Τρεις τολμηροί κήρυκες περπατούσαν στους δρόμους της Ρώμης το διακόσια σαράντα τέσσερα και βάπτιζαν ειδωλολάτρες στο όνομα του Χριστού. Η φυλακή που έπρεπε να τους φιμώσει έγινε εκκλησία, και η κάμινος που τους περίμενε τους χάρισε αμαράντινο στέφανο. Οι άγιοι μάρτυρες Κρήσκης, Παύλος και Διοσκορίδης άθλησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Γορδιανού του Τρίτου. Η καταγωγή τους παραμένει άγνωστη, και κανείς δεν γνωρίζει από ποιον τόπο ξεκίνησαν το αποστολικό ταξίδι τους.

Φτάνοντας στην πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, μίλησαν χωρίς δισταγμό για τον αληθινό Θεό μέσα σε πόλη βυθισμένη στη λατρεία των ειδώλων. Πολλοί ακροατές άγγιξαν την καρδιά τους τα λόγια τους και δέχτηκαν με χαρά το άγιο βάπτισμα. Η δράση τους έγινε σύντομα γνωστή στις αρχές της πόλης και οι τρεις συνελήφθησαν χωρίς αντίσταση. Μέσα στα σκοτεινά κελιά συνέχισαν να κηρύττουν στους συγκρατουμένους τους με την ίδια θέρμη και αποστολική παρρησία.

Έτσι οδήγησαν πολλούς από τους συντρόφους της δυστυχίας τους στην πίστη του Χριστού και στη χαρά της σωτηρίας. Όταν το έμαθε ο ηγεμόνας, διέταξε να μαστιγωθούν σκληρά και κατόπιν να ριχθούν μέσα σε αναμμένο καμίνι. Εκεί μέσα στις φλόγες παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Κύριο και έλαβαν τον αμαράντινο στέφανο της δόξας. Με το αίμα τους ποτίστηκε η Εκκλησία της Ρώμης· είθε εμείς να αντλούμε από την αντοχή τους.