Στους ταραγμένους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, όταν η αίρεση του Αρείου σάρωνε αυτοκρατορίες και θρόνους, ένας ποιμένας από τη Ρώμη στάθηκε όρθιος για την Ορθοδοξία. Ο Άγιος Λιβέριος διαδέχτηκε στον επισκοπικό θρόνο της Ρώμης τον Πάπα Ιούλιο το έτος τριακόσια πενήντα δύο, σε μία εποχή έντονης χριστολογικής σύγκρουσης. Από την πρώτη στιγμή της αρχιερατείας του υπήρξε φλογερός υπερασπιστής του Μεγάλου Αθανασίου της Αλεξανδρείας στους αγώνες κατά του Αρειανισμού και του ορθοδόξου Συμβόλου της Πίστεως. Ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος, γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, είχε κλίνει με σφοδρότητα προς τους Αρειανούς και επιδίωκε την υπογραφή της καταδίκης του Αθανασίου από όλους τους επισκόπους.

Ούτε με απειλές ούτε με κολακείες ούτε μέσω των αυλικών του μπόρεσε να εξαναγκάσει τον Λιβέριο να προδώσει την ορθόδοξη πίστη και τον φίλο του Αθανάσιο. Γι' αυτή τη γενναία σταθερότητα ο αυτοκράτορας τον εξόρισε στη Βέροια της Θράκης, μακριά από τη Ρώμη και το ποίμνιό του. Όμως το ρωμαϊκό πλήρωμα αγαπούσε και σεβόταν τον αρχιποιμένα του και ζήτησε επίμονα από τον αυτοκράτορα την επιστροφή του. Πριν επιστρέψει όμως κλήθηκε στην τρίτη Σύνοδο του Σιρμίου, η οποία ήταν ημιαρειανική, και πιεσμένος υπέγραψε τους όρους της.

Αργότερα ο Λιβέριος μετανόησε πικρά για την υπογραφή του, όπως ο απόστολος Πέτρος για την άρνηση. Επέστρεψε στη Ρώμη και αγωνίστηκε πολύ υπέρ της Ορθοδοξίας μέχρι την οσιακή κοίμησή του το έτος τριακόσια εξήντα έξι. Ταις πρεσβείαις του αγίου Λιβερίου του ομολογητού πάπα Ρώμης, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.