Ένα παιδί από την Κοστρομά, βαριά άρρωστο, είδε στον ύπνο του μια ερημική εκκλησία ανάμεσα σε δύο ποταμούς. Άκουσε τότε μια φωνή να του λέει με σαφήνεια πως εκείνος ακριβώς ήταν ο τόπος που τον περίμενε για όλη τη ζωή. Πολλά χρόνια αργότερα, ως μοναχός πια στα δάση του Κόμελ, ο ίδιος άνθρωπος επρόκειτο να ανακαλύψει το όραμα του παιδιού του στις όχθες του ποταμού Μόνζα. Η ζωή του Οσίου Αδριανού του Μονζένσκ ξετυλίγεται κυρίως μέσα από ένα χρονικό που συντάχθηκε στη μονή του Ευαγγελισμού περί τα μέσα του δεκάτου εβδόμου αιώνα.

Ο ιστορικός Κλιουτσέφσκι τοποθετεί τη σύνταξη του κειμένου το χίλια εξακόσια σαράντα τέσσερα και θεωρεί συγγραφέα τον τρίτο ηγούμενο της μονής, ο οποίος έμεινε ανώνυμος μέχρι σήμερα. Το χρονικό αυτό περιγράφει με προσοχή την αρχή της μοναστικής αυτής κοινότητας μέσα στην ευρύτερη περιοχή της Κοστρομά. Παράλληλα αφηγείται τα θαυμαστά γεγονότα που συνδέονται με τους δύο ιδρυτές, τον Αβραάμ και τον Θεράποντα. Από εκεί γνωρίζουμε ότι ο Όσιος έζησε στα τέλη του δεκάτου έκτου και στις αρχές του δεκάτου εβδόμου αιώνα μέσα στη ρωσική γη.

Γεννήθηκε στην πόλη της Κοστρομά και δέχθηκε στο μυστήριο της βαπτίσεως το πρώτο του όνομα, που ήταν Αμώς. Όταν θεραπεύθηκε από την αρρώστια του, ο νεαρός Αμώς έφυγε κρυφά από το πατρικό σπίτι, γιατί οι γονείς του ήθελαν να τον κρατήσουν στον κόσμο. Ετοίμαζαν μάλιστα τον γάμο του και είχαν ήδη στραμμένη τη σκέψη τους σε μια συγκεκριμένη οικογένεια. Έφθασε αρχικά στο μοναστήρι του Τόλγκα στο Γιαροσλάβλ, που είχε ιδρύσει ο Όσιος Γεννάδιος και ήταν αφιερωμένο στον Σωτήρα Χριστό.

Εκεί έλαβε το μοναχικό σχήμα και ονομάστηκε Αδριανός, αφήνοντας πίσω για πάντα την παλιά του ταυτότητα. Μετά από μερικά χρόνια άσκησης μετακινήθηκε στην περιοχή της Βολογκντά, στη μονή του Σωτήρος κοντά στη λίμνη Κούμπεν. Από εκεί κατέφυγε στο ερημητήριο που είχε ιδρύσει ο μοναχός Παύλος της Ομπνόρα, μαθητής του Οσίου Σεργίου, μέσα στα δάση του Κόμελ. Στον τόπο αυτό συνδέθηκε με βαθιά πνευματική φιλία με τον Στάρετς Παφνούτιο, στον οποίο εμπιστεύθηκε την επιθυμία του να ξαναβρεί την εκκλησία του ονείρου του.

Ο ίδιος ο Παφνούτιος είδε λίγο μετά στον ύπνο του έναν άγνωστο μοναχό, ο οποίος του υπέδειξε με ακρίβεια τον τόπο που έψαχνε ο Αδριανός. Επρόκειτο για μια έρημο ανάμεσα στις όχθες του ποταμού Μόνζα, μέσα στην ευρύτερη περιοχή της Κοστρομά, όπου σωζόταν εγκαταλειμμένη εκκλησία αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Οι δύο μοναχοί επιθυμούσαν τότε να ασκητέψουν μαζί σε εκείνον τον απομακρυσμένο και ήσυχο τόπο της ρωσικής υπαίθρου. Όμως το χίλια πεντακόσια ενενήντα πέντε ο Παφνούτιος διορίστηκε αρχιμανδρίτης με τσαρικό διάταγμα στη Μονή των Θαυμάτων του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Μόσχα.

Τον ίδιο χρόνο ο Αδριανός ξεκίνησε μαζί με τρεις άλλους μοναχούς και έφθασε στον απομονωμένο τόπο που του είχε υποδειχθεί στο όραμα. Οι ανοιξιάτικες πλημμύρες όμως απείλησαν την εκκλησία και την κοινότητα, οπότε χρειάστηκε να μεταφερθεί το μοναστήρι σε θέση πιο ασφαλή και προστατευμένη. Στο σημείο αυτό ο Όσιος είδε ξανά τον άγνωστο μοναχό του παλιού οράματος, που του υπέδειξε καθαρά τον νέο τόπο της οικοδομής. Λίγο αργότερα έφθασε εκεί ένας Στάρετς με το όνομα Θεράπων, ο οποίος ζούσε ως ερημίτης στα μέρη εκείνα με απόλυτη απομόνωση και αυστηρή άσκηση.

Ο Αδριανός αναγνώρισε αμέσως στο πρόσωπό του τον μοναχό που του είχε εμφανιστεί τόσο μυστηριωδώς στις δύο κρίσιμες στιγμές. Ο Θεράπων παρέμεινε στην κοινότητα του ηγουμένου Αδριανού για δύο και πλέον χρόνια μέχρι την κοίμησή του. Ο Όσιος Αδριανός, αφού έζησε θεοφιλώς μέσα στη μοναστική του κοινότητα, κοιμήθηκε με ειρήνη το χίλια εξακόσια δεκαεννέα. Με την ευχή του οσίου ας πορευόμαστε και εμείς όλοι μαζί στον δρόμο της σωτηρίας του Χριστού.