Στην αιώνια πόλη της Ρώμης, την εποχή των πιο σκληρών διωγμών κατά της Εκκλησίας του Χριστού, έλαμψε μια νεαρή και ατρόμητη χριστιανή. Η Αγία Μάρτυς Επιχαρίς έζησε στα δύσκολα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, όταν το αίμα των πιστών πότιζε τα ρωμαϊκά λιθόστρωτα. Ο έπαρχος της πρωτεύουσας, ονόματι Καισάριος, πληροφορήθηκε για την παρθένο που ομολογούσε δημόσια την αγάπη της στον Σωτήρα Χριστό. Με προσταγή του ηγεμόνα η νεαρή κόρη συνελήφθη και οδηγήθηκε ενώπιον του φοβερού δικαστηρίου, για να εξαναγκαστεί σε άρνηση της πίστεως.

Η γενναία μάρτυς απάντησε με θαυμαστή σταθερότητα ότι δεν θα εγκατέλειπε ποτέ τον Κύριο που σταυρώθηκε για την σωτηρία των ανθρώπων. Με την παρρησία της λόγων εξόργισε τους σκληρούς ειδωλολάτρες κριτές, οι οποίοι διέταξαν φρικτά μαρτύρια εναντίον της ανυπεράσπιστης κόρης. Την κρέμασαν αμέσως σε όργανο βασανισμού και άρχισαν να ξαίνουν το αγνό σώμα της με κοφτερά σιδερένια άγκιστρα. Σαράντα στρατιώτες έλαβαν εντολή να κτυπούν συνεχώς την νεαρή παρθένο με βαριά σφυριά κατασκευασμένα από μόλυβδο και κασσίτερο.

Παρά τους αφόρητους πόνους η γενναία Επιχαρίς δεν λύγισε ούτε στιγμή, αλλά ύψωσε καρδιά και νου προς τον ουρανό. Η θερμή προσευχή της ανέβηκε ταχύτατα στον θρόνο της θείας μεγαλωσύνης και κίνησε το έλεος του φιλανθρώπου Θεού της αγάπης. Ξαφνικά κατέβηκε από τα ύψη του ουρανού Άγγελος Κυρίου, ο οποίος εφάνη ορατός μπροστά στα μάτια των παρευρισκομένων δημίων. Η ουράνια δύναμη του Παντοκράτορα κτύπησε ορμητικά τους σαράντα στρατιώτες που βασάνιζαν την παρθενομάρτυρα του Χριστού στην πλατεία.

Όλοι έπεσαν αναίσθητοι στο σκληρό έδαφος, χωρίς να μπορούν πλέον να συνεχίσουν το έργο της κακίας τους. Το μεγάλο θαύμα δεν συγκλόνισε καθόλου τους σκληρόκαρδους ειδωλολάτρες ηγεμόνες, αλλά αντίθετα κορύφωσε την οργή και την λύσσα τους. Ο έπαρχος Καισάριος διέταξε αμέσως τον τελικό αποκεφαλισμό της γενναίας ομολογήτριας του Χριστού με κοφτερό σπαθί στον τόπο της εκτελέσεως. Στο σημείο εκείνο η Αγία Επιχαρίς υπέκυψε στον δια ξίφους θάνατο και παρέδωσε την παρθενική ψυχή της στον αγαπημένο Νυμφίο.

Από τον σκληρό λίθο, πάνω στον οποίο πατούσε ως μάρτυς, ανέβλυσε αμέσως πλούσιο και θαυματουργικό νερό από τα έγκατα. Η πηγή αυτή έγινε αργότερα σημείο αναφοράς και προσκυνήματος για τους πιστούς της εποχής εκείνης σε ολόκληρη την περιοχή. Η νεαρή χριστιανή έλαβε από τον Νυμφίο Χριστό τον αμάραντο στέφανο της παρθενίας και της μαρτυρικής ομολογίας. Το πανάγιο αίμα της σφραγίστηκε ως ευωδιαστή μαρτυρική προσφορά ενώπιον του θρόνου της Παναγίας Τριάδος στους ουρανούς.

Η αγία του Χριστού Εκκλησία τιμά την μνήμη της κατά την εικοστή εβδόμη ημέρα του μηνός Σεπτεμβρίου κάθε έτους. Με τις πρεσβείες αυτής της θαυμαστής παρθενομάρτυρος, αξίωσε και εμάς, Κύριε, της επουρανίου βασιλείας Σου, αμήν.