Η οσία Ποπλία η Ομολογήτρια αναδείχτηκε σε λαμπρό πρότυπο χριστιανής γυναίκας σε χρόνια δύσκολα και αιματοβαμμένα για την Εκκλησία. Γεννήθηκε και έζησε στην ιστορική Αντιόχεια, την περίοδο που εκτεινόταν από την εποχή του μεγάλου Κωνσταντίνου ως τα ταραγμένα χρόνια του Ιουλιανού του παραβάτη. Παντρεύτηκε νέα και κατάφερε με την ταπεινή υπακοή και τη γενναιόδωρη αγάπη της να διατηρεί την αρμονία του οικογενειακού της σπιτιού. Από πολύ νωρίς αναδείχτηκε ζωντανό πρότυπο χριστιανής συζύγου και μητέρας στην ευρύτερη κοινότητα των πιστών της Αντιοχείας.

Απέκτησε έναν μοναχογιό, τον Ιωάννη, και αφοσιώθηκε ολόψυχα στη χριστιανική ανατροφή και την προσεκτική πνευματική του διαμόρφωση. Ο τρόπος με τον οποίο φρόντισε και ανέθρεψε το αγαπημένο παιδί της φανερώθηκε από την υποδειγματική διαγωγή που αργότερα τον στόλιζε σταθερά. Ο Ιωάννης αναδείχτηκε έξοχος ανάμεσα στους εξόχους ιερείς της εποχής και έλαμψε για τη σεμνότητα και την ταπεινοφροσύνη του. Όταν χήρεψε η επισκοπική έδρα της Αντιοχείας, οι πιστοί τον πίεσαν επίμονα να αναλάβει εκείνος αυτή τη μεγάλη ευθύνη.

Όμως ο Ιωάννης έμεινε άκαμπτος στη βαθιά ταπείνωσή του και προτίμησε να παραμείνει για πάντα απλός λειτουργός του ιερού θυσιαστηρίου. Μετά τη χειροτονία του γιου της και τον θάνατο του συζύγου της, η Ποπλία αφιερώθηκε σε ένα ακόμη υψηλότερο ασκητικό έργο. Άνοιξε τότε το σπίτι της σε ευσεβείς ορφανές παρθένες και τις φρόντιζε καθημερινά με μητρική στοργή και αδιάκοπη προσοχή. Τους μετέδιδε τη θερμή πίστη της, τις δίδασκε την αγνότητα και τις προετοίμαζε σταθερά για να γίνουν, αν χρειαζόταν, ηρωίδες του σταυρού.

Ζούσαν όλες μαζί σαν μικρή μοναστική αδελφότητα μέσα στην πόλη, ψέλνοντας, προσευχόμενες και κρατώντας ζωντανή τη μνήμη του Κυρίου. Όταν ο Ιουλιανός ήρθε στην Αντιόχεια για να ενθαρρύνει τους ειδωλολάτρες, πέρασε ένα πρωί έξω από το σπίτι της Ποπλίας. Τότε εκείνη μαζί με τις παρθένες έψαλε δυνατά τα είδωλα των εθνών αργύριον και χρυσίον, έργα χειρών ανθρώπων. Εκνευρισμένος ο αυτοκράτορας έστειλε στρατιώτες και της έκαναν αυστηρή παρατήρηση να μην ξαναψάλλει τέτοιους ψαλμούς που τον προσέβαλαν.

Όταν όμως ο παραβάτης ξαναπέρασε από το σπίτι της, εκείνη ύψωσε δυνατότερη φωνή και έψαλε αναστήτω ο Θεός. Έδωσε τότε διαταγή και τη μαστίγωσαν σκληρά μπροστά στους στρατιώτες, αλλά επειδή ήταν γριά δεν τη σκότωσαν. Συνέχισε όμως ατάραχη το αγαθοποιό της έργο, καθοδηγώντας με τόλμη τις παρθένες της μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής της. Η δίκαια ψυχή της παραδόθηκε ειρηνικά στον στεφανοδότη Χριστό, που της επιφύλασσε ολόλαμπρο αμάραντο στεφάνι ομολογητρίας. Ταις πρεσβείαις της οσίας Ποπλίας της Ομολογήτριας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.