Στα τέλη του δέκατου τέταρτου αιώνα η ρωσική γη ευλογήθηκε με τη γέννηση ενός παιδιού, που έμελλε να γίνει μεγάλος ασκητής και θαυματουργός σε όλη τη Βόρεια Ρωσία. Ο μετέπειτα όσιος Εφραίμ γεννήθηκε στις είκοσι Σεπτεμβρίου του χίλια τετρακόσια δώδεκα στην πόλη Κάσιν της Ρωσίας. Κατά το άγιο βάπτισμα έλαβε το όνομα Ευστάθιος από τους ευσεβείς γονείς του, που ονομάζονταν Στέφανος και Άννα. Η οικογένειά του κατοικούσε πολύ κοντά στη γυναικεία μονή του Κάσιν, η οποία ήταν αφιερωμένη στην Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Από πολύ νεαρή ηλικία ο Ευστάθιος ένιωθε μέσα του βαθιά την επιθυμία για τη μοναχική και ερημιτική ζωή. Έτσι εγκατέλειψε ακόμη πολύ νέος το πατρικό σπίτι και αναζήτησε καταφύγιο μέσα στη Μονή Καλιαζίν της Αγίας Τριάδος. Οι γονείς του στην αρχή ήθελαν τον αγαπημένο τους γιο να επιστρέψει πίσω στο πατρικό σπίτι. Εκείνος όμως κατάφερε με τους θερμούς λόγους του να τους πείσει να εγκαταλείψουν τον κόσμο και να ασπαστούν τη μοναχική ζωή. Έτσι αργότερα και οι δύο τους ολοκλήρωσαν την επίγεια διαδρομή τους ζώντας ως απομονωμένοι ερημίτες σε ησυχαστική άσκηση.

Μετά από τρία ολόκληρα χρόνια μέσα στη μονή, ο Ευστάθιος δέχτηκε μία θαυμαστή θεϊκή αποκάλυψη, που τον οδήγησε σε νέο τόπο. Με την οδηγία αυτή ο νεαρός μοναχός μεταφέρθηκε στη μονή του οσίου Σάββα του Βισέρσκι, του οποίου η ιερή μνήμη τιμάται στην πρώτη Οκτωβρίου. Εκεί μέσα στο ησυχαστήριο εκείνο το χίλια τετρακόσια τριάντα επτά έλαβε τη μοναχική κουρά και πήρε το όνομα Εφραίμ. Παραμένοντας στη μονή του οσίου Σάββα, δέχτηκε νέα αποκάλυψη από τον Κύριο, που τον προέτρεπε να αποσυρθεί σε έρημο και απομονωμένο τόπο.

Με την ευλογία λοιπόν του οσίου γέροντα Σάββα, το χίλια τετρακόσια πενήντα ο όσιος Εφραίμ πορεύτηκε προς τα νότια εδάφη. Έφτασε στη λίμνη Ίλμεν, κοντά στις εκβολές του ποταμού Βερέντα, και εκεί στις όχθες του ποταμού Τσέρνα έχτισε το πρώτο του ταπεινό κελί. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ο γέροντας Θωμάς μαζί με δύο άλλους μοναχούς ήρθαν κοντά στον όσιο Εφραίμ. Εγκαταστάθηκαν όλοι μαζί όχι μακριά από το κελί του οσίου, και σταδιακά άρχισαν να συγκεντρώνονται και άλλοι ερημίτες ασκητές.

Έτσι σχηματίστηκε σιγά σιγά μία νέα αδελφότητα, που ζητούσε πνευματική καθοδήγηση από τον ταπεινό αυτό άνδρα του Θεού. Με αίτημα αυτής της νεοσύστατης αδελφότητας, ο όσιος Εφραίμ χειροτονήθηκε ιερέας στο Νόβγκοροντ από τον άγιο Ευθύμιο, του οποίου τη μνήμη η Εκκλησία τιμά στις έντεκα Μαρτίου. Επιστρέφοντας από το Νόβγκοροντ, ο όσιος Εφραίμ ανέγειρε έναν περικαλλή ξύλινο ναό προς τιμήν της Θεοφάνειας του Κυρίου ημών Ιησού. Ο ναός αυτός κτίστηκε σε ένα μικρό νησί στις εκβολές του ποταμού Βερέντα και έγινε το πνευματικό κέντρο της νέας αδελφότητας.

Για να εξασφαλίσει επαρκή παροχή νερού για τις καθημερινές ανάγκες του μοναστηριού, ο όσιος έσκαψε ένα κανάλι έως τη λίμνη Ίλμεν. Από αυτό το έργο η μονή έλαβε το όνομα Περεκόπ, που στη ρωσική γλώσσα σημαίνει αυτή που σκάβει και ανοίγει διέξοδο μέσα στη γη. Αργότερα ο όσιος έχτισε στη μονή και έναν δεύτερο πέτρινο ναό, αφιερωμένο στον άγιο Νικόλαο τον Θαυματουργό της Μύρας. Επειδή όμως δεν μπορούσε να βρει αρκετούς έμπειρους τεχνίτες, έστειλε μοναχούς στον Μέγα Πρίγκιπα Βασίλειο, ζητώντας του εξειδικευμένους λιθοξόους.

Η κατασκευή του ωραίου αυτού πέτρινου ναού ολοκληρώθηκε επιτυχώς το χίλια τετρακόσια εξήντα έξι κατά τη βούληση του Θεού. Ο όσιος Εφραίμ κοιμήθηκε εν Κυρίω στις είκοσι έξι Σεπτεμβρίου του χίλια τετρακόσια ενενήντα δύο και ετάφη στον ναό του αγίου Νικολάου. Πολλά χρόνια αργότερα, εξαιτίας συχνών καταστροφικών πλημμυρών, η μονή μεταφέρθηκε στην τοποθεσία Κλίνκοβο, ύστερα από εμφάνιση του οσίου στον ηγούμενο Ρωμανό. Όσιε πάτερ Εφραίμ θαυματουργέ της ρωσικής γης, πρέσβευε αδιάκοπα στον Κύριο για όλους εμάς τους πιστούς, αμήν.