Στη μακρινή Ισπανία της ρωμαϊκής εποχής, όταν η νεαρή Εκκλησία πάλευε να σταθεροποιήσει την πίστη της, μια φωτεινή μορφή ανέλαβε τον θρόνο της Κορδούης. Ο Άγιος Όσιος έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου και διακρίθηκε ιδιαίτερα για την προσωπική του αρετή και τη γενναία συμμετοχή του στους ορθόδοξους αγώνες. Ο ιερός αυτοκράτορας τον σεβόταν βαθιά για τη σοφία και την αγιότητά του και τον είχε καταστήσει έμπιστο σύμβουλο και προσωπικό του συνεργάτη. Ο Όσιος ήταν εκείνος που συμβούλεψε τον αυτοκράτορα να συγκαλέσει την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια, για να αντιμετωπιστεί η αίρεση του Αρείου.

Πήρε ο ίδιος μέρος ενεργά στις εργασίες εκείνης της ιστορικής Συνόδου και υπέγραψε πρώτος τα τελικά της πρακτικά. Συμμετείχε επίσης στη μεγάλη Σύνοδο της Σαρδικής το έτος τριακόσια σαράντα επτά, όπου εργάστηκε σθεναρά για την αλήθεια. Συνέπραξε καθοριστικά στο να αθωωθεί ο Μέγας Αθανάσιος από τις άδικες κατηγορίες των Αρειανών εναντίον του. Όταν όμως ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος καταδίωκε ανελέητα τον Αθανάσιο, την ίδια σκληρή μεταχείριση επεφύλαξε και στον γέροντα Όσιο.

Τον υπέβαλε σε πολλές οδυνηρές εξορίες, φυλακίσεις στο Σίρμιο και σε διάφορες κακοπάθειες, που θα τσάκιζαν κάθε ανθρώπινη αντοχή. Ο γενναίος ιεράρχης όμως κράτησε όρθιο το ορθόδοξο φρόνημά του μέχρι τέλους και κοιμήθηκε ειρηνικά μετά την επιστροφή του στην Κόρδουη. Ο μέγας Θεοδώρητος τον εγκωμιάζει γι' αυτά, ενώ ο ίδιος ο Αθανάσιος τον τιτλοφορεί πατέρα των Επισκόπων. Ταις πρεσβείαις του αγίου ιεράρχου Οσίου επισκόπου Κορδούης, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.