Στα δάση του ποταμού Ρούζα, εκεί όπου η σιωπή των βορείων χωραφιών ψιθυρίζει την προσευχή των ασκητών, έζησε ο όσιος Λεύκιος. Ο άγιος αυτός γέροντας έγινε ιδρυτής της μονής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις βόρειες παρυφές της Ρωσίας. Το μοναστήρι βρισκόταν τριάντα δύο βέρστια μακριά από την πόλη του Βολοκολάμσκ, και δύο βέρστια από το χωριό Σερέντο. Ο όσιος Λεύκιος υπήρξε μαθητής του αγίου Παφνουτίου του Μπόροβ, ενός από τους μεγάλους πατέρες της ρωσικής μοναστικής παραδόσεως.

Συγχρόνως υπήρξε αδελφικός συνεργάτης του αγίου Ιωσήφ του Βολοκολάμσκ, με τον οποίο μοιραζόταν τον κοινό αγώνα της πνευματικής τελειώσεως. Όταν ο νεαρός μετέπειτα άγιος Δανιήλ του Περεγιασλάβλ έφθασε στη μονή του Μπόροβ, ο γέροντας Παφνούτιος τον ανέθεσε στον γέροντα Λεύκιο. Τον εμπιστεύθηκε σε αυτόν τον έμπειρο ασκητή της πνευματικής ζωής, για να γαλουχηθεί κάτω από την καθοδήγησή του. Έτσι ο Λεύκιος έγινε δάσκαλος και πατέρας ψυχών, οδηγώντας ορθά νέους και παλιούς αδελφούς στην οδό της σωτηρίας.

Μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια κοινής ζωής, ο γέροντας μαζί με τον μαθητή του εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Βολοκολάμσκ. Εκεί παρέμειναν για άλλα δύο χρόνια μαζί, αφιερωμένοι στην ίδρυση του νέου μοναστηριού μέσα στα παρθένα δάση του Βορρά. Έπειτα ο άγιος Δανιήλ αναχώρησε για το Περεγιασλάβλ, και ο γέροντας Λεύκιος έμεινε μόνος για να ολοκληρώσει το έργο του Θεού. Σύμφωνα με την παράδοση της μονής, ο όσιος Λεύκιος ήταν εξήντα δύο ετών όταν θεμελίωσε το μοναστήρι της Κοιμήσεως.

Είχε ήδη βαδίσει πολλά χρόνια στον δρόμο της ασκήσεως, και έφερε μαζί του την ωριμότητα ενός πραγματικού πατέρα της ερήμου. Αφού ανέγειρε το μοναστήρι του με κόπο και προσευχή, έγινε γνωστός σε όλη τη γύρω περιοχή για την αγία ζωή του. Οι πιστοί συνέρρεαν από τα μακρινά χωριά για να ζητήσουν τη συμβουλή και την ευλογία του γέροντα. Σύμφωνα με την Ιερά Παράδοση, ο όσιος Λεύκιος εκοιμήθη σε βαθύτατο γήρας, στα τέλη του δεκάτου πέμπτου αιώνα.

Ενταφιάστηκε με τιμές μέσα στο μοναστήρι που ο ίδιος είχε ιδρύσει με τη χάρη του Θεού. Στα εγχειρίδια της ορθόδοξης εικονογραφίας ο όσιος καταγράφεται με ιδιαίτερη ακρίβεια, στις είκοσι επτά Ιουλίου κάθε χρόνο. Περιγράφεται γκριζομάλλης, με γενειάδα όμοια με εκείνη του αγίου Σεργίου, με τα μαλλιά του ακάλυπτα και επάνω στους ώμους του το ιερό μέγα σχήμα. Στα χέρια του κρατά μοναχική ράβδο, ενώ φέρει το πλήρες σχηματικό ένδυμα του ασκητικού του τάγματος της μετανοίας.

Η μνήμη του οσίου Λευκίου τιμάται διπλά μέσα στον λειτουργικό κύκλο της Εκκλησίας μας, δύο φορές κάθε χρόνο. Εορτάζεται στις δεκατέσσερις Δεκεμβρίου, καθώς και στις δεκαεπτά Αυγούστου, ημέρα συνεορτασμού με τη μνήμη του αγίου μάρτυρος Λευκίου. Ταις πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Λευκίου του Βολοκολάμσκ, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.