Τη Δευτέρα της Πεντηκοστής του οκτακόσια είκοσι έξι, μετά από γεύμα με τον Θεόδωρο τον Στουδίτη, αρρώστησε και την Τετάρτη παρέδωσε το πνεύμα.

Σαράντα χρόνια αρχιερατείας έκλεισαν με την κάρα του να αποθησαυρίζεται στη Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους. Το παράδειγμά του φωτίζει τους ποιμένες κάθε εποχής που υπερασπίζονται την αλήθεια του Χριστού με ομολογιακό φρόνημα.