Στην αρχαία πόλη της Βηρυτού της Φοινίκης, κοντά σε εβραϊκή συναγωγή, ζούσε κάποτε ένας ταπεινός χριστιανός που είχε στο σπίτι του μια εικόνα του Κυρίου Ιησού. Σύμφωνα με τη σπουδαία μαρτυρία του αγίου Αθανασίου, η οποία παρουσιάστηκε στην τέταρτη συνεδρία της Εβδόμης Οικουμενικής Συνόδου, εκείνος ο χριστιανός μετοίκησε αργότερα σε άλλο διαφορετικό σπίτι. Μέσα όμως στη γενική μετακόμιση, ξέχασε με τρόπο παράδοξο την άγια εικόνα του Χριστού πάνω στον τοίχο, με ειδική θεϊκή πρόνοια.

Στη συνέχεια, ένας Εβραίος αγόρασε το άδειο εκείνο σπίτι και εγκαταστάθηκε εκεί, χωρίς να προσέξει καθόλου την κρεμασμένη ιερή εικόνα. Κάποια ημέρα όμως κάλεσε σε γεύμα έναν παλιό φίλο του, ομόθρησκο επίσης Εβραίο, και κάθισαν μαζί ήσυχα στο σπιτικό τραπέζι. Καθώς ο φιλοξενούμενος έριξε τυχαία τη ματιά του στον τοίχο του δωματίου, παρατήρησε ξαφνικά την εικόνα του Κυρίου και ταράχτηκε ολόκληρος. Ρώτησε λοιπόν αμέσως τον οικοδεσπότη πώς αυτός, εβραϊκής μάλιστα καταγωγής, κρατούσε στο σπιτικό του τέτοια εικόνα του Ιησού του Ναζωραίου.

Ο οικοδεσπότης ορκιζόταν βέβαια ενώπιον του φίλου ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε καν προσέξει την παρουσία της εικόνας. Ο επισκέπτης όμως έφυγε αμέσως φουρκισμένος και κατήγγειλε δυνατά στη συναγωγή τον φαινομενικό χριστιανικό συσχετισμό του φίλου του. Την ίδια εκείνη νύχτα, η αναγγελία ταρακούνησε ολόκληρη την εβραϊκή συναγωγή της πόλης και προκάλεσε τρομερή αναστάτωση. Οι Εβραίοι αδυνατούσαν να αντιδράσουν αμέσως, καθώς είχε ήδη νυχτώσει, και ανέβαλαν για το επόμενο πρωί.

Με το χάραμα, ιερείς, πρεσβύτεροι και πλήθος λαού κατευθύνθηκαν με θόρυβο προς το σπίτι όπου βρισκόταν η ιερή εικόνα. Όρμησαν δηλαδή μέσα, άρπαξαν την εικόνα από τον τοίχο και την κουβάλησαν στην αυλή για να την εξυβρίσουν. Στάθηκαν γύρω της και αποφάσισαν να επαναλάβουν πάνω στην εικόνα όσα οι πατέρες τους είχαν πράξει στον ίδιο τον Χριστό. Άρχισαν λοιπόν να φτύνουν και να χτυπούν με μανία την παράσταση του προσώπου του Κυρίου Ιησού. Είπαν μάλιστα ότι, όπως οι πατέρες τους τον κάρφωσαν στο ξύλο, έτσι θα κάνουν και αυτοί στην εικόνα.

Πήραν ύστερα καρφιά και κάρφωσαν την εικόνα στο ξύλο, στα σημεία όπου ήταν ζωγραφισμένα τα χέρια και τα πόδια. Πέρασαν επίσης σπόγγο με ξύδι σε καλάμι και τον πλησίασαν στο στόμα της εικόνας του Σωτήρα. Στο τέλος έφεραν μια κοφτερή λόγχη και πρόσταξαν έναν από αυτούς να χτυπήσει την εικόνα στο πλευρό του Σωτήρα. Όταν ο άνθρωπος εκείνος πλήγωσε τη ζωγραφισμένη πλευρά του Κυρίου, αμέσως άρχισε να τρέχει από εκεί αίμα και νερό. Η θέα του φοβερού θαύματος προκάλεσε μεγάλο δέος σε όλους τους παρόντες της συναγωγής και τους έκανε να σιωπήσουν.

Μάζεψαν τότε με προσοχή το αίμα και το νερό μέσα σε καθαρά αγγεία και αποφάσισαν να δοκιμάσουν τη δύναμή τους. Είπαν λοιπόν να φέρουν τυφλούς, χωλούς και δαιμονισμένους και να τους αλείψουν με αυτό το αίμα που είχε τρέξει από την εικόνα. Αν θεραπεύονταν εκείνοι οι άρρωστοι, υποσχέθηκαν τότε δημόσια οι ίδιοι οι Εβραίοι ότι όλοι μαζί θα πίστευαν τελικά στον Εσταυρωμένο Χριστό. Έφεραν πρώτα έναν εκ γενετής χωλό και, μόλις αλείφθηκε με το αίμα από την εικόνα, αμέσως θεραπεύτηκε εντελώς.

Έφεραν στη συνέχεια τυφλούς και πολλούς δαιμονιζομένους, οι οποίοι ελευθερώθηκαν από τα παλαιά τους πάθη μετά το άγιο άλειμμα. Όταν διαδόθηκε η είδηση στην πόλη, οι κάτοικοι έσπευσαν να δουν με τα μάτια τους το προδιάβολο θαύμα. Έφεραν μαζί τους ασθενείς, παραλύτους και λεπρούς, και όλοι αυτοί έλαβαν τέλεια θεραπεία από το άγιο εκείνο αίμα. Τότε ολόκληρος ο εβραϊκός λαός που κατοικούσε σε εκείνη την πόλη πίστεψε ολόψυχα στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.

Έπεσαν με δάκρυα μπροστά στην εικόνα και ομολογούσαν δόξα στον Χριστό, τον Υιό του Θεού, τον θαυματουργό. Όλοι μαζί, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, παρακάλεσαν τότε τον επίσκοπο της πόλης να τους φωτίσει με το άγιο βάπτισμα. Ο επίσκοπος της Βηρυτού, βλέποντας την ειλικρινή μετάνοιά τους, τους δέχτηκε με χαρά και τους κατήχησε επί πολλές ημέρες με υπομονή. Στη συνέχεια τους βάπτισε όλους μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους, και τους ενσωμάτωσε στην Εκκλησία του Χριστού.

Καθαγίασε επίσης την παλαιά τους συναγωγή και την κατέστησε ναό του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού στην πόλη. Μετά από αίτημα των ίδιων των νεοφωτίστων, αγίασε και άλλες συναγωγές της πόλης, αφιερώνοντάς τες στους αγίους μάρτυρες. Έτσι έγινε μεγάλη χαρά σε ολόκληρη την πόλη, όχι μόνον επειδή πολλοί ασθενείς θεραπεύτηκαν με τρόπο θαυμαστό. Αλλά και επειδή πλήθος Εβραίων αξιώθηκαν να βαπτιστούν, χάρη στα θαύματα που ενήργησε η εικόνα του Σωτήρα. Το θαυμαστό αυτό γεγονός μνημονεύθηκε αργότερα και από τον άγιο Πέτρο, Επίσκοπο Νικομηδείας, στις εργασίες της Εβδόμης Οικουμενικής Συνόδου.

Παρουσιάστηκε εκεί ως καθαρή απόδειξη της αναγκαιότητας της τιμητικής προσκύνησης των αγίων εικόνων, εναντίον των εικονομάχων. Η ίδια η ιστορία διασώθηκε επίσης και στα κείμενα του οσίου Δημητρίου του Ροστόφ, μεταξύ των βίων των αγίων. Γι' αυτό κάθε πιστός οφείλει να προσκυνά τις άγιες εικόνες με ευλάβεια, ιδιαίτερα την εικόνα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Με τις πρεσβείες όλων των ομολογητών των αγίων εικόνων, Κύριε, στερέωσε στους πιστούς σου την ορθόδοξη προσκύνηση και την ευλάβεια του Σταυρού σου, αμήν.