Μια χριστιανή κόρη που είχε μεταβάλει το σπίτι της σε ξενώνα μοναχών έπεσε σε μεγάλο σκότος. Η Ταϊσία έμεινε ορφανή στην Αίγυπτο τον πέμπτο αιώνα και χάθηκε στις παγίδες ενός εχθρικού κόσμου. Καταγόταν από εύπορη χριστιανική οικογένεια της Αιγύπτου και έχασε πολύ νωρίς και τους δύο γονείς της. Από μικρή είχε αποφασίσει ότι δεν επιθυμούσε γάμο, αλλά αφιέρωση της ζωής της στον Χριστό. Πάνω σε αυτή την απόφαση μοίρασε όλη την πατρική περιουσία της στους πτωχούς και τους ξένους.

Άνοιξε το πλούσιο σπίτι της σαν ξενώνα και υποδεχόταν με μεγάλη αγάπη τους ασκητές της Σκήτης. Για πολλά χρόνια έδινε ανάπαυση και τροφή σε όσους Πατέρες περνούσαν από το αρχοντικό της. Πέρασε όμως αρκετός καιρός και η περιουσία εξαντλήθηκε εντελώς, ώστε η Ταϊσία βρέθηκε σε μεγάλη ένδεια. Με τέχνασμα του διαβόλου την πλησίασαν φιλάμαρτοι άνθρωποι και τη δελέασαν με χρήμα και ψέματα. Σιγά σιγά παρασύρθηκε σε αμαρτωλή ζωή, παραδόθηκε στην πορνεία και απομακρύνθηκε από τη σωτηρία του Χριστού.

Η ψυχή της σκοτείνιασε και η μνήμη της παλαιάς αρετής βυθίστηκε κάτω από το βάρος των παθών. Όλοι όμως όσοι την είχαν γνωρίσει στον δρόμο της φιλοξενίας θρηνούσαν για την κατάπτωσή της. Η μετάνοια έμοιαζε αδύνατη, καθώς το πάθος είχε ριζώσει βαθιά στην καρδιά της νέας γυναίκας. Όταν οι Πατέρες της Σκήτης έμαθαν για την πτώση της, λυπήθηκαν βαθιά και θέλησαν να βοηθήσουν. Κάλεσαν τον Όσιο Ιωάννη τον Κολοβό και τον παρακάλεσαν να πάει αυτός να της μιλήσει.

Του είπαν ότι η Ταϊσία είχε δείξει σε όλους μεγάλη αγάπη και άξιζε τώρα η δική τους αγάπη. Ο γέροντας ξεκίνησε για την πόλη, καθώς προσευχόταν αδιάλειπτα στον Θεό για τη σωτηρία της. Έφτασε στο σπίτι της και χτύπησε την πόρτα, αλλά η υπηρέτρια αρνήθηκε να τον αφήσει να μπει. Η γυναίκα είπε με οργή ότι οι μοναχοί είχαν ήδη εξαντλήσει όλη την περιουσία της κυρίας της. Ο γέροντας απάντησε ότι έφερνε στην κυρία της κάτι πολύ πολύτιμο και ζητούσε να την συναντήσει.

Η Ταϊσία, καθώς νόμιζε ότι ο Πατήρ έφερνε μαργαριτάρι από τη θάλασσα, διέταξε να τον αφήσουν να μπει. Ο Όσιος μπήκε, κάθισε δίπλα της, την κοίταξε στο πρόσωπο και άρχισε ξαφνικά να κλαίει με βαθιούς αναστεναγμούς. Η Ταϊσία τον ρώτησε με έκπληξη γιατί κλαίει, και ο γέροντας απάντησε με βαθιά συντριβή ψυχής. Της είπε ότι έβλεπε τον σατανά να παίζει στο πρόσωπό της και πενθούσε για την απώλειά της. Τη ρώτησε γιατί είχε αρνηθεί τον Χριστό, τον αληθινό και αθάνατο Νυμφίο της ψυχής της.

Η συντριβή του γέροντος έγινε για την Ταϊσία πύρινο βέλος που τρύπησε την καρδιά της βαθύτατα. Σηκώθηκε αμέσως και ρώτησε αν υπάρχει ακόμη για τους αμαρτωλούς αληθινή μετάνοια ενώπιον του Θεού. Ο Όσιος Ιωάννης απάντησε ότι ο Σωτήρας περιμένει την επιστροφή της και την δέχεται με ανοιχτή αγκαλιά. Της θύμισε ότι όταν ένας αμαρτωλός μετανοεί ειλικρινά, χαροποιούνται όλοι οι Άγγελοι και οι Δίκαιοι στους ουρανούς. Η Ταϊσία αμέσως ζήτησε να την οδηγήσει εκεί όπου θα μπορούσε να μετανοήσει με ησυχία.

Σηκώθηκε και ακολούθησε τον γέροντα χωρίς να πει λέξη σε κανέναν, χωρίς να τακτοποιήσει το σπίτι. Άφησε τα πάντα πίσω της για χάρη του Χριστού, και ο γέροντας θαύμασε την σφοδρή ζέση της. Όταν η νύχτα τους πρόλαβε στην έρημο, ο Όσιος έκανε για εκείνη ένα μικρό προσκέφαλο από άμμο. Στο μέσο της νύχτας ο γέροντας ξύπνησε και είδε φως ουράνιο να κατεβαίνει στον τόπο της Ταϊσίας. Είδε Αγγέλους Θεού να ανεβάζουν την ψυχή της στους ουρανούς μέσα σε δόξα και φως ανέκφραστο.

Όταν πλησίασε το μέρος εκείνο, βρήκε την Ταϊσία να έχει ήδη αναπαυθεί σαν νύφη του Χριστού. Του φανέρωσε φωνή ουράνια ότι μία ώρα αληθινής μετανοίας ισούται με χρόνια ολόκληρα ψυχρής μεταμέλειας. Μακαρία Ταϊσία, μεσίτευε προς τον φιλάνθρωπο Σωτήρα Χριστόν για όλους τους αμαρτωλούς που αναζητούν τη σωτηρία.