Ένας λαμπερός πύργος Ορθοδοξίας ορθώθηκε μέσα στην ταραγμένη εποχή της εικονομαχικής λαίλαπας, μέσα στις απόμακρες και ορεινές χώρες της Παφλαγονίας. Η οσία και θεοφόρα Ανθούσα γεννήθηκε στα μέρη της Μαντινείας της Μικράς Ασίας, μέσα σε σπίτι εξαιρετικά ευσεβών και θεοσεβών χριστιανών γονέων. Ο πατέρας της Στρατήγιος και η μητέρα της Φεβρωνία διακρίνονταν για την ένθερμη ευλάβεια και τα πολλά τους ελέη προς τους πάμπτωχους της εποχής. Ανέθρεψαν λοιπόν τη μοναχοκόρη τους με πολλή στοργή και την δίδαξαν με ζήλο πολύν τις σωτήριες αλήθειες της ορθόδοξης πίστεως του Χριστού.

Πολλοί ευγενείς νέοι ζητούσαν τη χαριτωμένη Ανθούσα ως αγαπημένη σύζυγο και σύντροφο της ζωής τους, αλλά εκείνη παρέμενε αμετάπειστη. Απέρριψε σταθερά κάθε γαμήλια πρόταση και αφιέρωσε ολόκληρη την παρθενία της στον γλυκύτατο Νυμφίο της Χριστό για ολόκληρη τη ζωή της. Όταν αργότερα κοιμήθηκαν με ειρήνη οι πολυαγαπημένοι γονείς της, η όσια δεν άλλαξε καθόλου την προηγούμενη απόφασή της για παρθενία. Διέθεσε λοιπόν όλη την πατρική περιουσία στις χήρες της πόλεως, στα ορφανά παιδιά και στα ιερά καταστήματα της Εκκλησίας.

Έπειτα εγκατέλειψε με χαρά τον μάταιο κόσμο και ανέβηκε στα όρη της απόμερης εκείνης περιοχής για να ζήσει ασκητικό βίο. Έζησε για κάποιο διάστημα σε πλήρη ησυχία και απομόνωση μέσα σε σκοτεινές σπηλιές, αγωνιζόμενη με αυστηρότατη νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή. Συνάντησε τότε τον περίφημο γέροντα ιερομόναχο Σισίνιο και έλαβε από εκείνον το αγγελικό σχήμα του ορθοδόξου μοναχισμού με χαρά μεγάλη. Συνέχισε λοιπόν τους πνευματικούς της αγώνες κάτω από τη σοφή καθοδήγηση του πεπειραμένου εκείνου πνευματικού πατρός και διδασκάλου της.

Η φήμη της αγγελικής αρετής της απλώθηκε γρήγορα σε όλη την ευρύτερη περιοχή και προσέλκυσε ενενήντα παρθένες νεαρές ψυχές κοντά της. Εκείνες αναζητούσαν διακαώς ασφαλή πνευματική οδηγό για να βαδίσουν τον στενό και τεθλιμμένο δρόμο της σωτηρίας μέσα στους ταραγμένους χρόνους. Η οσία τις δέχτηκε όλες με μητρική στοργή και έγινε πρώτη ηγουμένη της νεοσύστατης γυναικείας μοναστικής αδελφότητας της Μαντινείας. Ίδρυσε με ζήλο πολύν δύο σπουδαία μοναστήρια στις ορεινές περιοχές της απομονωμένης εκείνης χώρας της Παφλαγονίας με μεγάλο κόπο.

Το πρώτο αφιερώθηκε στο σεπτό όνομα της Αγίας Άννης, της σεβαστής θεοπρομήτορος του Σωτήρα και Λυτρωτή Χριστού. Το δεύτερο τιμήθηκε στο όνομα των ενδόξων Αγίων Αποστόλων και έγινε γυναικείο μοναστήριο της δικής της προσωπικής εποπτείας και φροντίδας. Οι ενενήντα μοναχές της ξεχώριζαν για την υποδειγματική υπακοή τους στην ηγουμένη και για την αυστηρή πνευματική τους πειθαρχία. Καλλιεργούσαν με μεγάλο ζήλο τις σωτήριες αρετές της παρθενίας, της σιωπής, της ταπεινώσεως και της αδιαλείπτου νοεράς προσευχής.

Εκείνη φρόντιζε καθημερινά για την πνευματική προκοπή των μοναζουσών με νυχθήμερες προσευχές και πάμπολλες προσωπικές διδαχές της Εκκλησίας. Όταν ο εικονομάχος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Κοπρώνυμος εξαπέλυσε σκληρό διωγμό κατά των ιερών εικόνων και των προσκυνητών τους, η Ανθούσα στάθηκε ακλόνητη. Το μοναστήρι της αναδείχθηκε ένας από τους πιο φλογερούς υπερασπιστές της αληθινής Ορθοδοξίας μέσα στη φοβερή εκείνη ζοφερή εποχή του διωγμού. Ο αυτοκράτορας έστειλε ειδικό απεσταλμένο για να της πει ότι θα την άφηνε ήσυχη, αν εγκατέλειπε την προσκύνηση των ιερών εικόνων.

Όταν η οσία αρνήθηκε σταθερά και με γενναίο φρόνημα, ο σκληρός αυτοκράτορας διέταξε φρικτά βασανιστήρια εναντίον της και των μοναζουσών της. Στρατιώτες έδεσαν την αγία και τις παρθένες μοναχές της και τις μαστίγωσαν ανηλεώς για πολλές ώρες χωρίς κανέναν οίκτο. Έπειτα τοποθέτησαν αναμμένες εικόνες πάνω στο κεφάλι της οσίας και έκαψαν τα πόδια της με πυρωμένα και αναμμένα κάρβουνα. Στο τέλος την εξόρισαν μακριά από το πολυαγαπημένο της μοναστήρι και τις πιστές πνευματικές της θυγατέρες της Παφλαγονίας.

Η σύζυγος του αυτοκράτορα όμως, που είχε παραστεί στα μαρτύρια, άκουσε από την αγία ένα θαυμαστό προφητικό λόγο. Η οσία της προφήτευσε ότι θα γεννούσε ένα αγόρι και ένα κορίτσι μαζί, παρά τη βαρειά εκείνη ασθένεια της. Όταν η προφητεία εκπληρώθηκε με θαυμαστό τρόπο, η αυτοκράτειρα αγάπησε πολύ την οσία και υποστήριξε ποικιλοτρόπως το αγαπημένο της μοναστήρι. Η Ανθούσα επέστρεψε τότε στο αγαπημένο της μοναστήρι, όπου κοιμήθηκε ειρηνικά σε πολύ προχωρημένη ηλικία και τάφηκε στο κελί της.

Δι' ευχών της οσίας ομολογητρίας Ανθούσης, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον τις ψυχές των ταπεινών δούλων σου.