Στα βαθιά σπήλαια του μεγάλου μοναστηριού του Κιέβου, εκεί όπου γενιές ασκητών είχαν παραδώσει τη ζωή τους στον Χριστό, αγωνιζόταν ένας ταπεινός διάκονος. Το όνομά του ήταν Μαρτύριος και ανήκει στους μακάριους πατέρες των Μακρινών Σπηλαίων, οι οποίοι έλαμψαν με τη φιλοπονία και την καθαρότητά τους. Έζησε ως έγκλειστος ασκητής, αφιερωμένος ολοκληρωτικά στην προσευχή, στη μετάνοια και στη διακονία του ιερού θυσιαστηρίου. Από νεαρή ηλικία αγάπησε την ησυχία και απαρνήθηκε τη μάταιη φήμη του κόσμου, για να ζήσει κρυμμένος μέσα στις σκοτεινές σπηλιές της λαύρας.

Στο διακονικό αξίωμα υπηρέτησε με ευλάβεια και βαθιά συναίσθηση, βλέποντας πάντοτε με δέος το μέγεθος του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Δίπλα στο άγιο θυσιαστήριο στεκόταν με φόβο και τρόμο, ωσάν να βρισκόταν ενώπιον αυτού του ίδιου του ουρανίου θρόνου. Η Εβδόμη Ωδή του Κανόνος προς τους Πατέρες των Μακρινών Σπηλαίων υμνεί ξεχωριστά τη μνήμη του οσίου τούτου διακόνου. Σε αυτήν εξυμνείται η αγάπη του προς τον κόπο, η δικαιοσύνη της ζωής του και η φλογερή καθαρότητα της καρδιάς του.

Οι υμνογράφοι παρουσιάζουν τον όσιο ως άνθρωπο σιωπηλό, εργατικό και απόλυτα αφοσιωμένο στην εκπλήρωση κάθε μοναχικού καθήκοντος της κοινότητας. Ακόμη υμνούνται τα θεϊκά χαρίσματα που έλαβε από τον Κύριο ως ανταμοιβή των πολλών ασκητικών του αγώνων στη μοναχική πολιτεία. Ο όσιος Μαρτύριος έλαβε από τον Θεό τη χάρη να εκδιώκει δαίμονες με μόνη την προσευχή του. Πολλοί πιστοί κατέφευγαν στο κελλί του και ζητούσαν τις μεσιτείες του, για να απαλλαγούν από τα τεχνάσματα των πονηρών πνευμάτων.

Έλαβε επίσης το χάρισμα να θεραπεύει διάφορες ασθένειες και να ανακουφίζει τους πάσχοντες αδελφούς που τον προσέγγιζαν με πίστη. Η δύναμη της προσευχής του ξεπερνούσε τα όρια του κελλιού του και έφθανε ως τις καρδιές των ταπεινών προσκυνητών του Κιέβου. Στη μοναστική κοινότητα του Κιέβου υπήρξε στύλος υπακοής και παράδειγμα ασκητικής φιλοπονίας, ευλάβειας, ταπεινώσεως και αδιάλειπτης μνήμης Θεού. Έφυγε ειρηνικά από τον κόσμο, αφήνοντας πίσω του το ευώδες παράδειγμα μιας κρυμμένης αλλά δοξασμένης πολιτείας ενώπιον του Κυρίου.

Τα τίμια λείψανά του φυλάσσονται μέχρι σήμερα στα Μακρινά Σπήλαια της λαύρας, μαζί με τα λείψανα των πατέρων του τόπου εκείνου. Η Εκκλησία του Κιέβου τιμά τη μνήμη του στις είκοσι οκτώ Αυγούστου και στη δευτέρα Κυριακή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Πανηγυρίζει επίσης την κοίμησή του στις είκοσι πέντε Οκτωβρίου, ανάμεσα στους θεοφόρους ασκητές των αγιασμένων σπηλαίων. Ταις πρεσβείαις του οσίου Μαρτυρίου του διακόνου και εγκλείστου των Μακρινών Σπηλαίων του Κιέβου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.