Έλληνες ιεραπόστολοι μετέφεραν την ιερή εικόνα από την παλαιά Ολβία στη ρωσική γη, όταν ο Χριστιανισμός μόλις άρχιζε εκεί να απλώνεται. Αιώνες αργότερα, μια θεϊκή φανέρωση στην πόλη Τιχβίν την έφερε στο επίκεντρο μιας τρομερής πανώλης που θέριζε ολόκληρες περιοχές της χώρας. Η ιερή αυτή εικόνα έλαβε την ονομασία της Παλαιορωσικής, επειδή για πολύν καιρό φυλασσόταν στην παλιά πόλη Στάρα Ρούσα, στα βόρεια εδάφη της ρωσικής γης. Σύμφωνα με την ελληνική παράδοση, η ίδια εικόνα φανερώθηκε για πρώτη φορά το χίλια πεντακόσια εβδομήντα στην ευρύτερη περιοχή του Νόβγκοροντ.

Οι Έλληνες την είχαν φέρει από την Ολβία ήδη στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού, όταν ο νέος λαός γνώριζε τότε ακόμη την πίστη. Στη Στάρα Ρούσα η εικόνα έμεινε σταθερά μέχρι και τον δέκατο έβδομο αιώνα, όπου την τιμούσε ο πιστός λαός με ευλάβεια και αγάπη. Εκεί τη φύλαγαν με μεγάλο σεβασμό, σαν θησαυρό της τοπικής εκκλησίας και ως ζωντανή προστάτιδα της ίδιας της πόλης. Οι κάτοικοι την επικαλούνταν σε κάθε δυσκολία, και η φήμη της απλώθηκε σιγά σιγά σε όλη τη γύρω βόρεια περιοχή.

Η Παναγία γινόταν γι αυτούς ασφαλές καταφύγιο, στήριγμα της καθημερινής ζωής και ταπεινή ελπίδα στις δοκιμασίες κάθε γενιάς, και ρίζωσε έτσι στην ψυχή τους ως αληθινή μητέρα. Τον δέκατο έβδομο αιώνα, το χίλια εξακόσια πενήντα πέντε, μια φοβερή πανώλη χτύπησε ξαφνικά τη ρωσική γη και θέριζε ανθρώπους κάθε ηλικίας. Σε έναν ευλαβή κάτοικο της πόλης Τιχβίν, η Παναγία αποκάλυψε ότι η αρρώστια θα σταματούσε με μια ιερή ανταλλαγή των εικόνων. Έπρεπε δηλαδή η θαυματουργή εικόνα της Παλαιορωσικής να μεταφερθεί στην Τιχβίν, και η θαυματουργή εικόνα της Τιχβίν να φτάσει στη Στάρα Ρούσα.

Οι πιστοί υπάκουσαν αμέσως στην ουράνια αυτή εντολή και πραγματοποίησαν την ιερή ανταλλαγή των δύο σεβασμίων εικόνων με ευλάβεια. Μόλις όμως ολοκληρώθηκε η μεταφορά, η θανατηφόρα αρρώστια κόπασε σταθερά και ο λαός λυτρώθηκε εντελώς από τον φόβο του θανάτου. Οι κάτοικοι της Τιχβίν, ωστόσο, ένιωσαν τόσο βαθιά ευγνωμοσύνη προς την Παλαιορωσική, ώστε αρνήθηκαν τελικά να την επιστρέψουν στον αρχικό της τόπο. Έτσι η εικόνα παρέμεινε στην Τιχβίν για πολλές γενιές, ενώ οι πιστοί της Στάρα Ρούσα έλπιζαν πάντοτε στην επιστροφή της προστάτιδος.

Η ιστορία αυτή δείχνει πόσο βαθιά αγάπη γέννησε η Παναγία στις δύο γειτονικές πόλεις της βόρειας Ρωσίας. Οι ψυχές των ανθρώπων δένονταν μαζί της σαν παιδιά με τη γλυκιά τους μητέρα, που στέκει πάντοτε δίπλα τους. Η ευλάβεια αυτή κράτησε ζωντανή την ιερή της μνήμη μέσα στους αιώνες της ρωσικής εκκλησιαστικής ιστορίας. Πέρασαν πολλές δεκαετίες μέχρι να μαλακώσει η στάση των κατοίκων της Τιχβίν, οι οποίοι κρατούσαν με ζήλεια την ιερή εικόνα κοντά τους.

Τελικά, μέσα στον δέκατο όγδοο αιώνα, οι ίδιοι έδωσαν την άδεια ώστε να φιλοτεχνηθεί ένα πιστό αντίγραφο της Παλαιορωσικής. Στις τέσσερις Μαΐου του χίλια επτακόσια εξήντα οκτώ, το αντίγραφο αυτό έφτασε επίσημα στη Στάρα Ρούσα μέσα σε λαμπρή υποδοχή. Ο λαός της πόλης το δέχθηκε με χαρά μεγάλη και η Εκκλησία θέσπισε αμέσως ξεχωριστή εορτή για την ιερή αυτή ημέρα. Παρά τη χαρά όμως του αντιγράφου, η πληγή του χωρισμού από την αυθεντική εικόνα δεν έκλεισε εύκολα στις καρδιές των πιστών.

Πέρασαν λοιπόν ακόμη πολλές δεκαετίες αναμονής, και επιτέλους μέσα στα χίλια οκτακόσια ογδόντα οκτώ ήρθε η οριστική επιστροφή. Στις δεκαεπτά Σεπτεμβρίου εκείνης της σημαντικής χρονιάς, η αρχική θαυματουργή εικόνα ξαναβρέθηκε επίσημα στη Στάρα Ρούσα. Έτσι θεσπίστηκε και δεύτερη μεγάλη εορτή, για να θυμίζει στις γενιές τη σημαδιακή επανένωση της πόλης με την προστάτιδα της. Σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά πιστά και τις δύο ημέρες, ως μνήμη της θεϊκής επέμβασης και της επιστροφής της Παναγίας. Οι πιστοί προσκυνούν την ιερή εικόνα και ζητούν με ευλάβεια τη μεσιτεία της Θεοτόκου, ενώ η μνήμη της Παλαιορωσικής μένει ζωντανή στη ρωσική παράδοση.