Στους πετρώδεις δρόμους της αρχαίας Ιερουσαλήμ, εκεί όπου το πνεύμα του Ιακώβου του αδελφοθέου περιφερόταν ακόμη ζωντανό, αναδείχθηκε ένας ποιμένας αλύγιστος. Η μνήμη του αγίου Ναρκίσσου φωτίζει την παλαιά Εκκλησία ως μαρτυρία αρετής, πίστης ακλόνητης και πραγματικής ποιμαντικής αυταπάρνησης. Αναδείχθηκε τριακοστός, κατά άλλους τριακοστός πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων, διάδοχος του Ιακώβου του αδελφοθέου, με παρουσία σπάνια και αληθινά αποστολική. Υπήρξε άνδρας εγκρατής, φιλάνθρωπος και διδακτικός, άκαμπτος όμως στην εκτέλεση του ποιμαντικού καθήκοντος, χωρίς να εμποδίζεται από τους μοχθηρούς εχθρούς της Εκκλησίας.

Σε κάποια συκοφαντία που οργανώθηκε εναντίον του παρουσιάστηκαν τρεις ψευδομάρτυρες, οι οποίοι κατέθεσαν φοβερές κατηγορίες και επιβεβαίωσαν τα ψέματά τους με βαρύτατους όρκους. Ο πρώτος ευχήθηκε να πέσει φωτιά και να τον κάψει αν ψεύδεται, ο δεύτερος ζήτησε να γίνει σκωληκόβρωτος και ο τρίτος ευχήθηκε να τυφλωθεί. Δεν πέρασε πολύς καιρός και οι ψευδομάρτυρες τιμωρήθηκαν όπως τους άρμοζε, σύμφωνα με τους όρκους που εκστομίσαν. Ο πρώτος κάηκε από κεραυνό, ενώ ο δεύτερος αρρώστησε βαριά και το λεπρό σώμα του έτρωγαν τα σκουλήκια.

Ο τρίτος τυφλώθηκε πραγματικά, χάνοντας το φως του, και ομολόγησε δημόσια τη δολιότητα της φοβερής συνωμοσίας τους. Ο ίδιος ο Νάρκισσος, λυπημένος από τις άδικες κατηγορίες, αποσύρθηκε για χρόνια στην έρημο, αφήνοντας τον Κύριο να τον δικαιώσει με τον δικό του τρόπο. Όταν τελικά αναφάνηκε ξανά, ανέβηκε δύο φορές στον πατριαρχικό θρόνο και πατριάρχευσε συνολικά είκοσι έξι χρόνια. Απεβίωσε ειρηνικά σε ηλικία εκατόν δεκαέξι ετών, ταις πρεσβείαις του αγίου Ναρκίσσου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.