Στις απέραντες ερήμους της Αιγύπτου, εκεί όπου η σιωπή έγινε σχολείο για τις ψυχές, άνθισε ένας από τους πιο φωτεινούς πατέρες της ασκητικής παράδοσης. Ο Όσιος Ποιμήν γεννήθηκε γύρω στα τριακόσια σαράντα και πολύ νωρίς αναζήτησε την οδό της μοναχικής ζωής μέσα από φλόγα και βαθιά πίστη. Μαζί με τα δύο μικρότερα αδέλφια του, τον Ανούβ και τον Παΐσιο, αποσύρθηκε σε ένα κοινοβιακό μοναστήρι της αιγυπτιακής ερήμου, μακριά από τους θορύβους του κόσμου. Εκεί έλαβαν όλοι μαζί το αγγελικό σχήμα και ξεκίνησαν τον δρόμο της προσευχής, της εγκράτειας και της σιωπηλής υπακοής στους πνευματικούς γέροντες.

Η μητέρα τους, ωθούμενη από φυσική στοργή και πόνο για την απουσία των παιδιών της, ταξίδεψε μια μέρα μέχρι το μοναστήρι για να αντικρίσει επιτέλους τα παιδιά της. Όμως ο Ποιμήν, γνωρίζοντας πόσο ευαίσθητη και κρίσιμη είναι η αρχή του μοναχικού βίου, αρνήθηκε σταθερά να της ανοίξει την πόρτα του κελιού. Από την κλειστή θύρα τής μίλησε με αγάπη και βαθιά συγκίνηση, λέγοντας πως, αν δεχόταν τη θλίψη του χωρισμού, θα τους έβλεπε αιώνια στη βασιλεία του Θεού. Η μητέρα συγκινήθηκε από τα ουράνια λόγια του, υποτάχθηκε με ταπείνωση στον λόγο του γιου της και επέστρεψε στο σπίτι με βαθιά ειρήνη και ελπίδα στην καρδιά.

Η φήμη του Ποιμένα ξεπέρασε σύντομα τα όρια της σκήτης και έφτασε στις πιο μακρινές περιοχές της Αιγύπτου, καθώς πλήθη ψυχών αναζητούσαν φως. Ο τοπικός άρχοντας θέλησε να τον γνωρίσει από κοντά, μα ο όσιος αρνήθηκε ταπεινά, φοβούμενος μήπως χάσει τη χάρη της ταπεινοφροσύνης που με πολύ κόπο είχε αποκτήσει. Όταν εκείνος φυλάκισε τον ανιψιό του ως πρόφαση πιέσεως, ο Ποιμήν δεν λύγισε ούτε στις θερμές παρακλήσεις και τα δάκρυα της ίδιας του της αδελφής. Έγραψε ψυχρά μα δίκαια στον δικαστή να κρίνει το παιδί κατά τους νόμους, χωρίς καμία εύνοια από συγγένεια ή φόβο ανθρώπινο.

Ο άρχοντας θαύμασε τη γενναιοψυχία και την αδιάφθορη κρίση του οσίου και ελευθέρωσε αμέσως τον νεαρό από τη φυλακή. Πλήθος μοναχών συνέρρεε πλέον για να ακούσει τους θεόπνευστους λόγους του, οι οποίοι σώθηκαν αργότερα στο ιερό Γεροντικό. Έλεγε με βεβαιότητα ότι η ταπείνωση είναι αναγκαία για την ψυχή, ακριβώς όπως ο αέρας για το σώμα. Δίδασκε επίσης πως, αν δούμε αδελφό να αμαρτάνει, δεν πρέπει να πιστεύουμε στα ίδια μας τα μάτια, γιατί η δική μας αμαρτία είναι μεγάλο δοκάρι.

Ο Όσιος Ποιμήν εκοιμήθη τελικά ειρηνικά το έτος τετρακόσια πενήντα, σε ηλικία εκατόν δέκα ετών, πλήρης ημερών και αρετής, και ονομάστηκε Μέγας. Ταις πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Ποιμένος του Μεγάλου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.