Στα ταραγμένα χρόνια μετά την ελληνική επανάσταση, η Χαλκιδική γίνεται τόπος διωγμού και πικρής δοκιμασίας για τον ορθόδοξο λαό. Από το χωριό Στανό προέρχεται η Οσία Χάιδω, μια κοπέλα με αγνή καρδιά, που έζησε κατά τον δέκατο ένατο αιώνα. Μετά την επανάσταση του χίλια οκτακόσια είκοσι ένα αναγκάστηκε να φύγει από τη γενέτειρά της, για να αποφύγει τις ανήθικες ενοχλήσεις του Τούρκου διοικητή. Πήρε μαζί τη μητέρα της και εγκαταστάθηκαν στη Θάσο, αναζητώντας τόπο ησυχίας και πνευματικής περισυλλογής στο νησί.

Εκεί η Χάιδω εισήλθε σε ένα μετόχι της μονής Παντοκράτορος της Καλλιρράχης, ζώντας βίο παρθενικό και ολοκληρωτικά αφιερωμένο στον Θεό. Μετά την κοίμηση της μητέρας της δόθηκε εξ ολοκλήρου στην προσευχή και στη νηστεία, ώστε έφθασε σε υψηλή πνευματική θεωρία. Κατά την τοπική παράδοση, όταν οι Τούρκοι επέδραμαν στο μετόχι, άγγελοι την άρπαξαν θαυματουργικά και τη διέσωσαν από τη μανία των αλλοθρήσκων. Δύο ημέρες αργότερα η οσία επέστρεψε στο μετόχι και διηγήθηκε το θαύμα της σωτηρίας στον ιερομόναχο Γεράσιμο.

Άλλη παράδοση αναφέρει ότι βασανίστηκε σκληρά από τους Τούρκους και ότι κατά την κοίμησή της το σκήνωμα ευωδίαζε εις ένδειξη της αγιότητάς της. Στη συνείδηση των χριστιανών του Στανού η μνήμη της έμεινε πάντοτε ζωντανή και την τίμησαν με ιερά εικόνα στον ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου. Η εικόνα ιστορήθηκε στη Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους το χίλια εννιακόσια εξήντα και παριστάνει την αγία με την παραδοσιακή ενδυμασία της Χαλκιδικής. Ταις πρεσβείαις της οσίας μητρός ημών Χάιδως της εκ Στανού Χαλκιδικής, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.