Στα ζοφερά χρόνια της εικονομαχίας, η Εκκλησία περνούσε μία από τις σκληρότερες δοκιμασίες της ιστορίας της. Ανάμεσα στους τολμηρούς ομολογητές που έδωσαν τη ζωή τους για τις ιερές εικόνες ξεχωρίζουν δύο φωτεινές μορφές. Πρόκειται για τους Αγίους Υπάτιο τον Επίσκοπο και Ανδρέα τον Πρεσβύτερο, αχώριστους φίλους και πιστούς συνεργάτες στην ομολογία. Ακόμα και στο σχολείο υπήρξαν πρότυπα αδελφωμένων συμμαθητών, με αγάπη, αμοιβαία εκτίμηση και κοινή φιλομάθεια στα γράμματα.

Είχαν ανατραφεί από την παιδική τους ηλικία μέσα στη χριστιανική πίστη, με επιμέλεια, ευταξία και φλογερό ζήλο προς τα θεία μυστήρια. Έζησαν επί Λέοντος του Ισαύρου, του πρώτου εικονομάχου αυτοκράτορα ο οποίος τάραξε βαθιά τη ζωή της Εκκλησίας. Ο Υπάτιος χειροτονήθηκε με τον καιρό επίσκοπος στη Λυδία, την περιοχή της Μικράς Ασίας από όπου καταγόταν. Ο Ανδρέας πάλι, από διάκονος προηγουμένως, προχειρίστηκε αργότερα ιερέας και πρεσβύτερος της εκκλησιαστικής τάξεως του Κυρίου.

Διαχειρίστηκαν τα αξιώματά τους με πλήρη συνείδηση των ευθυνών τους και έγιναν πρότυπα εν έργω για το ποίμνιό τους. Αγωνίστηκαν με αυταπάρνηση για την Ορθοδοξία ενάντια στην επικίνδυνη αίρεση της εικονομαχίας, που έβλαψε την Εκκλησία και το κράτος. Συνελήφθησαν τελικά για τη σθεναρή αντίστασή τους ενάντια στα βασιλικά διατάγματα που ευνοούσαν τους εικονομάχους της εποχής. Τους έσυραν δεμένους κατά γης μέσα στους δρόμους και κατόπιν τους έσφαξαν ως τίμια ολοκαυτώματα της αλήθειας. Ταις πρεσβείαις των αγίων ενδόξων ομολογητών Υπατίου του επισκόπου και Ανδρέου του πρεσβυτέρου, των αθλητών των ιερών εικόνων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.