Δύο αθλητές της πίστης έχασαν τα κεφάλια τους κάτω από το ξίφος του δημίου, ενώ ο τρίτος, ο Μέσιρος, δέχτηκε χτύπημα που του έσχισε το κεφάλι στα δύο. Το μαρτύριο των τριών αυτών αγίων τελέστηκε στην Κωνσταντινούπολη και η μνήμη τους τιμόταν στον τόπο που ονομαζόταν Δευτέρον. Οι άγιοι Δάναξ, Μέσιρος και Θερίνος, ή Θηριανός κατά μια άλλη γραφή, ομολόγησαν τον Χριστό σε εποχή διωγμού και δεν λύγισαν μπροστά στις απειλές των ειδωλολατρών. Όταν ήρθε η ώρα της εκτέλεσης, οδηγήθηκαν μαζί στον τόπο της καρατομής χωρίς να χάσουν το θάρρος τους ή την εσωτερική τους ειρήνη.
Ο δήμιος ύψωσε το ξίφος και αποκεφάλισε τους δύο εξ αυτών με ένα καθαρό και ταχύ χτύπημα. Ο Μέσιρος όμως υπέστη πιο σκληρή κατάληξη, αφού το ξίφος βρήκε το κεφάλι του και το έσχισε στη μέση, όπως μαρτυρεί ο συναξαριακός στίχος. Τα τίμια λείψανά τους ενταφιάστηκαν με ευλάβεια από τους χριστιανούς σε χώρο που έγινε αργότερα τόπος προσκυνήματος για όλη την περιοχή. Οι πιστοί της βυζαντινής πρωτεύουσας τελούσαν εκεί κάθε χρόνο τη σύναξη και τη μνήμη τους στις έξι Μαΐου, με ύμνους και προσευχές.
Είθε το αίμα τους να ποτίζει διαρκώς την Εκκλησία και η ομολογία τους να στηρίζει κάθε χριστιανό στις δοκιμασίες της ζωής.