Στις αυστηρές βραχώδεις ερήμους της ανατολικής Γεωργίας ζούσε ένας ταπεινός μοναχός, που έμελλε να αποκαλυφθεί ως μεγάλος θαυματουργός της Ορθοδοξίας. Ο όσιος Συμεών ανατράφηκε από νεαρή ηλικία στο ιστορικό μοναστήρι του Νταβίντ Γκαρέτζι, μέσα σε ένα από τα αρχαιότερα ασκητικά κέντρα του πιστού γεωργιανού λαού. Εκεί έμαθε τη μοναχική πειθαρχία, τη νηστεία, την αδιάλειπτη προσευχή και την ταπεινή υπακοή στους έμπειρους γέροντες πατέρες του τόπου.

Πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του ως απλός μοναχός, χωρίς να ζητήσει ποτέ τιμές, αξιώματα ή προβολή ανάμεσα στην αδελφότητα του ιερού κοινοβίου. Η ταπείνωσή του ήταν τόσο βαθιά και τόσο εμφανής, ώστε οι αδελφοί τον θεωρούσαν παράδειγμα ζωντανής αρετής για όλους τους νεότερους δοκίμους. Όταν έφτασε σε προχωρημένη ηλικία και είχε αποδείξει την πνευματική του ωριμότητα, οι πατέρες τον εξέλεξαν με ομοθυμία ηγούμενο της παλαιάς μονής. Με τη χάρη του Κυρίου, ο όσιος έλαβε το σπάνιο χάρισμα να επιτελεί θαύματα προς όφελος όσων προσέρχονταν με ζωντανή πίστη.

Πλήθος πιστών έβρισκαν στις πύλες του μοναστηριού παρηγοριά, θεραπεία και πνευματική στήριξη μέσα από τις προσευχές του ταπεινού γεωργιανού γέροντα. Ο όσιος Συμεών συνδύαζε την αρετή με την απλότητα, ζώντας πάντοτε ως αδελφός ανάμεσα στους αδελφούς του και ως πατέρας προστάτης της κοινοβιακής τάξης. Η φήμη της ζωής του ξεπέρασε σύντομα τα στενά όρια της μοναστικής αδελφότητας και ξάπλωσε σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή της παλαιάς γεωργιανής Ορθοδοξίας.

Κάποτε ο όσιος Συμεών αρρώστησε βαριά και έμεινε άπνους και ακίνητος για περισσότερο από μία ώρα μπροστά στους έντρομους πατέρες. Όλοι τον θρήνησαν με δάκρυα και θλίψη βαθιά, νομίζοντας ότι ο αγαπημένος ηγούμενος είχε αναχωρήσει πρόωρα για την ουράνια βασιλεία. Όμως με τη θεία πρόνοια ανέβηκε ξανά από εκείνη την κατάσταση και επανήλθε ζωντανός ανάμεσα στους αδελφούς της μονής. Με τη σύνεση του ανθρώπου που γνώριζε τη συντόμευση της ζωής του, μοίρασε αμέσως κάθε υπάρχον του στους πατέρες ως ευλογία μνήμης.

Όταν έμαθε ο όσιος Σεραπίων το θαύμα, έσπευσε χωρίς καθυστέρηση να συναντήσει τον πνευματικό του πατέρα στο κοινόβιο. Φωτισμένος με προφητική χάρη παρηγόρησε τον Συμεών με λόγια γεμάτα σεβασμό, βαθιά αγάπη και πνευματική παρρησία. Του είπε ότι ποθούσε να ασπαστεί τα ιερά του χέρια και να αναπαύσει με αυτά το ταπεινό του σώμα. Πρόσθεσε όμως πως ο γέροντας έφευγε πρώτος για τον ουρανό, ενώ ο ίδιος σύντομα θα ακολουθούσε το ίδιο δρομολόγιο. Οι μοναχοί του αποχαιρέτησαν για τελευταία φορά τον αγαπημένο τους πατέρα μέσα σε δάκρυα και προσευχή.

Ο όσιος Συμεών τακτοποίησε τις υποθέσεις του στο μοναστήρι και το χίλια επτακόσια εβδομήντα τρία αναπαύθηκε εν ειρήνη, ακριβώς μία εβδομάδα μετά την ανάρρωσή του. Κύριε, ταις πρεσβείαις του οσίου Συμεών, στερέωσε τη μοναχική αδελφότητα της Γεωργίας στην οδό της αρετής, αμήν.