Στις βορινές παραμεθόριες εκτάσεις της παλαιάς Ρωσίας, εκεί όπου τα νερά της λίμνης Πσκοβ συναντούν τα δάση, ένας ταπεινός μαθητής έγινε φάρος ησυχαστικής ζωής. Ο Όσιος Ιλαρίων του Γκντοβ υπήρξε γνήσιος μαθητής του Οσίου Ευφροσύνου του Πσκοβ, του οποίου η μνήμη τιμάται τη δεκάτη πέμπτη Μαΐου. Το χίλια τετρακόσια εξήντα, στις όχθες του ποταμού Ζελτσά και όχι μακριά από την πόλη του Γκντοβ, ίδρυσε τη Μονή Όζερσκ προς τιμήν της Σκέπης της Θεοτόκου.

Το μοναστήρι αυτό βρισκόταν σχεδόν επάνω στα όρια της χώρας των Λιβονίων Ιπποτών, και οι μοναχοί υφίσταντο διαρκώς τις βίαιες επιδρομές εκείνου του στρατιωτικού τάγματος. Παρά τις ασήκωτες δυσκολίες, τη φτώχεια των μέσων και τον ξενικό κίνδυνο, ο Όσιος Ιλαρίων διατήρησε ακέραιο το ευσεβές και ασκητικό φρόνημα μέσα στην αδελφότητα. Αφιερώθηκε ολόψυχα στην ανέγερση και τον στολισμό του μοναστηριού, με μόνο όπλο την προσευχή και τη συνεχή εργασία. Κοιμήθηκε ειρηνικά εν Κυρίω την εικοστή ογδόη Μαρτίου του χίλια τετρακόσια εβδομήντα έξι, και ενταφιάστηκε στον ναό της Σκέπης της Θεοτόκου, μέσα στο μοναστήρι του.

Αργότερα οι μοναχοί ανήγειραν στη Μονή νέο ναό προς τιμήν της Γεννήσεως του Χριστού, με το αριστερό παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον ίδιο τον ιδρυτή του Γκντοβ. Η μνήμη του τιμάται και την εικοστή πρώτη Οκτωβρίου, μαζί με τον επουράνιο προστάτη και συνώνυμό του Όσιο. Ταις πρεσβείαις του Οσίου Πατρός ημών Ιλαρίωνος, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.