Στους σκληρούς διωγμούς της εποχής του Διοκλητιανού, όταν ο αυτοκρατορικός θρόνος εξαπέλυσε λυσσαλέα επίθεση εναντίον της Εκκλησίας, αναδείχθηκε στην Παλαιστίνη ένας γέροντας ιερέας με σπάνια ψυχική ανδρεία. Ο Όσιος Σιλβανός καταγόταν από την περιώνυμη πόλη της Παλαιστίνης Γάζα, μια από τις παλαιότερες και πιο ζωντανές χριστιανικές κοινότητες της περιοχής. Έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, σε μια από τις πιο αιματηρές και ταραγμένες περιόδους της πρώιμης χριστιανικής ιστορίας.

Ήταν άνθρωπος πράος και άκακος στο ήθος, γηραλέος στην ηλικία, αλλά νεανικός και ακαταμάχητος στον ζήλο της πίστεως. Προηγουμένως είχε υπηρετήσει ως στρατιωτικός, αποκτώντας τη γνώση της πειθαρχίας και του καθήκοντος που θα τον στήριζε αργότερα στη μεγάλη του αναμέτρηση. Όταν εγκατέλειψε τον στρατιωτικό βίο, στράφηκε ολόψυχα προς την υπηρεσία του Χριστού και τη διακονία του ποιμνίου. Λόγω της καθαρής και ακηλίδωτης ζωής του, τιμήθηκε με τον βαθμό του Πρεσβυτέρου στην Εκκλησία της Γάζας, αναλαμβάνοντας υψηλό λειτουργικό αξίωμα.

Διακονούσε τους χριστιανούς με αγάπη πατρική και προσευχόταν αδιάλειπτα για τη στήριξη του διωκόμενου ποιμνίου του. Η φλόγα της πίστης του δεν τον κρατούσε όμως απομονωμένο, αλλά τον ωθούσε σε ομολογιακές δράσεις μέσα στον δημόσιο χώρο της εποχής του, ακόμη και σε επικίνδυνες πόλεις. Με θάρρος που ξεπερνούσε την ηλικία του, ο Σιλβανός παρουσιάστηκε δημόσια στην ειδωλολατρική Καισάρεια της Παλαιστίνης για να ομολογήσει τον Χριστό. Στάθηκε άφοβα μπροστά στον άπιστο λαό της πόλης και τον ήλεγξε δριμύτατα για την ασέβειά του απέναντι στον αληθινό Θεό.

Με λόγια προφητικά και φλογερά υπενθύμισε στους ειδωλολάτρες την πλάνη τους και τους κάλεσε σε μετάνοια και αληθινή προσκύνηση του Δημιουργού. Ο εξαγριωμένος όχλος δεν άντεξε τον δημόσιο έλεγχο και επιτέθηκε αμέσως με βία εναντίον του γέροντα Πρεσβυτέρου. Τον έδειραν σκληρά και άσπλαχνα, χτυπώντας τον με τέτοια μανία ώστε του έσπασαν τα πλευρά μέσα στην κοινή θέα. Έπειτα οι αρχές τον συνέλαβαν επίσημα και τον καταδίκασαν να δουλεύει στα μεταλλεία που βρίσκονταν στην απομακρυσμένη τοποθεσία Ζωόρους.

Εκεί υπέφερε εξαντλητική σωματική εργασία, μέσα σε συνθήκες σκληρότητας και στερήσεων που θα έσπαζαν κάθε νεαρό σώμα. Παρά την προχωρημένη ηλικία και την κούραση, η ψυχική του ακτινοβολία επιβλήθηκε σε όσους τον περιστοίχιζαν στη φυλακή και στις στοές. Με παρότρυνση του ίδιου του λαού των καταδίκων, ο Σιλβανός έγινε επίτροπος της κοινότητας και ανέλαβε την πνευματική φροντίδα των συγκρατουμένων. Έτσι ο τόπος του μαρτυρίου μεταβλήθηκε σε ζωντανή Εκκλησία και η σκλαβιά των μεταλλείων έγινε χώρος ομολογίας και χάριτος.

Καθώς ο χρόνος προχωρούσε, το γήρας και η ασθένεια εξασθένισαν περαιτέρω το ηλικιωμένο σώμα του Όσιου Σιλβανού. Οι ειδωλολάτρες αρχές, βλέποντας ότι δεν μπορούσαν πλέον να εκμεταλλευτούν την εργασία του, αποφάσισαν να ολοκληρώσουν με αίμα τον διωγμό τους. Διέταξαν τον αποκεφαλισμό του γέροντα ιερέα, ώστε να κάμψουν το φρόνημα των άλλων χριστιανών που έβλεπαν την ομολογία του. Έτσι ο Όσιος Σιλβανός πήρε το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου, σφραγίζοντας με το αίμα του την ιερατική του διακονία και την ολόψυχη αφοσίωσή του στον Σωτήρα.

Μαζί με τον Άγιο Σιλβανό αποκεφαλίστηκαν την ίδια ημέρα και άλλοι σαράντα μάρτυρες της πίστεως, σε μια ομαδική θυσία που συγκλόνισε τους πιστούς. Από τους σαράντα αυτούς μάρτυρες άλλοι κατάγονταν από την Αίγυπτο και άλλοι από την Παλαιστίνη, εκπροσωπώντας τις δύο γειτονικές χριστιανικές πατρίδες. Είχαν συναντηθεί στα φοβερά μεταλλεία και είχαν δεθεί μεταξύ τους με τους δεσμούς της κοινής ομολογίας και της κοινής δοκιμασίας. Η μαρτυρική τους κοίμηση αναδείχθηκε μέσα στους αιώνες σύμβολο πίστεως, καρτερίας και αδελφικής αγάπης που νικά τον θάνατο.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους κάθε χρόνο μαζί με τον γέροντα Σιλβανό, ως κοινή λαμπάδα ομολογίας. Άγιε Σιλβανέ ιερομάρτυς, με τους σαράντα συναθλητές σου πρέσβευε στον Κύριο για όλους εμάς που τιμούμε την ιερή σου μνήμη, αμήν.