Στον ορθόδοξο ουράνιο χορό των βασιλέων της Σερβίας λάμπει με ξεχωριστή πραότητα μια σεμνή ηγεμονική μορφή. Πρόκειται για τον Άγιο Βλαδισλάβο, γιο του Αγίου πρωτοκαθήμενου Στεφάνου του βασιλιά των Σέρβων, που τιμάται την ίδια ημέρα με τον πατέρα του. Από αγιασμένη ρίζα βλάστησε λοιπόν ο νεαρός ηγεμόνας και κληρονόμησε αμέσως το βασιλικό φρόνημα και την ορθόδοξη πίστη των προγόνων του. Ανέλαβε τον σερβικό θρόνο και κυβέρνησε με ευσέβεια τη χώρα του για ένα διάστημα επτά συνολικών ετών.

Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα φάνηκε ότι το ηγεμονικό αξίωμα δεν τον μέθυσε ποτέ ούτε τον σκλήρυνε. Αντίθετα, διακρίθηκε σταθερά για τη μεγάλη του αρετή και για τη γενναιόδωρη φιλανθρωπία προς τους ανήμπορους. Άπλωνε το χέρι του στους φτωχούς, ανακούφιζε τους περιπλανώμενους ξένους και υποστήριζε όσους η μοίρα τους είχε ρίξει σε δυστυχία. Έβλεπε στο πρόσωπο των δυστυχισμένων τον ίδιο τον πάσχοντα Χριστό και αυτό υπήρξε το κρυφό μυστικό της ηγεμονίας του.

Με τη βασιλική γενναιοδωρία του ανήγειρε στα εδάφη της Μιλέσεβα ένα μεγάλο μοναστήρι, αφιερωμένο στη δόξα του Θεού και των αγίων. Εκεί, στην αγαπημένη του πνευματική κατοικία, εκοιμήθη ειρηνικά το χίλια διακόσια τριάντα εννέα και ενταφιάστηκε με τιμές. Άγιε Βλαδισλάβε, ευσεβέστατε βασιλιά της Σερβίας, πρέσβευε αδιάκοπα στον Χριστό υπέρ του λαού σου και υπέρ όλων μας, αμήν.