Στη γεωργιανή γη του δέκατου ένατου αιώνα έλαμψε μια από τις πιο φωτεινές ιεραρχικές μορφές της τοπικής Εκκλησίας. Ο άγιος Αλέξανδρος, με κοσμικό όνομα Αλέξι Οκροπιρίτζε, γεννήθηκε το χίλια οκτακόσια είκοσι τέσσερα στο χωριό Ντιζέβι της περιοχής Γκόρι. Ο πατέρας του υπηρετούσε εκεί ως ταπεινός ιερέας της χωριάτικης ενορίας, και η οικογένειά του ζούσε με βαθιά ορθόδοξη ευλάβεια. Από τα πρώτα παιδικά του χρόνια ο νεαρός Αλέξι ανατράφηκε μέσα στον ήχο των ψαλμών και στο φως των αγρυπνιών.

Η εκκλησιαστική ζωή τον επηρέασε καθοριστικά και διαμόρφωσε νωρίς τη βαθιά αγάπη του για τη γεωργιανή ορθόδοξη παράδοση. Έλαβε λοιπόν την πρώτη του εκπαίδευση στη Θεολογική Σχολή της πόλεως Γκόρι, που τον προετοίμασε για ανώτερες σπουδές. Από εκεί συνέχισε στο ονομαστό Σεμινάριο της Τιφλίδος, όπου εμβάθυνε στις θεολογικές και ιερές επιστήμες της Εκκλησίας. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Σεμινάριο το χίλια οκτακόσια σαράντα πέντε με εξαιρετική επιτυχία και αναγνώριση.

Αμέσως μετά εκάρη μοναχός μέσα στην ιερά Μονή της Μεταμορφώσεως της Τιφλίδος και έλαβε το νέο όνομα Αλέξανδρος. Από την Τιφλίδα ο νεαρός μοναχός Αλέξανδρος ταξίδεψε στη μακρινή Θεολογική Ακαδημία του Καζάν για ανώτερες σπουδές. Εκεί διακρίθηκε για την επιμέλειά του και αποφοίτησε με ιδιαίτερες τιμές και βαθιά γνώση των θείων μυστηρίων. Επέστρεψε με πνευματικό πλούτο στη γενέτειρα πατρίδα του, έτοιμος να προσφέρει στην εθνική και εκκλησιαστική του κοινότητα.

Ως ιερομόναχος ο Αλέξανδρος δίδαξε την Αγία Γραφή, τα Λατινικά, την ηθική θεολογία και την αρχαιολογία στο Σεμινάριο της Τιφλίδος. Συνέχισε αυτό το διδασκαλικό έργο μέχρι τον Ιούλιο του χίλια οκτακόσια πενήντα ένα, προσφέροντας πλούτο γνώσεως στους μαθητές του. Στη συνέχεια η Ιερά Σύνοδος τον τοποθέτησε ως πρύτανη της Θεολογικής Σχολής στην περιοχή Αμπχαζέτι κατά τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους. Του ανέθεσαν επίσης την εποπτεία του μοναστικού βίου σε όλη την επισκοπή και τη διδασκαλία στη Θεολογική Σχολή του Κουταΐσι.

Ο φλογερός εκείνος ιεράρχης πίστευε ακράδαντα ότι η διεύρυνση των θεολογικών σχολών ενίσχυε άμεσα τη χριστιανική πίστη στην πατρίδα του. Στην Αμπχαζέτι κατέβαλε τεράστιες προσπάθειες για να αναβαθμίσει τη Θεολογική Σχολή του Ιλόρι στην πόλη Οτσαμτσίρε. Το χίλια οκτακόσια πενήντα έξι ανυψώθηκε στον βαθμό του αρχιμανδρίτη, συνεχίζοντας το παιδαγωγικό και ποιμαντικό έργο. Λίγα χρόνια αργότερα, το χίλια οκτακόσια εξήντα δύο, χειροτονήθηκε επίσκοπος της εκκλησιαστικής επαρχίας με μεγάλη ευλάβεια.

Όλη η γεωργιανή κοινωνία τον αγαπούσε όπως και ο τοπικός λαός, και πολλοί τον αποκαλούσαν Δεύτερο Απόστολο της Αμπχαζέτι. Η ποιμαντική του δραστηριότητα συνέπεσε με μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο της γεωργιανής εκκλησιαστικής ιστορίας και ζωής. Οι θείες λειτουργίες είχαν παύσει πια να τελούνται στη γεωργιανή γλώσσα, και πολλοί άνθρωποι απομακρύνονταν δυστυχώς από την Εκκλησία. Πολλοί ναοί και αρχαία μοναστήρια, που υπήρξαν πολιτιστικά και ακαδημαϊκά κέντρα από την αρχαιότητα, είχαν ερημώσει εντελώς.

Η Γεωργία είχε ενσωματωθεί στη ρωσική αυτοκρατορία και η τσαρική κυβέρνηση εφάρμοζε σκληρή πολιτική βίαιης εκρωσικοποίησης παντού. Η γεωργιανή γλώσσα δεν διδασκόταν πλέον στα σχολεία, και οι φτωχότερες οικογένειες δεν μπορούσαν να εκπαιδεύσουν τα παιδιά τους. Ο σοφός επίσκοπος Αλέξανδρος θεωρούσε την πνευματική και εκπαιδευτική αναγέννηση ως κλειδί για την εθνική και πολιτιστική ανάκαμψη της Γεωργίας. Πίστευε ότι η συνείδηση του λαού έπρεπε να ριζώσει βαθιά στην ορθόδοξη παράδοση και στην ιστορική του εκκλησιαστική κληρονομιά.

Αφιερώθηκε λοιπόν με ζήλο στην αναβίωση των ναών και των αρχαίων μοναστηριών της περιοχής Αμπχαζέτι με αξιοθαύμαστη αφοσίωση. Με τις δικές του μόνο προσπάθειες αποκαταστάθηκαν δύο σημαντικοί ιστορικοί ναοί μέσα στην πόλη Σοχούμι της επαρχίας. Πέρα από την Αμπχαζέτι ανανέωσε με γενναιόδωρη φροντίδα τα ένδοξα μοναστήρια Σιο Μγκβίμε, Ζενταζένι, Νταβίτ Γκαρέτζι και Σεμοκμέντι. Αποκατέστησε ακόμη τον ναό Τζβάρι, τον Καθεδρικό Σβετιτσχοβέλι, τον ναό του Ντιζέβι, καθώς και πολλούς άλλους ιερούς ναούς.

Με τη γενναιοδωρία του ιδρύθηκε στην Τιφλίδα επισκοπική σχολή για γυναίκες, και εκδόθηκαν πλήθος πνευματικών βιβλίων και ιερών ύμνων. Πέρασε τα τελευταία χρόνια του στη Μονή Σιο Μγκβίμε, την οποία ο ίδιος είχε αποκαταστήσει με τόση φροντίδα. Βγήκε μόνο μία φορά από τους τοίχους της μονής, όταν θάφτηκε ο πνευματικός υιός του άγιος Ηλίας ο Δίκαιος. Δύο μόλις μήνες αργότερα κοιμήθηκε ειρηνικά εν Κυρίω σε ηλικία ογδόντα τριών ετών, την ίδια ημέρα του ιδίου έτους. Τα τίμια λείψανά του ενταφιάστηκαν στην αγαπημένη του Μονή Σιο Μγκβίμε με τιμές από το ποίμνιό του. Πρεσβείαις του αγίου, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς και αναξίους δούλους σου, αμήν.