Ο άγιος Στέφανος Μπράνκοβιτς αναδείχτηκε σε μια από τις πιο τραγικές και συνάμα ένδοξες μορφές της παράδοσης της σερβικής Εκκλησίας. Έζησε στον δεκάτο πέμπτο αιώνα και ήταν γιος του δεσπότη Γεωργίου και της ευσεβούς βασίλισσας Ειρήνης. Από τα νεανικά του χρόνια εκείνος και η αδελφή του Μάρα έζησαν μέσα στην αυλή του Τούρκου σουλτάνου Μουράτ του Δευτέρου. Ο Στέφανος και ο αδελφός του Γρηγόριος τυφλώθηκαν στο Γιαντρένε από τον σκληρό σουλτάνο για κάποιο φερόμενο παράπτωμα.

Ο άγιος ήταν εντελώς αθώος, μα παρά την τρομερή αδικία υπέμεινε με βαθιά ηρεμία και χριστιανική γενναιότητα τη μεγάλη του δοκιμασία. Στο έτος χίλια τετρακόσια πενήντα οκτώ ανέλαβε επίσημα τη διακυβέρνηση της Σερβίας ως νόμιμος και αναγνωρισμένος ηγεμόνας. Δυστυχώς όμως πολύ σύντομα αναγκάστηκε να φύγει για πάντα από την πατρίδα του και να καταφύγει στην αλβανική γη. Στην Αλβανία ο άγιος Στέφανος έγινε προσωπικός φιλοξενούμενος του γενναίου πρίγκιπα Γεωργίου Σκεντέρμπεη, του εθνικού ήρωα των Αλβανών.

Ο Σκεντέρμπεης δεν τον αντιμετώπισε απλώς σαν φιλοξενούμενο, αλλά τον περιέβαλλε με αγάπη σαν να ήταν πραγματικό μέλος της οικογένειάς του. Εκεί ο άγιος γνώρισε τη μικρότερη κόρη του Σκεντέρμπεη, την ευσεβέστατη Αγγελίνα, που εορτάζει επίσης την πρώτη και τριακοστή Ιουλίου. Η Αγγελίνα και ο Στέφανος έζησαν κάτω από την ίδια στέγη και χωρίς έκπληξη ερωτεύτηκαν βαθιά και αληθινά ο ένας τον άλλο. Με την ευλογία των ευσεβών γονιών της παντρεύτηκαν επίσημα μέσα στον ιερό ναό, παρουσία όλης της οικογένειας.

Ταις πρεσβείαις των αγίων Στεφάνου, Αγγελίνης και Ιωάννου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς, αμήν. Μετά από λίγα ευλογημένα έτη κοινής ζωής το ζευγάρι αξιώθηκε από τον Κύριο να αποκτήσει δύο γενναία αγόρια, τον Γεώργιο και τον Ιωάννη. Όταν τα παιδιά μεγάλωσαν, ο άγιος Στέφανος αναγκάστηκε ξανά να φύγει με ολόκληρη την οικογένειά του και να καταφύγει στην Ιταλία. Ο λόγος αυτής της νέας φυγής ήταν ότι οι Τούρκοι εισέβαλαν τότε στην Αλβανία και έσφαζαν άντρες, γυναίκες και ακόμη και ανυπεράσπιστα μικρά παιδιά.

Ο άγιος έζησε τα υπόλοιπα χρόνια του ως ταπεινός εξόριστος μέσα στην ξένη ιταλική γη και κοιμήθηκε ειρηνικά το χίλια τετρακόσια εξήντα οκτώ. Το λείψανό του μεταφέρθηκε στη συνέχεια στη Σερβία και ενταφιάστηκε με μεγάλη ευλάβεια στην ιστορική μονή του Κρουσέντολ. Η μονή αυτή βρίσκεται στη Φρούσκα Γκόρα και είχε ιδρυθεί παλαιότερα από τον δικό του γιο, τον αγαπημένο μοναχό Μάξιμο. Μετά από οκτώ ολόκληρα χρόνια αποκαλύφθηκαν τα ιερά λείψανα του αγίου Στεφάνου και βρέθηκαν θαυμαστά άφθαρτα και ευωδιαστά.

Από εκείνη ακριβώς τη στιγμή και έπειτα γίνονταν αναρίθμητα και θαυμαστά σημεία επάνω στον ιερό τάφο του γενναίου ηγεμόνα. Ο υιός τους Ιωάννης παντρεύτηκε, αλλά δεν αξιώθηκε από τον Κύριο να αποκτήσει δικούς του απογόνους. Πέθανε άδικα νέος στο χίλια πεντακόσια τρία και πολλά θαύματα συντελέστηκαν αμέσως μπροστά στα ιερά του λείψανα. Η ευσεβέστατη Αγγελίνα επιβίωσε του συζύγου και των δύο γιων της και αποσύρθηκε σε ησυχαστικό γυναικείο μοναστήρι, όπου παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα της στον Κύριο. Ταις πρεσβείαις των αγίων Στεφάνου, Αγγελίνης και Ιωάννου των Σέρβων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς, αμήν.