Στα δεινά χρόνια του αυτοκράτορος Τραϊανού, μέσα στην αρχαία και ένδοξη πόλη της Εδέσσης, ζούσε ένας περιβόητος ειδωλολατρικός ιερέας. Ο Σαρβήλιος, αδελφός της Βεβαίας ή Βαρβαίας, υπηρετούσε ως πρώτος ιερέας των ειδώλων, και ολόκληρη η πόλη τον γνώριζε για τη δύναμη του αξιώματός του. Στη ζωή του όμως συνέβη το μέγα θαύμα της μεταστροφής, όταν συνάντησε έναν ευσεβή χριστιανό επίσκοπο, ο οποίος του φανέρωσε την αλήθεια του Ευαγγελίου. Με βαθιά συντριβή ο Σαρβήλιος εγκατέλειψε τη μάταιη υπηρεσία των ειδώλων, και βαπτίσθηκε μαζί με την αδελφή του Βεβαία στο όνομα του Χριστού.

Η αλλαγή του ήταν τόσο φανερή, ώστε γρήγορα κατηγορήθηκαν και οι δύο ενώπιον του άρχοντος της Εδέσσης για την ομολογία της πίστεως. Παρουσιάστηκε ο γενναίος μάρτυρας στο δικαστήριο και ομολόγησε χωρίς δισταγμό ότι πιστεύει αποκλειστικά στον αληθινό Θεό. Άρχισαν να τον χτυπούν με ραβδιά αλύπητα, αλλά εκείνος με μεγάλη δύναμη ψυχής έλεγχε τον άρχοντα και απεδείκνυε τη ματαιότητα των ειδώλων. Εξοργισμένος ο διώκτης διέταξε επτά φορές να τον ανεβάσουν στο όργανο των βασανιστηρίων, ώστε να σπάσει την ψυχή του.

Κάθε φορά τον έδερναν με βόεια νεύρα, τον έξυναν με σιδερένιες χτένες, και τον έκαιγαν με αναμμένα κεριά πάνω στις πληγές του. Μέσα στους ανυπόφορους πόνους ο μάρτυρας στρεφόταν προς τον Θεό και προσευχόταν χωρίς διακοπή, και ο Κύριος των Δυνάμεων ανακούφιζε τα δεινά του. Βλέποντας ο τύραννος την ασύλληπτη υπομονή του αγίου, διέταξε να καρφώσουν σιδερένια καρφιά μέσα στο κεφάλι του, σκόρπιζοντας τρόμο σε όλους τους θεατές. Τότε εμφανίστηκε δημόσια η αδελφή του Βεβαία, και ομολόγησε με θάρρος ότι και εκείνη είναι χριστιανή, ζητώντας να συμμετάσχει στο μαρτύριο.

Την υπέβαλαν σε σκληρά βασανιστήρια και την έκλεισαν στη σκοτεινή φυλακή, χωρίς ποτέ να καμφθεί η ομολογία και η πίστη της. Από τον Σαρβήλιο έγδαραν το δέρμα ολόκληρο, και όμως ο μάρτυρας εξακολουθούσε να αναπνέει, στηριζόμενος από την άρρητη χάρη του Κυρίου. Τέλος, αφού πέρασαν αμέτρητες δοκιμασίες, αποκεφαλίστηκαν και τα δύο αδέλφια μαζί, ολοκληρώνοντας ηρωικά τον αγώνα τους. Οι ευλαβείς χριστιανοί της Εδέσσης πήραν τα τίμια σώματα και τα ενταφίασαν με δάκρυα και ψαλμωδίες ως πολύτιμους θησαυρούς της Εκκλησίας.

Τα λείψανά τους έγιναν πηγή χάριτος και παρηγοριάς για όλη την ορθόδοξη ποίμνη, που έβλεπε τη γενναία θυσία ως φωτεινό σημάδι ελπίδας. Η μνήμη τους τιμάται και την εικοστή ενάτη Ιανουαρίου, ενώ ο Άγιος Σαρβήλιος ίσως ταυτίζεται με τον ομώνυμο της πέμπτης Σεπτεμβρίου. Πρεσβεύουν οι ένδοξοι μάρτυρες Σαρβήλιος και Βεβαία, ώστε ο πανοικτίρμων Κύριος να χαρίσει στους πιστούς υπομονή, σταθερή ομολογία και ουράνια δόξα, αμήν.