Στην παραθαλάσσια Ιόππη της Παλαιστίνης, στα πρώτα χρόνια του ευαγγελικού κηρύγματος, ζούσε μια ευσεβής γυναίκα γνωστή για την καλοσύνη της. Το όνομά της ήταν Ταβιθά και ανήκε στην ακόμη μικρή χριστιανική κοινότητα της πόλεως, όπου όλοι την σέβονταν για την αρετή της. Ήταν χήρα γεμάτη πραότητα και διέθετε τον χρόνο της σε έργα φιλανθρωπίας προς τους ενδεείς της γειτονιάς της. Με τα ίδια της τα χέρια έραβε χιτώνες και ενδύματα, τα οποία μοίραζε στις φτωχές χήρες και στους άπορους συμπολίτες της.

Η αγαθή ζωή της και η αδιάκοπη προσφορά της την έκαναν αγαπητή σε όλους τους πιστούς της Ιόππης. Έπεσε όμως ξαφνικά σε βαριά αρρώστια και, παρά τις προσευχές των αδελφών, παρέδωσε το πνεύμα της. Οι χριστιανοί της πόλεως έλουσαν το σώμα της και το έβαλαν στο υπερώο, ενώ θρηνούσαν για τη μεγάλη απώλεια. Έμαθαν τότε ότι ο απόστολος Πέτρος βρισκόταν εκεί κοντά, στη Λύδδα, και έστειλαν αμέσως δύο άνδρες να τον παρακαλέσουν να έρθει. Ο απόστολος ανέβηκε χωρίς καθυστέρηση στην Ιόππη και τον οδήγησαν στο υπερώο όπου είχαν αφήσει την κεκοιμημένη.

Όλες οι χήρες τον περικύκλωσαν κλαίοντας και του έδειχναν τους χιτώνες που η Ταβιθά είχε ράψει για εκείνες. Ο απόστολος έβγαλε όλους έξω από το δωμάτιο και γονάτισε για να προσευχηθεί με θερμή πίστη στον Κύριο. Σήκωσε έπειτα το βλέμμα του στο σώμα της κεκοιμημένης και είπε με σιγουριά τα γνωστά λόγια. Είπε «Ταβιθά, ανάστα», και αμέσως εκείνη άνοιξε τα μάτια της, σηκώθηκε εντελώς θεραπευμένη και αγκάλιασε τους αδελφούς. Το γεγονός αυτό συγκλόνισε τους κατοίκους της Ιόππης και πολλοί ειδωλολάτρες πίστεψαν τότε στον Χριστό μέσα από αυτό το θαύμα.

Έτσι η ευσεβής γυναίκα έγινε ζωντανή μαρτυρία της δυνάμεως της Αναστάσεως και της αγάπης που νικά τον θάνατο. Η Εκκλησία την τιμά ως πρότυπο φιλανθρωπίας, ταπεινής διακονίας και έμπρακτης χριστιανικής αγάπης προς τους αδυνάτους. Επειδή έραβε με τα ίδια της τα χέρια ενδύματα για τους φτωχούς, θεωρείται προστάτιδα των ραπτών και των ραπτριών. Στο πρόσωπό της η Εκκλησία βλέπει την εικόνα της πιστής μαθήτριας, η οποία αξιοποίησε τα χαρίσματά της στην υπηρεσία των συνανθρώπων της.

Έζησε με απλότητα, εργάστηκε με υπομονή, μοίρασε με χαρά και δοξάστηκε με θαύμα μοναδικό από τον Θεό. Η ανάστασή της παραμένει διαρκής υπόμνηση ότι ο Κύριος ευλογεί όσους ζουν με ταπείνωση και αγάπη προς τους πλησίον. Ταις πρεσβείαις της οσίας μαθήτριας Ταβιθά της φιλόπτωχου χήρας της εξ Ιόππης Παλαιστίνης, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.