Σε μια εποχή που η Γεωργία στέναζε κάτω από τον αθεϊστικό ζυγό των Σοβιετικών, δύο μοναχοί έγιναν για τον λαό της τόπος καταφυγής, παρηγοριάς και αληθινής χριστιανικής πίστης. Ονομάστηκαν αργότερα από τους ευλαβείς πιστούς «μία ψυχή σε δύο σώματα», γιατί έζησαν μαζί, αγωνίστηκαν μαζί και αναπαύθηκαν δίπλα δίπλα. Ο πατήρ Γεώργιος, κατά κόσμον γνωστός ως Μχέιτζε, γεννήθηκε γύρω στο χίλια οκτακόσια εβδομήντα επτά στο χωριό Σχβάβα της περιοχής Ράτσα.

Έλαβε λαμπρή στρατιωτική εκπαίδευση, κάτι που εκτιμούσε ιδιαίτερα η γεωργιανή αριστοκρατία εκείνης της εποχής με βαθύ σεβασμό. Αντί όμως να ακολουθήσει στρατιωτική σταδιοδρομία στην υπηρεσία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, αφιερώθηκε με πάθος στο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της γεωργιανής πατρίδας του. Διετέλεσε για κάποιο διάστημα προσωπικός γραμματέας του αγίου Ηλία του Δικαίου και συναναστράφηκε στενά τον ιεράρχη Αλέξανδρο Οκροπιρίτζε και τον ιερομάρτυρα Ναζάρ Λεζάβα.

Από τη βαθιά του επιθυμία να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Θεό, ο ίδιος ο ιερομάρτυρας Ναζάρ τον έκειρε μοναχό σε νεαρή ηλικία. Στο πρόσωπό του συνδυάστηκαν με σπάνιο τρόπο η αρχοντική παρουσία ενός ευγενούς και η ταπεινή άσκηση του μοναχού. Σύντομα χειροτονήθηκε ιερέας και κατόπιν τιμήθηκε με το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη, υπομένοντας με γενναιότητα τις θλίψεις της εποχής. Το χίλια εννιακόσια είκοσι τέσσερα, ενώ ασκούνταν στη Μονή Χίρσα της Καχέτι, ένοπλη ομάδα Τσεκιστών εισέβαλε και τον κακοποίησε άγρια.

Ο πατήρ Ιωάννης, με κοσμικό όνομα Βασίλειος Μαϊσουράτζε, γεννήθηκε γύρω στο χίλια οκτακόσια ογδόντα δύο στην πόλη Τσχινβάλι του Σαματσάμπλο. Έζησε σε μια απλή αγροτική οικογένεια, διδάχθηκε από μικρός κάθε είδους χειρωνακτική εργασία και αγάπησε νωρίς τη ζωή της Εκκλησίας. Πριν ακόμη ενηλικιωθεί, βοήθησε τον πατέρα Σπυρίδωνα Κετιλάτζε στην αποκατάσταση της Μονής Μπετάνια κατά τα έτη χίλια οκτακόσια ενενήντα τέσσερα έως χίλια οκτακόσια ενενήντα έξι.

Το χίλια εννιακόσια τρία πέρασε στο Άγιον Όρος, στη Σκήτη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου της Ιεράς Μονής Ιβήρων. Εκεί διακρίθηκε για την απλότητα και την υπακοή του, εκάρη μοναχός με το όνομα Ιωάννης και χειροτονήθηκε σύντομα ιερέας. Παρέμεινε στον Άθω για δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια, ζώντας μέσα στη βαθιά αθωνική παράδοση του ησυχασμού και της προσευχής. Όταν επανήλθε στη Γεωργία μεταξύ χίλια εννιακόσια είκοσι και χίλια εννιακόσια είκοσι ένα, εγκαταστάθηκε στη Μονή Αρμάζι έξω από τη Μτσχέτα.

Εκεί οι Μπολσεβίκοι Τσεκίστες εισέβαλαν στη μονή, τον τραυμάτισαν βαριά με πυροβολισμό στην πλάτη και τον άφησαν σε ένα φαράγγι θεωρώντας τον νεκρό. Άνθρωποι τον βρήκαν αργότερα ζωντανό και τον μετέφεραν στη Μονή Σαμτάβρο της Μτσχέτα, όπου ανάρρωσε από τα φοβερά του τραύματα. Όταν συνήλθε, πήγε στη Μονή Μπετάνια, όπου ο πρώτος πνευματικός του πατέρας Σπυρίδων ασκούνταν ακόμη, και αναδείχθηκε σύντομα ηγούμενος του μοναστηριού. Στη Μονή Μπετάνια έγιναν οι δύο πατέρες ένα σώμα και μία ψυχή, μοιραζόμενοι κάθε πτυχή της μοναχικής ζωής.

Ο πατήρ Γεώργιος, ψηλός και αυστηρός στην εμφάνιση, με αδύναμη όμως υγεία, καλλιεργούσε τον λαχανόκηπο και φρόντιζε τις μέλισσες του μοναστηριού. Συχνά μοίραζε όλη την τροφή στους φτωχούς, διαβεβαιώνοντας τον αδελφό του ότι ο Θεός θα προνοούσε για την καθημερινή τους τροφή. Ο πατήρ Ιωάννης ήταν εργατικός και χαρούμενος, υποδεχόταν με θέρμη τους προσκυνητές και αγαπούσε ιδιαίτερα τα παιδιά. Πάντοτε κρατούσε γλυκίσματα να τους δώσει και τα παιδιά τον αγαπούσαν τόσο που τον έπαιζαν με χαρά την ημέρα του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.

Είχαν λάβει και οι δύο από τον Θεό τα χαρίσματα της προοράσεως, της ιάσεως και της θαυματουργίας, αλλά τα έκρυβαν με κάθε τρόπο. Ίασαν με τις προσευχές τους κωφούς, θεράπευσαν παιδί από θανατηφόρα μορφή μηνιγγίτιδας και ανέστησαν πολλούς πιστούς από βαρύτατες ασθένειες. Μυστικοί χριστιανοί που εργάζονταν στη σοβιετική κυβέρνηση τους προστάτευαν δίνοντάς τους τον τίτλο των φυλάκων εθνικού μνημείου. Όταν το χίλια εννιακόσια πενήντα επτά κοιμήθηκε ο πατήρ Ιωάννης, ο πατήρ Γεώργιος έλαβε το μέγα και αγγελικό σχήμα, παίρνοντας το όνομα Ιωάννης προς τιμήν του αδελφού του.

Κοιμήθηκε ο ίδιος το χίλια εννιακόσια εξήντα, μετά από εμφάνιση αγγέλου, και ετάφη δίπλα στον αδελφό του Ιωάννη στη Μονή Μπετάνια. Ταις πρεσβείαις των αγίων πατέρων ημών Γεωργίου-Ιωάννου και Ιωάννου, των οσίων ασκητών της Γεωργίας και ομολογητών της Ορθοδόξου πίστεως, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.