Ένα Πάσχα στο Κίεβο ένας ταπεινός μοναχός φώναξε το Χριστός Ανέστη μέσα στις ιερές κατακόμβες των αγίων. Από τους τάφους όλων των οσίων αντήχησε σαν δυνατή βροντή η απάντηση και η ζωή του άλλαξε για πάντα. Ο Όσιος Διονύσιος ο Έγκλειστος αναφέρεται με συντομία στο ιερό Πατερικό της Λαύρας των Σπηλαίων της πόλης του Κιέβου. Το Πάσχα το χίλια τετρακόσια εξήντα τρία επισκέφτηκε τον τόπο όπου βρίσκονταν τα τίμια λείψανα των πατέρων των Σπηλαίων. Στο εσωτερικό των ιερών εκείνων σπηλαίων αναπαύονταν οι κεκοιμημένοι όσιοι της λαύρας, φωτεινοί διδάσκαλοι της αληθινής μοναχικής πολιτείας.

Με βαθιά ευλάβεια ο όσιος έθυμίαζε τα τίμια εκείνα λείψανα και προσευχόταν θερμά για την ψυχή ολόκληρης της κοινότητάς του. Ξαφνικά φώναξε με δυνατή φωνή ότι σήμερα είναι η μεγάλη ημέρα του Πάσχα και αναβόησε με χαρά Χριστός Ανέστη. Τότε άκουσε μια εντονότατη φωνή σαν δυνατή βροντή που προερχόταν από τους κεκοιμημένους Πατέρες και απαντούσε καθαρά Αληθώς Ανέστη. Το συγκλονιστικό θαύμα αυτό σφράγισε για πάντα την πορεία του και τη μετέπειτα ολόκληρη μοναστική του ζωή.

Από εκείνη ακριβώς την ιερή ημέρα ο Όσιος Διονύσιος έζησε σαν έγκλειστος ασκητής όλη την υπόλοιπη ζωή του. Μετά από πολλούς και κοπιαστικούς ασκητικούς αγώνες κοιμήθηκε εν ειρήνη και βαθιά πνευματική ησυχία στον Κύριο. Το θαύμα του αναφέρεται στην όγδοη ωδή του Κανόνα προς τιμή των Αγίων των Σπηλαίων του Κιέβου. Ταις πρεσβείαις του Οσίου Διονυσίου του Εγκλείστου των Σπηλαίων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.