Στα τέλη του ογδόου αιώνα και στις αρχές του ενάτου, η Βιθυνία της Μικράς Ασίας ευλογείται από πολλούς ασκητές της Εκκλησίας. Σε αυτόν τον τόπο, κοντά στον Όλυμπο της Μυσίας, ζει και αγωνίζεται ο Όσιος Πέτρος ο εν τη Ατρώα. Έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Νικηφόρου του Πρώτου και Σταυρακίου, σε εποχή ταραγμένη από διάφορες πνευματικές και πολιτικές κρίσεις. Καταγόταν από την Ασία και ήταν αφιερωμένος στον Θεό από τα ίδια τα σπλάχνα της μητέρας του.

Ολόκληρη τη ζωή του την πέρασε με αυστηρότατη νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή, χωρίς να την εγκαταλείψει ποτέ. Πήγε στην Ατρώα της Βιθυνίας και εκεί έστησε το ασκητικό του εργαστήριο, μέσα στις ησυχίες των ορεινών μοναστηριών. Ξεχωριστό γνώρισμα του οσίου ήταν η ακραία εγκράτεια, η οποία εντυπωσίαζε όλους όσοι τον γνώριζαν προσωπικά. Καταπίεσε τόσο πολύ το σώμα του με σιδερένιες αλυσίδες, ώστε έμοιαζε περισσότερο σκιά παρά άνθρωπος που περπατά. Παρά τη σωματική αδυναμία, ο Κύριος του χάρισε το δώρο των θαυμάτων και της διοράσεως, ωφελώντας πολλούς αδελφούς.

Λέγεται μάλιστα ότι κάποτε πέρασε από τον ποταμό Άλυ σαν να βάδιζε σε στεγνό έδαφος, χωρίς να βραχούν τα πόδια του. Με αυτόν τον τρόπο ευαρέστησε τον Κύριο σε ολόκληρη την επίγεια πορεία του, σαν αληθινός φίλος του Νυμφίου Χριστού. Έζησε στα χρόνια του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ταρασίου και κοιμήθηκε ειρηνικά, αφού τέλεσε τον καλό αγώνα της ασκήσεως. Ταις πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Πέτρου του εν τη Ατρώα ασκήσαντος και θαυματουργήσαντος, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.