Στο μικρό χωριό Ζαγκλιβέρι της Επισκοπής Αρδαμερίου, κοντά στη Θεσσαλονίκη, ξεπρόβαλε ένα κορίτσι που θα γινόταν στολίδι της Εκκλησίας. Η Αγία Παρθενομάρτυς Ακυλίνα γεννήθηκε από ευσεβείς και αγαπημένους χριστιανούς γονείς που ζούσαν με τη φωτεινή ορθόδοξη πίστη τους. Στο μικτό αυτό χωριό συγκατοικούσαν τότε Τούρκοι και Έλληνες, σε μια μακρόχρονη και φορτισμένη συμβίωση τις δύσκολες εκείνες εποχές. Όταν η Ακυλίνα ήταν ακόμη βρέφος στην αγκαλιά της μητέρας της, συνέβη ένα μοιραίο και τραγικό γεγονός στην οικογένειά της.

Ο πατέρας της ήρθε σε σφοδρή διαμάχη με έναν Τούρκο γείτονα και στην έκρηξη του θυμού του τον σκότωσε δυστυχώς. Οι τουρκικές αρχές τον συνέλαβαν χωρίς καθυστέρηση και τον οδήγησαν στον πασά της Θεσσαλονίκης για να εκτελεστεί. Από φόβο μπροστά στον επικείμενο θάνατο, ο δυστυχισμένος πατέρας εξώμοσε από τον Χριστό και προσχώρησε στο Ισλάμ. Η ευσεβής μητέρα της Ακυλίνας παρέμεινε σταθερά πιστή χριστιανή και προστάτεψε το βρέφος από κάθε επιρροή. Με υπομονή και προσευχή ανέθρεψε την κόρη της στο φως του Ευαγγελίου και της ενστάλαξε την αγάπη του Σωτήρα Χριστού.

Από μικρή έμαθε τα τροπάρια, τα ιερά αναγνώσματα και την παράδοση των αγίων μαρτύρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Η μικρή ψυχούλα μεγάλωνε με μοναδικό στήριγμα τη μητρική προσευχή και την ελπίδα στον Νυμφίο της Χριστό. Με την πάροδο των χρόνων οι Τούρκοι πίεζαν τον πατέρα της Ακυλίνας να εξισλαμίσει επιτέλους τη μικρή κόρη του. Εκείνος τους έδινε διαρκώς υποσχέσεις, λέγοντας ότι όταν θα μεγαλώσει το παιδί θα τη μεταστρέψει αυτός προσωπικά. Όταν η Ακυλίνα έφτασε στα δεκαοκτώ της χρόνια, οι Τούρκοι ζήτησαν επιτακτικά από τον πατέρα της να εκπληρώσει την υπόσχεσή του.

Εκείνος τότε μίλησε στην κόρη του και της είπε ότι έπρεπε να γίνει Μωαμεθανή για να ησυχάσει επιτέλους ο ίδιος. Η νεαρή κοπέλα απάντησε με θαυμαστό θάρρος ότι ποτέ δεν θα αρνηθεί τον Κύριο Ιησού Χριστό. Δήλωσε ξεκάθαρα ότι είναι έτοιμη να υπομείνει βασανιστήρια και ακόμη τον ίδιο τον θάνατο για την αγάπη του Σωτήρα της. Ο πατέρας της, αδυνατώντας να την πείσει, πήγε στους Τούρκους και τους ανακοίνωσε ότι δεν μπορεί να αλλαξοπιστήσει την κόρη του.

Τους έδωσε άδεια να κάνουν με την Ακυλίνα ό,τι θέλουν, παραιτούμενος ουσιαστικά από τη γονική του ευθύνη. Οι Τούρκοι εξοργίστηκαν αμέσως και έστειλαν υπηρέτες για να συλλάβουν την παρθένο και να την οδηγήσουν στο δικαστήριο. Η μητέρα της, βλέποντας τους άνδρες να αρπάζουν την κόρη της, την ενθάρρυνε να μείνει σταθερή στην ομολογία του Χριστού. Η Ακυλίνα απάντησε ότι αυτή είναι η αμετάκλητη πρόθεσή της και ζήτησε από τη μητέρα της να προσεύχεται θερμά για εκείνη.

Αποχαιρετώντας τη μητέρα της με πολλά δάκρυα και θρήνους, η Ακυλίνα οδηγήθηκε δεμένη με σχοινιά μπροστά στον σκληρό κριτή. Η μητέρα την ακολούθησε ως την πύλη, αλλά οι υπηρέτες έκλεισαν την πόρτα και την άφησαν στην αυλή να περιμένει. Ο κριτής τη ρώτησε με χλευαστικό τόνο αν θα γινόταν επιτέλους Μωαμεθανή, αποκαλώντας την μάλιστα ανόητη και ασύνετη. Εκείνη απάντησε με ευθύτητα ότι ποτέ δεν θα αρνηθεί την πίστη της ούτε τον Δεσπότη της Χριστό. Ο κριτής εξοργίστηκε και διέταξε να την γυμνώσουν, αφήνοντάς της μόνο ένα ελαφρύ εσώρουχο για περιστολή της αιδούς.

Έπειτα διέταξε να την δέσουν σφικτά σε ξύλινο στύλο και να τη χτυπήσουν αλύπητα με σκληρά και χονδρά ραβδιά. Δύο υπηρέτες την χτυπούσαν επί ώρα, αλλά η μάρτυς υπέμεινε τα μαρτύρια με υπερφυσικό θάρρος και αξιοθαύμαστη υπομονή. Έπειτα την έφεραν ξανά μπροστά στους Τούρκους και προσπάθησαν να την δελεάσουν με κολακείες και πλούσια δώρα. Ένας ισχυρός μάλιστα της υποσχέθηκε ότι θα την παντρέψει με τον ίδιο τον γιό του, αν αρνηθεί τον Χριστό. Η ευλογημένη παρθένος του απάντησε με αηδία ότι ο διάβολος ας πάρει και εκείνον και τον γιο του μαζί.

Τότε οι εξοργισμένοι Τούρκοι την έδεσαν πάλι και την έδειραν για πολλή ώρα, μετά την λύσαν για τρίτη ανάκριση. Επειδή είχε δεχθεί τόσα πολλά κτυπήματα, το εσώρουχό της είχε σχιστεί και δεν την κάλυπτε πλέον με αξιοπρέπεια. Ο κριτής της είπε με ειρωνεία αν δεν ντρέπεται να φαίνεται γυμνή ενώπιον τόσων ανθρώπων στην αυλή. Της απείλησε ότι θα της σπάσει τα κόκκαλα ένα προς ένα, αν δεν εξωμολογηθεί τον Μωάμεθ ως προφήτη. Η αγία παρθένος αποκρίθηκε άφοβα τι θα μπορούσε να επιθυμεί από την πίστη τους και γιατί να αρνηθεί τον Χριστό.

Οι Τούρκοι εκμάνηκαν και αυτή τη φορά την κτύπησαν με τόση αγριότητα ώστε την άφησαν για νεκρή. Η γη ποτίστηκε με το παρθενικό της αίμα και κομμάτια από τη σάρκα της έπεσαν στο σκληρό έδαφος. Τέλος την έλυσαν και την παρέδωσαν σε χριστιανό που έτυχε εκεί, ο οποίος τη μετέφερε στη μητέρα της. Η μητέρα είδε την κόρη της σχεδόν νεκρή, την αγκάλιασε με δάκρυα και τη ρώτησε τι έπραξε το παιδί της. Η μάρτυς άνοιξε με δυσκολία τα μάτια και είπε ότι διαφύλαξε την ομολογία της πίστεως, όπως είχαν συμφωνήσει.

Καθώς μιλούσε ακόμη, η Αγία Ακυλίνα παρέδωσε την παρθενική και αγνή ψυχή της στα χέρια του φιλανθρώπου Θεού. Έλαβε τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου το χίλια επτακόσια εξήντα τέσσερα, την εικοστή εβδόμη του Σεπτεμβρίου. Καθώς μετέφεραν το ιερό σκήνωμά της στο κοιμητήριο, ευωδία θαυμαστή πλημμύρισε ολόκληρο τον δρόμο και τους πιστούς. Τη νύχτα ουράνιο φως έλαμψε πάνω από τον τάφο της σαν αστέρι, ενώ οι χριστιανοί δοξολογούσαν τον Θεό. Με τις πρεσβείες της παρθενομάρτυρος Ακυλίνας του Ζαγκλιβερίου, αξίωσε και εμάς, Κύριε, της επουρανίου Σου βασιλείας, αμήν.