Στις γενναίες παρθένες μάρτυρες της αρχαίας Εκκλησίας ξεχωρίζει η Αγία Ανθία, που έδωσε ομολογία πίστεως μέσα από φρικτό τρόπο μαρτυρίου. Η μνήμη της τιμάται κάθε χρόνο στις δώδεκα Οκτωβρίου, ως φωτεινό παράδειγμα παρθενικής γενναιότητας και ακλόνητης αγάπης προς τον Χριστό. Το ίδιο της το όνομα, που σημαίνει αυτή που ανθίζει, φανέρωσε την πνευματική της λάμψη και την ευωδία της παρθενικής της ψυχής. Η ομολογία της Αγίας Ανθίας προκάλεσε την οργή των ειδωλολατρών διωκτών, που αναζήτησαν τρόπο φρικτό για να σπάσουν την σταθερότητά της.

Επινόησαν τότε εναντίον της ένα αληθινά φοβερό μαρτυρικό όργανο, αρκετό για να γεμίσει με τρόμο κάθε ανθρώπινη αντοχή. Έφεραν χάλκινο βόδι και το πυράκτωσαν μέχρι να γίνει ολόκληρο μια φλεγόμενη και ασύλληπτα καυτή πύρινη παγίδα. Έριξαν τότε μέσα στην πυρακτωμένη εκείνη χάλκινη φυλακή την νεαρή παρθένο, χωρίς οίκτο για την ηλικία ή για την αθωότητά της. Η Αγία Ανθία αντιμετώπισε με θαυμαστό θάρρος και αδιατάρακτη πίστη την ασύλληπτη αγριότητα του πυρωμένου μετάλλου.

Στο μέσο της φωτιάς δεν έχασε ποτέ την ευγενική παρρησία της προς τον Νυμφίο Χριστό, που την περίμενε στα ουράνια. Το επίγραμμα της Εκκλησίας περιγράφει με βαθιά ποιητική εικόνα την στιγμή του μαρτυρίου ως πραγματική άνθηση μέσα στις φλόγες. Η μάρτυς έγινε τότε λουλούδι ουράνιο, ανθίζοντας λαμπρά μέσα στους ουρανούς την στιγμή που το χάλκινο βόδι την παρέδιδε στον θάνατο. Έτσι ο φρικτός τρόπος του μαρτυρίου της μετατράπηκε σε αρχή της αιώνιας δόξης και του στεφάνου της παρθενομάρτυρος. Ταις πρεσβείαις της Αγίας Μάρτυρος Ανθίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.