Στην Καλαβρία της Ιταλίας, εκεί όπου οι μοναστικές κοινότητες ζούσαν με αδιάκοπη προσευχή και μυστική ησυχία, γεννήθηκε ο Όσιος Φαντίνος. Ο πατέρας του ονομαζόταν Γεώργιος και η μητέρα του Βρυαίνη, που ζούσαν με την προσδοκία της χάριτος του Θεού. Από πολύ μικρός αφοσιώθηκε στην υπηρεσία της πίστης και έγινε γρήγορα γνωστός για την αρετή και την παιδεία του. Διέθετε τέτοιο πνευματικό χάρισμα, ώστε τον περιστοίχιζαν πολλοί μαθητές, τους οποίους δίδασκε την έμπρακτη ευσέβεια και τη ζωή του Ευαγγελίου.

Στα χρόνια εκείνα η Καλαβρία βασανιζόταν από επιδρομές Σαρακηνών, που δοκίμαζαν τις χριστιανικές κοινότητες της Νότιας Ιταλίας. Ο Όσιος Φαντίνος υπέφερε για πολλά χρόνια αυτές τις θλίψεις με υπομονή, ευχαριστία και αδιάκοπη προσευχή. Σε ηλικία εξήντα χρόνων αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα μαζί με δύο αγαπημένους μαθητές του, τον Βιτάλιο και τον Νικηφόρο. Πέρασαν τη θάλασσα και έφτασαν στην Πελοπόννησο, όπου εγκαταστάθηκαν για ένα διάστημα στην ευλογημένη πόλη της Κορίνθου.

Εκεί ο Φαντίνος έφερε με τον λόγο και το παράδειγμά του πολλές ψυχές στη σωτηρία του Χριστού. Έπειτα επισκέφθηκε την Αθήνα, όπου προσκύνησε με δάκρυα στον ιερό ναό της Θεοτόκου ψηλά στην Ακρόπολη. Από εκεί ανέβηκε στη Λάρισα και κατέληξε τέλος στη συμπρωτεύουσα Θεσσαλονίκη, που τον υποδέχτηκε ως φωτεινό γέροντα. Στη Θεσσαλονίκη έμεινε οκτώ ολόκληρα χρόνια υπηρετώντας το Ευαγγέλιο και προσκυνώντας τα θαυματουργά λείψανα του μεγαλομάρτυρος Δημητρίου.

Εκεί τελείωσε με ευλάβεια τον αγώνα του και απεβίωσε ειρηνικά υπέργηρος γύρω στα εννιακόσια εβδομήντα τέσσερα. Ταις πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Φαντίνου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.