Στον πόλεμο της Κριμαίας ένας ιεράρχης περπατούσε ανάμεσα στους τραυματίες στρατιώτες και τους αρρώστους από τύφο, σαν επίγειος άγγελος παρηγοριάς. Ήταν ο Άγιος Ιννοκέντιος, ένας λόγιος μοναχός από το Έλετς που έγινε ακούραστος ποιμένας της Χερσώνος και πάσης Ταυρίδος. Κατά κόσμον ονομαζόταν Ιωάννης Αλεξέεβιτς Μπορίσωφ και ήρθε στον κόσμο το χίλια οκτακόσια, μέσα στον χειμώνα της επαρχίας Ορέλ της Ρωσίας. Οι γονείς του, ο Αλέξιος και η Ακυλίνα, προέρχονταν από ιερατική οικογένεια με βαθιά ριζωμένη ευσέβεια στην παράδοση.

Ανέθρεψαν τον μικρό Ιωάννη με παιδεία και νουθεσία Κυρίου, ποτίζοντας την ψυχή του με την αγάπη του Χριστού. Το χίλια οκτακόσια δεκαεννέα τελείωσε με επιτυχία τις σπουδές του στο σεμινάριο της πόλης Ορέλ της επαρχίας του. Έπειτα εισήχθη στη θεολογική ακαδημία του Κιέβου, από την οποία αποφοίτησε τέσσερα χρόνια αργότερα με υψηλή θεολογική κατάρτιση. Ημέρες και νύχτες αφιέρωνε τον χρόνο του στη μελέτη των ιερών κειμένων και των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας.

Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη συγγραφή κηρυγμάτων του θείου λόγου, τα οποία τράβηξαν την προσοχή της εκκλησιαστικής ηγεσίας. Η βαθιά αγάπη του προς τον μοναχικό βίο οδήγησε σύντομα τα βήματά του στο μοναστήρι, όπου εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Ιννοκέντιος. Λίγο αργότερα κλήθηκε να διδάξει στη θεολογική ακαδημία της Αγίας Πετρουπόλεως και το χίλια οκτακόσια είκοσι έξι έγινε αρχιμανδρίτης. Στις είκοσι μία Νοεμβρίου του χίλια οκτακόσια τριάντα έξι, ημέρα της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου, χειροτονήθηκε Επίσκοπος του Ζιγκιρίνσκ στην ευρύτερη περιοχή του Κιέβου.

Κατά τα έτη χίλια οκτακόσια σαράντα ένα έως χίλια οκτακόσια σαράντα δύο μετατέθηκε στην πόλη Βολογκντά της βόρειας Ρωσίας. Από τότε μέχρι το χίλια οκτακόσια σαράντα οκτώ διακόνησε ως ποιμένας στην Επισκοπή του Χάρκωβ με σπάνια ποιμαντική ευαισθησία. Στη συνέχεια ανέλαβε την επαρχία της Χερσώνος και πάσης Ταυρίδος, όπου τον περίμεναν δοκιμασίες πολλές και ιδιαίτερα απαιτητικές. Αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα από τις φυλές των Τατάρων και τους Εβραίους, οι οποίοι πίεζαν ασφυκτικά το ποίμνιό του.

Αγωνίστηκε σθεναρά να διασώσει από την καταστροφή ναούς και μονές της επαρχίας του και να εμψυχώσει τον δοκιμαζόμενο λαό του. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος της Κριμαίας, συμπαραστάθηκε με αγωνιστικό φρόνημα και ζωντανή πίστη στους στρατιώτες που υπεράσπιζαν την πόλη. Ο ίδιος επισκεπτόταν τραυματίες, πάσχοντες και ασθενείς από τη φοβερή αρρώστια του τύφου, μοιράζοντας παρηγοριά, θάρρος και ελπίδα. Έτσι διακόνησε θεοφιλώς το ποίμνιό του και εκοιμήθη με ειρήνη το χίλια οκτακόσια πενήντα επτά.

Με τις ποιμαντικές πρεσβείες του αγίου Ιννοκεντίου, Κύριε, στερέωσε την Εκκλησία σου και ελέησε τον λαό σου.