Ο Όσιος Ισίδωρος γεννήθηκε το τριακόσια δεκαεννέα μετά Χριστόν και καταγόταν από την πόλη της Αλεξάνδρειας. Από τη νεαρή του ηλικία έλαβε εξαιρετική παιδεία και αναζήτησε με δίψα τη ζωή της Ευαγγελικής τελειότητας. Υπήρξε μαθητής του Μεγάλου Αντωνίου, του καθηγητή της μοναχικής πολιτείας, και συνασκητής του θείου Μακαρίου. Στην έρημο της Νιτρίας έμαθε τη βαθιά ταπείνωση, την αδιάλειπτη προσευχή και τη μνήμη του Θεού. Διέπρεψε στη μεγάλη πραότητα και έλαβε από τον Κύριο το ουράνιο χάρισμα των ιερών δακρύων.
Εύκολα έπιπτε σε έκσταση πνευματική ακόμη και την ώρα της κοινής τραπέζης μέσα στους αδελφούς. Συνόδευσε τον Μέγα Αθανάσιο σε εκείνο το ταξίδι προς τη Ρώμη για να υπερασπίσει την Ορθόδοξη πίστη. Αργότερα αναχώρησε από εκεί μαζί με την Οσία Μελανία προς την έρημο της κάτω Αιγύπτου. Με τους Πατέρες Μακάριο και Παμβώ έπληξε με λόγο φοβερό τον φιλάργυρο μοναχό: «το αργύριόν σου συν σοι είη εις απώλειαν». Υπέφερε πολλά από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόφιλο, ο οποίος αρχικά ήθελε να τον αναδείξει επίσκοπο.
Κατόπιν όμως ο Θεόφιλος τον απέλασε από την Εκκλησία και την ίδια την έρημο όπου ασκήτευε. Ο Ισίδωρος ζήτησε τότε με τους μαθητές του την προστασία του ιερού Χρυσοστόμου της Κωνσταντινουπόλεως. Κοιμήθηκε εν ειρήνη το τετρακόσια τέσσερα μετά Χριστόν, αφού άφησε φωτεινό υπόδειγμα ησυχαστικής βιοτής στην Εκκλησία.