Στα ευλογημένα και άγια χώματα της Βουλγαρίας έλαμψε ένας θεοφόρος ασκητής με τη δύναμη της θείας χάριτος. Ο όσιος Δημήτριος του Μπασαράμποβο επέλεξε από νωρίς τη μοναχική και ησυχαστική ζωή κοντά στην πόλη Ρούστσουκ. Έζησε μέσα στην έρημο, αναζητώντας την αδιάλειπτη κοινωνία του με τον Θεό μακριά από κάθε κοσμικό θόρυβο. Άφησε πίσω του τις ανέσεις και τις μέριμνες της κοινωνίας, για να αφιερωθεί στην προσευχή και τη νηστεία. Ο τόπος όπου ασκήτευσε έγινε σιγά σιγά πηγή πνευματικής ευλογίας για όλη την περιοχή της Βουλγαρίας.

Με σκληρή άσκηση, αδιάλειπτη προσευχή και βαθιά ταπείνωση, ο όσιος καθάρισε την καρδιά του από κάθε εμπαθή λογισμό. Έγινε δοχείο της θείας χάριτος και υπόδειγμα ζωντανό για όσους αναζητούσαν τον Χριστό μέσα στα δύσκολα εκείνα χρόνια. Παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Κύριο το χίλια εξακόσια ογδόντα πέντε, αφού πλήρωσε τις ημέρες της ασκητικής του πορείας. Ο Θεός τίμησε τον δούλο του με το χάρισμα της αφθαρσίας, αφήνοντας τα ιερά λείψανά του πηγή θαυμάτων.

Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, στις οκτώ του μηνός Ιουλίου του χίλια επτακόσια εβδομήντα εννέα, μεταφέρθηκαν τα τίμια λείψανά του στο Βουκουρέστι με μεγάλη ευλάβεια. Έκτοτε προσκυνούνται από πλήθος ευλαβών πιστών ως ανεκτίμητος θησαυρός θείας χάριτος και ακένωτη πηγή πολλαπλών θαυμάτων. Πρεσβείαις του οσίου Δημητρίου, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς δούλους σου, αμήν.