Ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος έστειλε τον υιό του Μιχαήλ ως ειρηνικό απεσταλμένο στους ειδωλολάτρες της πόλεως Μούρωμ, αλλά εκείνοι τον σκότωσαν χωρίς δισταγμό κάτω από τα τείχη. Όταν αργότερα η οργισμένη μάζα έφθασε στην οικία του και ζήτησε με κραυγές τη δική του ζωή, ο πρίγκιπας βγήκε ατρόμητος μπροστά της. Κρατούσε στα χέρια του την ιερή εικόνα της Παναγίας του Μούρωμ, και έκαμψε ξαφνικά την αντίσταση των ειδωλολατρών. Ο άγιος Κωνσταντίνος καταγόταν από την ένδοξη γενιά του ισαποστόλου πρίγκιπα Βλαδίμηρου, εκείνου που είχε βαπτίσει με ιερό βάπτισμα ολόκληρη τη ρωσική γη.

Ζήτησε από τον πατέρα του Σβιατοσλάβο, πρίγκιπα του Τσέρνιγκωφ, να του παραχωρηθεί η ηγεμονία της μακρινής και απομονωμένης πόλεως Μούρωμ. Επιθυμούσε διακαώς να φωτίσει τους ντόπιους κατοίκους της απομονωμένης περιοχής με το φως της αληθινής χριστιανικής πίστεως. Η πόλη τότε κατοικείτο εξ ολοκλήρου από σκληρούς ειδωλολάτρες που δεν είχαν γνωρίσει ακόμη τον αληθινό Θεό της Εκκλησίας. Πριν από τον Κωνσταντίνο, ο μακάριος Γλεβ είχε προσπαθήσει επί δύο χρόνια να εισέλθει στην πόλη, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

Ο μακάριος Κωνσταντίνος πήρε μαζί του τους δύο υιούς του, τον Μιχαήλ και τον Θεόδωρο, και ολόκληρη την προσωπική του στρατιωτική ακολουθία. Ξεκίνησε με σταθερή πίστη και προαίρεση από τη ξακουστή Σεβ προς τη μακρινή ρωσική γη της Ριαζάν. Η αποστολή του νεαρού Μιχαήλ στο Μούρωμ έγινε με σκοπό να προετοιμάσει ειρηνικά την υποδοχή του πατέρα του μέσα στην πόλη. Οι ντόπιοι όμως κάτοικοι αρνήθηκαν εξαρχής κάθε διάλογο και τον φόνευσαν αμέσως κάτω από τα ίδια τα τείχη.

Όταν ο Κωνσταντίνος έφθασε επικεφαλής του στρατού του, οι κάτοικοι οργανώθηκαν με βιαιότητα και του κήρυξαν ανοιχτό πόλεμο μέχρι θανάτου. Συγκροτήθηκε τότε μεγάλη και σφοδρή μάχη ακριβώς μπροστά στην πόλη, στην οποία έπεσε νεκρός ο νεαρός πρίγκιπας Μιχαήλ. Ο πατέρας Κωνσταντίνος συντρίφθηκε από τον αδόκητο θάνατο του υιού του, αλλά δεν εγκατέλειψε στιγμή τον ιεραποστολικό σκοπό του. Συγκέντρωσε εκ νέου τους πιστούς άνδρες του και επιτέθηκε με αποφασιστικότητα ενάντια στους αμετανόητους και πεισματικά πολιορκημένους κατοίκους.

Η νέα σύγκρουση του χάρισε τη νικητήρια έκβαση, και η πόλη του Μούρωμ πέρασε οριστικά στα χέρια του χριστιανού ηγεμόνα. Εγκαταστάθηκε εκεί ως νόμιμος άρχοντας και ανέλαβε τη διακυβέρνηση της πόλεως με μεγάλη σύνεση και πραότητα. Φρόντισε αμέσως να σταματήσει κάθε εκδίκηση εναντίον των ηττημένων και να καθησυχάσει το βαθύ πλήγμα της σφαγής. Η ψυχή του παρέμενε ακέραια στραμμένη στον αρχικό σκοπό, που ήταν το άγιο βάπτισμα όλων των κατοίκων.

Ξεκίνησε να γνωρίζει προσωπικά τους κατοίκους και να τους πλησιάζει με πατρικό ενδιαφέρον για κάθε καθημερινή τους ανάγκη. Πρώτη του μέριμνα μέσα στη νεοκατακτημένη πόλη ήταν η ανέγερση ωραίου χριστιανικού ναού στην παλαιά ορεινή συνοικία της περιοχής. Ο ναός αφιερώθηκε στον Ευαγγελισμό της Υπεραγίας Θεοτόκου και έγινε σύντομα το πνευματικό κέντρο ολόκληρης της ευρύτερης περιοχής. Εκεί ενταφίασε με ξεχωριστές τιμές τον νεκρό υιό του Μιχαήλ, τον πρώτο μάρτυρα ολόκληρης της εκκλησίας του Μούρωμ.

Παρά την προφανή στρατιωτική του νίκη, οι ντόπιοι εξακολουθούσαν να μένουν προσκολλημένοι στις παλαιές και βαθιά ριζωμένες ειδωλολατρικές συνήθειες. Κάποια ημέρα μάλιστα συγκεντρώθηκαν εξεγερμένοι και ταραγμένοι κοντά στην οικία του πρίγκιπα και ζητούσαν φωνάζοντας τον θάνατό του. Ο άγιος πρίγκιπας βγήκε τότε ατρόμητος μπροστά τους κρατώντας στα χέρια του την ιερή εικόνα της Θεοτόκου του Μούρωμ. Με την παρουσία της θαυματουργής μορφής της Παναγίας, το ταραγμένο πλήθος ηρέμησε ξαφνικά και άλλαξε τελείως διάθεση και πρόθεση.

Δέχθηκαν τότε με προθυμία και συντριβή το άγιο βάπτισμα και κατήλθαν όλοι μαζί στα παγωμένα νερά του ποταμού Οκά. Έτσι η ολόκληρη πόλη του Μούρωμ έγινε χριστιανική με τρόπο θαυμαστό και απολύτως ειρηνικό, χωρίς νέα αιματοχυσία. Η αλλαγή αυτή θεωρήθηκε από τον πιστό λαό σαφές σημείο της μητρικής μεσιτείας της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ο μακάριος Κωνσταντίνος ευχαρίστησε δακρυσμένος τον Θεό για τη μεγάλη αυτή πνευματική νίκη ολόκληρου του ποιμνίου του.

Στο σημείο όπου είχε χυθεί το αθώο αίμα του υιού του Μιχαήλ, ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος ύψωσε νέο πέτρινο ναό. Αργότερα έκτισε και άλλον ωραίο ναό αφιερωμένο στους αγίους πασσιοφόρους πρίγκιπες Βόριδα και Γκλέμπ, συγγενείς του από τη γενιά του Βλαδίμηρου. Συνέχισε ακούραστα και αδιάκοπα το ιεραποστολικό του έργο, ιδρύοντας νέες εκκλησίες και διορίζοντας κληρικούς για τη διαποίμανση των νεοφώτιστων κατοίκων. Καθιέρωσε επίσης επισκοπική έδρα μέσα στην πόλη του Μούρωμ, ώστε η ποιμαντική φροντίδα να γίνεται κανονικά και απολύτως τακτικά.

Στο έργο αυτό τον βοηθούσε με θερμό ζήλο και αδιάκοπη αφοσίωση ο δεύτερος υιός του, ο νεαρός πρίγκιπας Θεόδωρος. Πατέρας και υιός εργάζονταν αρμονικά μαζί για την κατήχηση των κατοίκων και την εδραίωση της ορθής χριστιανικής πίστεως στην περιοχή. Πέρασαν τη ζωή τους με γνήσια ευσέβεια και ψυχική ακεραιότητα, υπερασπιζόμενοι πάντοτε τους φτωχούς και τα αδικημένα ορφανά παιδιά. Ο μακάριος πρίγκιπας Κωνσταντίνος κοιμήθηκε με βαθιά ειρήνη το χίλια εκατόν είκοσι εννέα, αφήνοντας ολόκληρη την πόλη να τον θρηνεί.

Ενταφιάσθηκε δίπλα στους υιούς του Μιχαήλ και Θεόδωρο, μέσα στον προσφιλή του ναό του Ευαγγελισμού, με μεγάλη ευλάβεια του λαού. Όλος ο πληθυσμός τον αποχαιρέτησε ως πραγματικό πατέρα, και η μνήμη του παρέμεινε ζωντανή στις καρδιές των απλών ανθρώπων. Μετά την κοίμηση των τριών αγίων ο Θεός άρχισε να δοξάζει τα τίμια λείψανά τους με πλήθος αξιοθαύμαστων θαυμάτων. Ο πιστός συγγενής του Κωνσταντίνου, ο πρίγκιπας Γεώργιος Γιαροσλάβιτς, ανακαίνισε αργότερα τον αρχικό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

Στους τάφους των αγίων πριγκίπων άρχισαν να συμβαίνουν θαυμαστές θεραπείες και άλλα παράδοξα σημεία ενώπιον πλήθους ευλαβών πιστών. Η φήμη των τριών θαυματουργών του Μούρωμ απλώθηκε σε ολόκληρη τη ρωσική γη και ενίσχυσε την ευλάβεια των απλών χριστιανών ανθρώπων. Πολλά χρόνια αργότερα, το χίλια πεντακόσια πενήντα τρία, ο μεγάλος τσάρος Ιωάννης Βασίλιεβιτς διέβη από την πόλη του Μούρωμ. Πορευόταν τότε σε μεγάλη εκστρατεία ενάντια στους Τατάρους που κρατούσαν την οχυρή πόλη του Καζάν με τρομερή στρατιωτική δύναμη.

Παρέμεινε στο Μούρωμ δύο ολόκληρες εβδομάδες και τέλεσε δεήσεις και επίσημες δοξολογίες μπροστά στους τάφους των τριών αγίων. Έδωσε τότε επίσημη υπόσχεση στους θαυματουργούς να ανεγείρει μοναστήρι στην πόλη, εφόσον θα γύριζε νικηφόρος από την επικίνδυνη εκστρατεία. Το ταξίδι του στέφθηκε με λαμπρή νίκη του χριστιανικού στρατού, και έλαβε υπό την κατοχή του την οχυρή πόλη του Καζάν. Ο νικητής τσάρος απέδωσε εξ ολοκλήρου την επιτυχία του στις θερμές πρεσβείες των τριών αγίων πριγκίπων του Μούρωμ.

Επιστρέφοντας στη Μόσχα, ο τσάρος Ιωάννης δεν λησμόνησε ούτε στιγμή την επίσημη υπόσχεση που είχε δώσει στους τρεις αγίους πρίγκιπες. Διέταξε αμέσως να ανεγερθεί λίθινη και επιβλητική εκκλησία πάνω από τους τάφους των θαυματουργών μέσα στην πόλη του Μούρωμ. Όταν οι εργάτες έσκαψαν προσεκτικά τα θεμέλια για τον νέο ναό, αποκάλυψαν τα ιερά λείψανα ολόκληρα, άθικτα και απολύτως άφθαρτα. Η αναπάντεχη εικόνα της αφθαρσίας προκάλεσε βαθύ δέος στους παρόντες και επιβεβαίωσε ξανά τη χάρη του Θεού πάνω στους τρεις πρίγκιπες.

Ολοκληρώθηκε σύντομα ο πέτρινος ναός και κατασκευάστηκε ιδιαίτερη τιμητική θέση μέσα σε κόγχη του τοίχου για τα τίμια λείψανα. Ο ευσεβής τσάρος έστειλε πλούσια εκκλησιαστικά σκεύη και ζήτησε από τον επίσκοπο Ριαζάν Γούριο να τελέσει τα επίσημα εγκαίνια. Ιδρύθηκε ταυτόχρονα και ολόκληρο μοναστήρι γύρω από τον νέο ναό, και η αγιότητά τους τιμήθηκε με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια. Από τότε μέχρι σήμερα συνεχίζεται πλήθος θαυμάτων στους τάφους τους, για κάθε ευλαβή πιστό που προστρέχει με πίστη.

Η εκκλησιαστική ιστορία διέσωσε τη μνήμη τους, και η Ορθόδοξη Εκκλησία τους τιμά κάθε χρόνο στις είκοσι μία Μαΐου. Με τις πατρικές πρεσβείες του πρίγκιπα Κωνσταντίνου και των δύο υιών του, Μιχαήλ και Θεοδώρου, ας στερεώνεται η Εκκλησία μας.