Στη μικρή νησίδα του Λινδισφέρνης, στις βόρειες ακτές της Νορθούμπριας, έλαμψε ένας λόγιος και φιλόπτωχος ορθόδοξος επίσκοπος του εβδόμου αιώνα. Κάθε Μεγάλη Τεσσαρακοστή αποσυρόταν σε ερημικό τόπο για να θρηνήσει με πικρά δάκρυα τις δικές του αμαρτίες. Ο ίδιος μάλιστα φρόντιζε να μοιράζει στους φτωχούς το ένα δέκατο όλων των εσόδων της επισκοπής του. Πρόκειται για τον άγιο Έαντβέρτο, που έλκει την καταγωγή του από τη γη της σημερινής Σκωτίας. Τη μνήμη του διέσωσε ο σεβάσμιος Βεδέας στην Εκκλησιαστική του Ιστορία, ένα από τα μεγαλύτερα έργα της πρώιμης δυτικής ορθοδοξίας.

Ο άγιος είχε άριστη γνώση των ιερών Γραφών και ξεχώριζε ανάμεσα στους ποιμένες της εποχής του. Το έτος εξακόσια ογδόντα επτά ορίστηκε διάδοχος του οσίου Κουθβέρτου στην επισκοπή του Λινδισφέρνης από τους πατέρες της Εκκλησίας. Κυβέρνησε την Εκκλησία της Νορθούμπριας έντεκα χρόνια με σύνεση, πραότητα και φιλανθρωπία προς τους πιστούς του. Στις ημέρες του έγινε η ανακομιδή του ιερού λειψάνου του Κουθβέρτου, που βρέθηκε άφθορο μέσα στον τάφο. Το γεγονός αυτό χάρισε πολλή πνευματική παρηγοριά στην ποίμνη του και επιβεβαίωσε την αγιότητα του προκατόχου του.

Ο άγιος Έαντβέρτος είχε επίσης το χάρισμα των δακρύων και τη βαθιά κατάνυξη της προσευχής. Αναπαύθηκε ειρηνικά στον Κύριο το έτος εξακόσια ενενήντα οκτώ, μετά από έντεκα χρόνια άγρυπνης ποιμαντικής υπηρεσίας στον λαό του Θεού. Πέρα από την ποιμαντική του μέριμνα ο άγιος επίσκοπος είχε εξαιρετικά αυστηρή προσωπική ζωή και κάθε χρόνο τηρούσε δύο μεγάλες περιόδους πνευματικής αναχώρησης. Πρώτη ήταν η Μεγάλη Τεσσαρακοστή ενώπιον του Πάσχα και δεύτερη η νηστεία των αγίων Χριστουγέννων.

Σε αυτές τις δύο πνευματικές περιόδους εγκατέλειπε τα διοικητικά καθήκοντα και αποσυρόταν σε έρημους τόπους της νησίδας. Εκεί έμενε μόνος, με νηστεία αυστηρή, με αδιάλειπτη προσευχή και με δάκρυα για τις δικές του αδυναμίες και για τον κόσμο. Το χάρισμα των δακρύων που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος ήταν αδιάκοπη συντροφιά της εσωτερικής του πορείας. Το πιο σημαντικό γεγονός των ποιμαντικών του χρόνων υπήρξε η ανακομιδή του ιερού λειψάνου του οσίου Κουθβέρτου.

Έντεκα ολόκληρα χρόνια μετά την κοίμηση του προκατόχου του, οι αδελφοί άνοιξαν τον τάφο για να μεταφέρουν τα οστά σε νέο σκεύος. Αντί για οστά όμως βρήκαν το σκήνωμα ολόκληρο και άφθαρτο, με τα ενδύματα ακέραια και την όψη ζωντανή. Η εύρεση αυτή σφράγισε με ουράνια μαρτυρία την αγιότητα του Κουθβέρτου και χάρισε μεγάλη παρηγοριά στην Εκκλησία της Νορθούμπριας. Έτσι ο άγιος Έαντβέρτος έζησε ως αληθινός φύλακας της ιερής κληρονομιάς του προκατόχου του και της λαμπρής ορθόδοξης πνευματικής πορείας της Νορθούμπριας.