Στη ρωμαϊκή πεδιάδα της Βλαχίας, σε εποχή ταραγμένη και αιματοβαμμένη, γεννήθηκε το χίλια εξακόσια πενήντα τέσσερα ο μεγάλος Νεομάρτυρας Κωνσταντίνος Βραγκοβάνου. Πατρίδα του υπήρξε το χωριό Μπρινκοβάνι, και διετέλεσε ηγεμόνας της Βλαχίας από το χίλια εξακόσια ογδόντα οκτώ έως το χίλια επτακόσια δεκατέσσερα. Από την ηλικία μόλις του ενός έτους έμεινε ορφανός από πατέρα, ο οποίος φονεύθηκε τον Φεβρουάριο σε μια άγρια εξέγερση του λαού εναντίον του τότε ηγεμόνος.

Τον ανέθρεψαν στο Βουκουρέστι η μητέρα του Πάουνα και ο παππούς του Κωνσταντίνος Καντακουζηνός, μέσα σε ατμόσφαιρα ευσέβειας και παιδείας. Σπούδασε με ζήλο την ελληνική και τη λατινική γλώσσα, και ανατράφηκε με τα παλαιά παιδευτικά πρότυπα της ευγένειας. Μετά τον πρόωρο θάνατο των δύο αδελφών του, έμεινε μόνος κληρονόμος όλης της εκτεταμένης πατρικής περιουσίας. Νυμφεύθηκε τη Μαρίκα, ανιψιά του Αντωνίου Βόδα από το Ποπέστ, και απέκτησε μαζί της πολυμελή οικογένεια.

Όταν ο θείος του Σερμπάνος Καντακουζηνός ανέλαβε την ηγεμονία, βοήθησε τον νεαρό Κωνσταντίνο να ανέβει στα υψηλότερα αξιώματα της χώρας. Έτσι σταδιακά διαμορφώθηκε εκείνη η ηγετική μορφή που θα έδινε στη Βλαχία μια ολόκληρη εποχή ακμής. Ο φόβος του Θεού στόλιζε την ψυχή του και η αγάπη προς την ορθόδοξη πίστη του χάρισε αργότερα τον μαρτυρικό στέφανο. Επωφελούμενος στην αρχή της ηγεμονίας του από τη σχετική ειρήνη της χώρας, έβαλε τα θεμέλια για την ίδρυση της περίφημης μονής Χουρέζ.

Εκεί κατασκεύασε την οικογενειακή κατοικία και το δικό του παρεκκλήσιο, που έγινε καύχημα της ρουμανικής εκκλησιαστικής τέχνης. Αντιμετώπισε όμως πολλές δυσκολίες και πιέσθηκε σκληρά από τους Τούρκους να πληρώνει συνεχώς αυξανόμενο φόρο υποτέλειας. Παρ' όλα αυτά εργάσθηκε ακούραστα για την πολιτιστική, πνευματική και οικονομική ανάπτυξη ολόκληρης της ηγεμονίας της Βλαχίας. Το χίλια επτακόσια εννέα συμμάχησε κρυφά με τον τσάρο Πέτρο τον Πρώτο της Ρωσίας εναντίον των Τούρκων και του σουλτάνου Αχμέντ του Τρίτου.

Όταν αρνήθηκε σταθερά να ασπασθεί τη μουσουλμανική πίστη, κατηγορήθηκε για προδοσία και συνελήφθη από τους ανθρώπους του σουλτάνου. Στις είκοσι τέσσερις Μαρτίου του χίλια επτακόσια δεκατέσσερα, Μεγάλη Τρίτη, ήλθε στο Βουκουρέστι ο Μουσταφά Αγάς και τους έπιασε όλους. Μαζί του οδηγήθηκαν τα τέσσερα παιδιά του, οι γαμπροί του και ο πιστός θησαυροφύλακας Γιαννάκης Βακαρέσκος. Μετά από πικρό ταξίδι τριών εβδομάδων έφθασαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου βασανίσθηκαν σκληρά μέσα στα υπόγεια του σουλτανικού παλατιού.

Στις δεκαπέντε Αυγούστου, την ίδια την ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, καταδικάστηκαν όλοι σε θάνατο και αποκεφαλίστηκαν δημόσια. Έπεσαν διαδοχικά οι κεφαλές του θησαυροφύλακος, του πρωτότοκου και των τριών μικρότερων υιών Στεφάνου, Ράδου και Ματθαίου. Τα τίμια λείψανα ρίφθηκαν στα νερά του Βοσπόρου, αλλά ευσεβείς χριστιανοί τα ανέσυραν κρυφά και τα ενταφίασαν με ευλάβεια. Με προτροπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ευσεβείς χριστιανοί ανέσυραν με κίνδυνο της ζωής τους τα τίμια λείψανα από τα νερά του Βοσπόρου.

Τα ενταφίασαν μυστικά στη νήσο Χάλκη, έξω από την εκκλησία της μονής της Θεοτόκου, την οποία είχε κτίσει ο αυτοκράτορας Ιωάννης ο Πέμπτος ο Παλαιολόγος. Οι τίμιες κεφαλές των μαρτύρων είχαν προηγουμένως καρφωθεί σε κοντάρια και περιφερθεί ταπεινωτικά στις οδούς της Πόλεως. Στη συνέχεια τοποθετήθηκαν στην πρώτη πόρτα του Σεραγίου, όπου παρέμειναν για τρεις ολόκληρες ημέρες ως φοβερό θέαμα. Έπειτα ρίφθηκαν και αυτές στη θάλασσα, αλλά η πρόνοια του Θεού δεν επέτρεψε να χαθούν στον βυθό.

Οι πιστοί χριστιανοί φρόντισαν επίσης για την περισυλλογή τους, ώστε να μη χαθεί τίποτε από τα ιερά σκηνώματα. Τα ιερά λείψανα του Νεομάρτυρος Κωνσταντίνου και των τέκνων του παρέμειναν θαμμένα στη Χάλκη επί έξι περίπου χρόνια. Η σύζυγός του Μαρίκα, μέσα σε βαθύ πένθος και ευλαβική σιωπή, σχεδίαζε αδιάκοπα την επιστροφή τους στη Ρουμανία. Το χίλια επτακόσια είκοσι, τον καιρό της ηγεμονίας του Νικολάου Μαυροκορδάτου, οργάνωσε τη μυστική μετακομιδή των σκηνωμάτων από τη Χάλκη.

Τα τοποθέτησαν με ιερό δέος στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Νέου στο Βουκουρέστι, όπου παραμένουν μέχρι σήμερα. Έτσι η πιστή σύζυγος ολοκλήρωσε την υστάτη αγάπη της προς τον σύζυγο και τους υιούς της. Ο Άγιος Κωνσταντίνος Βραγκοβάνου παραμένει για όλη την Ορθοδοξία σύμβολο αρχοντικής ευσεβείας, ομολογιακής σταθερότητας και βαθιάς πατρικής αγάπης. Άγιοι Νεομάρτυρες, πρεσβεύετε αδιάκοπα στον Δεσπότη Χριστό για κάθε ψυχή που αγωνίζεται να κρατήσει την πίστη ζωντανή μέσα σε πειρασμούς, αμήν.