Στις είκοσι τέσσερις του Σεπτεμβρίου η Εκκλησία προβάλλει έναν ηγεμόνα που στέφθηκε με την κοσμική κορώνα και έφυγε από τον κόσμο με τον μοναχικό σταυρό στα στήθη του. Ο Άγιος Στέφανος υπήρξε ο πρώτος μονάρχης της Σερβίας που έλαβε επίσημη βασιλική στέψη και αναγνωρίστηκε ευρύτερα ως βασιλιάς. Έγινε έτσι ο πρωτοκαθήμενος μιας ολόκληρης γραμμής αγίων ηγεμόνων που έθεσαν τα θεμέλια της ορθόδοξης σερβικής πολιτείας. Πατέρας του Στεφάνου ήταν ο Όσιος Συμεών, ο κατά κόσμον Στέφανος Νεμάνια, κτήτορας της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου στο Άγιον Όρος και πρώην βασιλιάς της Σερβίας.

Η εορτή του Οσίου Συμεών τιμάται στις δεκατρείς του Φεβρουαρίου από όλους τους πιστούς της σερβικής γης και από τους αγιορείτες αδελφούς. Από τόσο αγιασμένη ρίζα βλάστησε ο νεαρός Στέφανος και άρπαξε από τον πατέρα του φρόνημα ευσέβειας, πραότητας και μοναστικής αγάπης. Διέταξε τη βασιλεία του με σύνεση, φύλαξε ακέραιη την Ορθοδοξία και στήριξε γενναιόδωρα τα μοναστήρια της σερβικής χώρας. Όταν πλησίαζε το τέλος της επίγειας ζωής του, δέχθηκε τη μεγάλη μοναχική κουρά και έλαβε το όνομα Συμεών, παίρνοντας το ίδιο όνομα με τον αγιασμένο του πατέρα.

Έτσι ο ηγεμόνας αφέθηκε το βασιλικό πορφυρό για το ταπεινό μαύρο ράσο της σιωπής και της αδιάλειπτης προσευχής. Εκοιμήθη ειρηνικά το χίλια διακόσια εικοσιτέσσερα και ενταφιάστηκε με τιμές στην ιστορική Μονή Στουντένιτσα της Σερβίας. Άγιε πρωτόστεπτε Στέφανε, πρέσβευε πάντοτε υπέρ του ευσεβούς λαού των Σέρβων και υπέρ ημών των αμαρτωλών, αμήν.