Στα φοβερά χρόνια των αυτοκρατόρων Δεκίου και Βαλεριανού, όταν η Εκκλησία του Χριστού δοκιμαζόταν με αίμα και πυρ, αναδείχθηκε μια νεαρή παρθένος που η γενναιότητά της κατέπληξε τους ίδιους τους διώκτες της. Η Αγία Αναστασία καταγόταν από τη Ρώμη και μόναζε σε ένα ταπεινό Μοναστήρι μαζί με άλλες παρθένες αφιερωμένες στον Νυμφίο Χριστό. Κάποιος όμως την καταγγέλει στον ηγεμόνα ως χριστιανή και αμέσως οδηγείται μπροστά του δεμένη με βαριά σιδερένια αλυσίδα.

Από την πρώτη κιόλας στιγμή τη χτύπησαν άγρια στο πρόσωπο, προσπαθώντας με τρόμο να σπάσουν την ομολογία της πίστεως. Η νεαρή παρθένος όμως έμεινε ακλόνητη στην αγάπη του Κυρίου της, χωρίς να δειλιάσει μπροστά στα φοβερά βασανιστήρια. Έπειτα οι δήμιοι τη γύμνωσαν και την έκαιγαν με μαρτυρικό τρόπο, ρίχνοντας στη φωτιά πίσσα, λάδι και θείο για να αυξήσουν τους πόνους της. Στη συνέχεια την κρέμασαν σε ένα ξύλο και έκοψαν τους μαστούς της, ενώ εκείνη προσευχόταν σιωπηλά στον Σωτήρα.

Έβγαλαν τα νύχια της από τη ρίζα και έκαψαν τα χέρια και τα πόδια της με σιδερένια εργαλεία. Στο τέλος ξερίζωσαν τα δόντια της και την αποκεφάλισαν, παίρνοντας έτσι το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου. Αγία Αναστασία πάνσεμνε παρθένε και καλλίνικε Μάρτυς, που σήκωσες με τόση ανδρεία τον σταυρό του Νυμφίου σου, πρέσβευε στον Κύριο για τη σωτηρία των ψυχών μας, αμήν.