Μέσα στην αρχαία πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας μια ευγενική κόρη εγκατέλειψε τον κόσμο για να ζήσει την αυστηρή ζωή της ερήμου. Βρήκε το μοναχικό της λιμάνι κοντά σε έναν σπουδαίο αββά της Δύσεως, του οποίου το όνομα τιμά η Εκκλησία μας στις έξι Νοεμβρίου. Η οσία Βενεδίκτη άνθισε τον έκτο αιώνα μετά Χριστόν και καταγόταν από επιφανή οικογένεια της Ρώμης. Η εποχή της ήταν ταραγμένη, καθώς η αρχαία πόλη δοκιμαζόταν από επιδρομές βαρβάρων και διαρκείς πολέμους ανάμεσα σε αυτοκρατορικά στρατεύματα.

Μέσα σε αυτό το σκληρό περιβάλλον η νεαρή Ρωμαία στράφηκε με όλη της την ψυχή στην ησυχία και την προσευχή. Άφησε τα πλούτη και τις ανέσεις του πατρικού της σπιτιού και αναζήτησε καθοδηγητή για τη μοναχική της κλήση. Αφιερώθηκε στη μονή του οσίου Γάλλου, σε χώρο όπου άνθισε αργότερα μια ολόκληρη μοναστική παράδοση. Εκεί υπέταξε το θέλημά της στις εντολές του γέροντα και ασκήθηκε στη νηστεία, στην αγρυπνία και στη συνεχή προσευχή.

Με υπομονή και σταθερότητα πέρασε τα χρόνια της ταπεινής υπακοής, μέχρι να αξιωθεί την οριστική αναχώρηση από τα πρόσκαιρα. Κοιμήθηκε ειρηνικά μέσα στην αδελφότητα, αφήνοντας πίσω της φωτεινό υπόδειγμα μοναχικής αφοσίωσης για τις γενιές των ορθόδοξων πιστών. Με την ευχή της οσίας Βενεδίκτης της Ρωμαίας ας πορευόμαστε όλοι σταθερά στον στενό δρόμο της σωτηρίας.