Δώδεκα ετών η πριγκίπισσα Πρεντισλάβα έφυγε κρυφά από το παλάτι του πατέρα της και ζήτησε από την ηγουμένη Ρωμάνα να την κουρέψει μοναχή. Ξαδέλφη του αυτοκράτορα Μανουήλ του Κομνηνού, αρνήθηκε όλους τους ισχυρούς μνηστήρες για χάρη του ουράνιου νυμφίου Χριστού. Η μικρή κόρη γεννήθηκε στο Πολώκ της Ρωσίας περί το χίλια εκατόν πέντε, από αρχοντική γενιά. Πατέρας της ήταν ο πρίγκιπας Γεώργιος, γιος του ηγεμόνα Βσέσλαβ, και η οικογένειά της κατείχε υψηλή θέση στη ρωσική αυλή.

Από βρεφική ηλικία η Πρεντισλάβα αγάπησε τα ιερά γράμματα και βυθίστηκε με ζήλο στη μελέτη της Αγίας Γραφής. Έμαθε νωρίς τον φόβο του Θεού και απέκτησε θερμή και ολόψυχη αγάπη προς τον Δημιουργό της. Όταν έφθασε σε ηλικία γάμου, πολλοί ισχυροί άρχοντες ζητούσαν επίμονα το χέρι της για τους γιους τους. Η νέα όμως δεν δέχθηκε ποτέ να συνδεθεί με θνητό άνδρα, διότι είχε ήδη αφιερώσει ολόκληρη την καρδιά της στον Κύριο.

Ο πατέρας της αποφάσισε να την παντρέψει με κάποιον επίσημο πρίγκιπα ακόμη και παρά τη θέλησή της. Εκείνη τότε κατέφυγε κρυφά στη γυναικεία μονή της θείας της και ικέτευσε με πικρά δάκρυα να της δοθεί χωρίς αναβολή το αγγελικό σχήμα. Όλη της η σκέψη και η επιθυμία ήταν συνεχώς στραμμένη προς τον ουράνιο Νυμφίο της ψυχής. Η ηγουμένη Ρωμάνα δίστασε αρχικά εξαιτίας της νεαρής ηλικίας της κόρης και του φόβου προς τον ισχυρό πατέρα της.

Παρατήρησε όμως πόσο σταθερά ποθούσε η Πρεντισλάβα τη βασιλεία των ουρανών και τελικά κάλεσε τον ιερέα της μονής. Έτσι η νεαρή κόρη πήρε το αγγελικό σχήμα στο παρθεναγωγείο εκείνο και ονομάστηκε αμέσως Ευφροσύνη. Οι έντρομοι γονείς της έσπευσαν στη μονή και θρήνησαν ασυγκράτητα, βλέποντας τη μοναχοκόρη τους ντυμένη με τα μαύρα ράσα. Η νέα μοναχή τους παρηγόρησε με γλυκύτητα και τους είπε ότι έπρεπε να χαίρονται για την αρραβωνιαστικιά του ουράνιου Βασιλιά.

Στη συνέχεια η Ευφροσύνη παρακάλεσε επίμονα τον επίσκοπο Πολώκ Ηλία να της παραχωρήσει ένα μικρό κελί κοντά στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας. Ο ιεράρχης παρατήρησε την αγγελική και σεραφική ζωή της κόρης και δεν αρνήθηκε διόλου το ταπεινό αίτημα. Η οσία πέρασε εκεί χρόνια ολόκληρα μέσα σε αυστηρές νηστείες, πολύωρες αγρυπνίες και αδιάλειπτη προσευχή προς τον Θεό. Στον ελεύθερο χρόνο της αντέγραφε με τα ίδια της τα χέρια ιερά βιβλία της εκκλησιαστικής παραδόσεως.

Πουλούσε στους κατοίκους τα χειρόγραφα αυτά και μοίραζε αμέσως όλα τα έσοδα στους φτωχούς της πόλης. Ο Κύριος αξιώθηκε να δοκιμάσει με θαυμαστά σημεία και ουράνια οράματα τη φλογερή της αγάπη. Μια νύχτα ένας λαμπροφόρος άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στην Ευφροσύνη και την οδήγησε εκτός των τειχών της πόλης στο Σέλκο. Εκεί υπήρχε ένας μικρός ξύλινος ναός του Σωτήρος Χριστού και κοντά του ένα παλιό ηγεμονικό ανάκτορο της Σοφίας.

Ο άγγελος της αποκάλυψε ότι από εκείνο τον τόπο θα οδηγούσε ο Θεός πολλές ψυχές στην αιώνια σωτηρία. Το ίδιο όραμα επαναλήφθηκε τρεις φορές και η οσία απάντησε με ταπείνωση ότι η καρδιά της ήταν έτοιμη. Παρόμοιο όραμα δέχθηκε και ο επίσκοπος Ηλίας, στον οποίο ο άγγελος ζήτησε να εγκαταστήσει την Ευφροσύνη στη μικρή εκείνη εκκλησία. Ο ιεράρχης κάλεσε τον πρίγκιπα Βόρις, θείο της οσίας, και τον πατέρα της Γεώργιο μαζί με πολλούς άρχοντες της περιοχής.

Παρουσία τους παραχώρησε επίσημα στην οσία τον ναό και την ευρύτερη περιοχή του Σέλκο για ίδρυση παρθενικού μοναστηριού. Όλοι συμφώνησαν με χαρά και η Ευφροσύνη εγκαταστάθηκε εκεί ως πνευματική μητέρα όσων κοριτσιών ποθούσαν την παρθενία. Ζήτησε από τον πατέρα της να της στείλει τη μικρότερη αδελφή της Γκραντισλάβα, για να της διδάξει η ίδια τα ιερά γράμματα. Σύντομα η αδελφή της πήρε και αυτή με τη σειρά της το μοναχικό σχήμα και ονομάστηκε Ευδοξία.

Λίγο αργότερα προσήλθε στη μονή και η ξαδέλφη Ζβενισλάβα, η οποία έλαβε με χαρά το όνομα Ευπραξία. Καθώς ο αριθμός των αδελφών αυξανόταν συνεχώς, η οσία πόθησε να ανεγείρει πέτρινο ναό προς τιμήν του Σωτήρος Χριστού. Επιστάτης του ευλογημένου έργου ορίστηκε από την ίδια κάποιος ευλαβής και έμπειρος άνδρας ονόματι Ιωάννης. Νύχτα ακούστηκε καθαρά μια φωνή ουράνια που τον προέτρεπε να σπεύδει στο εργοτάξιο πριν την ανατολή.

Όταν ρώτησε την Ευφροσύνη αν εκείνη τον καλούσε, η οσία κατάλαβε ότι ο ίδιος ο Θεός εποπτεύει το έργο. Καθώς το κτίσμα έφθανε στο τέλος, οι κτίστες έμειναν χωρίς τούβλα και κινδύνευαν να σταματήσουν την εργασία. Η οσία προσευχήθηκε στον φιλάνθρωπο Θεό να συμπληρώσει τη μικρή έλλειψη και να ολοκληρώσει το έργο. Το επόμενο πρωί βρέθηκε ένα καμίνι γεμάτο με ψημένα και ήδη κρύα τούβλα εξαιρετικής αντοχής.

Όλοι αναγνώρισαν τη θαυμαστή επέμβαση του Κυρίου και δόξασαν με βαθιά κατάνυξη το όνομά Του. Ο επίσκοπος ήρθε με τον κλήρο και τον λαό και εγκαινίασε τον νέο ναό μέσα σε πανηγυρική χαρά. Η οσία έπεσε με δάκρυα μπροστά στην αγία τράπεζα και ικέτευσε τον Κύριο να φυλάει το λογικό ποίμνιο της μονής. Ευχήθηκε καμιά από τις αδελφές της να μην αρπαχθεί ποτέ από τον λύκο των ψυχών διάβολο.

Έπειτα ίδρυσε και δεύτερο πέτρινο ναό προς τιμήν της Παναγίας μαζί με ανδρική αδελφότητα στο πλάι του. Η οσία επιθύμησε διακαώς να αποκτήσει στην αδελφότητά της την εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας, έργο του αποστόλου Λουκά, που φυλασσόταν στην Έφεσο. Έστειλε λοιπόν τον πιστό υπηρέτη της μονής Μιχαήλ στην Κωνσταντινούπολη με πολύτιμα και πλούσια δώρα από τη ρωσική γη. Παρακαλούσε τον αυτοκράτορα Μανουήλ τον Κομνηνό και τον πατριάρχη Λουκά να μεταφέρουν την ιερή εικόνα στη μακρινή Ρωσία.

Ο βασιλιάς και ο πατριάρχης αναγνώρισαν τη μεγάλη ευλάβεια της οσίας και αποφάσισαν να ικανοποιήσουν το ιερό αίτημά της. Έστειλαν λοιπόν απεσταλμένους στην Έφεση και έφεραν την πανίερη εικόνα στην Κωνσταντινούπολη με τιμές μεγάλης πομπής. Από εκεί ο Μιχαήλ τη μετέφερε με προσοχή στο Πολώκ μαζί με μια πατριαρχική επιστολή ευλογίας. Η οσία υποδέχθηκε την εικόνα με ανείπωτη χαρά και την τοποθέτησε στον ναό του Σωτήρος, στολισμένη με χρυσό και πολύτιμους λίθους.

Τον επόμενο χρόνο ο επιδέξιος τεχνίτης Λάζαρος Μπογκός κατασκεύασε για τη μονή έναν εξάπλευρο σταυρό με λείψανα Ελλήνων Αγίων. Η οσία τον φύλαγε πάντοτε στενά κοντά της ως τον πολυτιμότερο πνευματικό θησαυρό της ζωής της. Όταν ο αδελφός της Βιάτσεσλαβ της εμπιστεύθηκε δύο θυγατέρες του, η μικρή Κυρινία ονομάστηκε Αγαθή και η Όλγα Ευφημία. Ο επίσκοπος Διονύσιος έκειρε ο ίδιος τις δύο νεαρές αρχόντισσες μέσα στον καθαγιασμένο ναό της μονής.

Φθάνοντας σε προχωρημένη ηλικία η οσία πόθησε να προσκυνήσει τα Ιεροσόλυμα και τον ζωοδόχο τάφο του Χριστού. Άφησε στη θέση της την αδελφή της Ευδοξία ως ηγουμένη και ξεκίνησε μαζί με τον αδελφό της Δαβίδ και την Ευπραξία. Πέρασε πρώτα από την Κωνσταντινούπολη, όπου την υποδέχθηκαν με μεγάλες τιμές ο αυτοκράτορας και ο σεπτός πατριάρχης. Έπειτα έφθασε στα Ιεροσόλυμα και προσκύνησε με βαθύτατη κατάνυξη τον ζωοδόχο τάφο, αφήνοντας εκεί ένα χρυσό θυμιατήριο.

Εγκαταστάθηκε στη ρωσική μονή της Θεοτόκου και ικέτευσε τον Κύριο να την αξιώσει να κοιμηθεί στους Αγίους εκείνους Τόπους. Σύντομα έπεσε σε σοβαρή αρρώστια και έμεινε για είκοσι τέσσερις ημέρες κλινήρης μέσα σε ακατάπαυστη προσευχή. Έστειλε τον αδελφό της Δαβίδ και την Ευπραξία στον Ιορδάνη ποταμό και εκείνοι έφεραν αγιασμένο νερό. Η οσία ράντισε με αυτό το νερό ολόκληρο το σώμα της και ευχαρίστησε τον Δωρεοδότη Θεό για το έλεός Του.

Ένας άγγελος Κυρίου της αποκάλυψε την ακριβή ώρα της κοιμήσεως και τον τόπο της αιώνιας αναπαύσεως. Η Οσία Ευφροσύνη παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή της στις είκοσι τρεις του Μαΐου το χίλια εκατόν εβδομήντα τρία. Ενταφιάστηκε με μεγάλη τιμή στη μονή του Αγίου Θεοδοσίου, στον νάρθηκα του ναού της Παναγίας. Με την μητρική ευχή της οσίας Ευφροσύνης ας πορευόμαστε όλοι μας στον δρόμο της αιώνιας σωτηρίας.