Στα τέλη του ογδόου αιώνα, όταν στον θρόνο του Βυζαντίου βρίσκονταν ο Κωνσταντίνος ο Έκτος και η μητέρα του Ειρήνη, η ορθόδοξη πίστη δοκιμάστηκε σκληρά στα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας. Στη Μονή Ζώβης, που βρισκόταν κοντά στη Σεβαστούπολη της Αρμενίας, ζούσε τότε ηγούμενος ένας ευλαβέστατος μοναχός με το όνομα Μιχαήλ. Μαζί του είχε συγκεντρώσει τριάντα έξι ακόμη αδελφούς, οι οποίοι αγωνίζονταν με ζήλο στην ασκητική ζωή και την κοινή τους προσευχή.

Όλη η αδελφότητα είχε στραμμένη την καρδιά της στον Χριστό, και η ζωή τους κυλούσε με νηστεία, αγρυπνία και μελέτη των ιερών γραφών. Η ειρηνική αυτή πορεία διακόπηκε όταν ο Αμιράς των Αγαρηνών, ο Αλείμ, εξαπέλυσε πόλεμο εναντίον της χώρας εκείνης. Τα στρατεύματά του πέρασαν σαν φοβερή λαίλαπα και συνέλαβαν χωρίς οποιαδήποτε αντίσταση όλους τους ειρηνικούς μοναχούς της Ζώβης. Όταν στάθηκαν αιχμάλωτοι μπροστά στον Αγαρηνό άρχοντα, αυτός τους πίεσε να αρνηθούν την πίστη του Χριστού.

Τους υποσχέθηκε πλούσια δώρα και τιμές, αν αλλαξοπιστούσαν, και θάνατο φρικτό, αν παρέμεναν σταθεροί στην ομολογία τους. Ο όσιος ηγούμενος Μιχαήλ τότε δεν φοβήθηκε, αλλά ήλεγξε δριμύτατα τον Αμιρά για την αλαζονεία του και τη βλασφημία των ειδώλων. Με λόγια θερμά παρότρυνε τους αδελφούς του να υπομείνουν γενναία τον θάνατο και να μην ντροπιάσουν το αγγελικό σχήμα. Ο άγιος ηγούμενος στάθηκε ανάμεσα στους μοναχούς του σαν ποιμένας που οδηγεί το ποίμνιό του στην ουράνια βασιλεία.

Τους θύμισε ότι η ζωή αυτή είναι σύντομη και ότι ο Χριστός υπόσχεται αιώνια δόξα σε όσους Τον ομολογήσουν μέχρι τέλους. Τους είπε ακόμη ότι το αγγελικό σχήμα που φορούσαν δεν μπορούσε ποτέ να συμβιβαστεί με την προσκύνηση των ψεύτικων θεών. Ο λόγος του τόνωσε τις καρδιές των τριάντα έξι μοναχών, και όλοι μαζί δήλωσαν με μία φωνή ότι θα πεθάνουν για τον Κύριο. Όταν ο Αλείμ είδε ότι κανείς από τους αιχμαλώτους δεν λύγιζε μπροστά στις απειλές, διέταξε τον αποκεφαλισμό όλων.

Οι Αγαρηνοί στρατιώτες έβγαλαν αμέσως τα κοφτερά σπαθιά τους και έπεσαν με μανία πάνω στους ειρηνικούς ασκητές. Πρώτοι σκότωσαν τους τριάντα έξι αδελφούς, οι οποίοι κλίνοντας τις κεφαλές τους δέχτηκαν χωρίς αντίσταση το ξίφος. Έπειτα οι ίδιοι οι δήμιοι αποκεφάλισαν και τον όσιο ηγούμενο Μιχαήλ, αφού τον βασάνισαν για κάποιον επιπλέον χρόνο. Έτσι όλη η αδελφότητα της Ζώβης μαρτύρησε γύρω στο έτος επτακόσια ενενήντα και δέχτηκαν αμάραντα στεφάνια δόξας από τα χέρια του Χριστού.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους με ευλάβεια, γιατί μέσα από το αίμα τους κήρυξαν την αλήθεια της ορθόδοξης πίστης. Ταις πρεσβείαις του αγίου οσιομάρτυρος Μιχαήλ και των συν αυτώ Πατέρων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.