Στις βαθιές δασικές εκτάσεις της Σολβιτσεγκόντσκης, εκεί όπου ο πάγος σκεπάζει την γη μήνες ολόκληρους κάθε χειμώνα, μια ταπεινή μοναστική κοινότητα έλαβε δώρο πολύτιμο από τα ουράνια χέρια της Θεοτόκου. Ο όσιος Χριστοφόρος, μαθητής του οσίου Λογγίνου του Κορυαζκέμσκ, είχε ιδρύσει εκεί τη μονή του με κόπο, με νηστεία, με αδιάλειπτη προσευχή. Στη μικρή ξύλινη εκκλησία τοποθετήθηκε η ιερή εικόνα της Παναγίας, εικόνα του τύπου της Οδηγήτριας, με τον Σωτήρα Χριστό αγκαλιασμένο στους κόλπους της παναχράντου Μητέρας. Η εικόνα δοξάστηκε γρήγορα από αμέτρητα θαύματα ευθύς μόλις ασπάστηκαν την μορφή της οι πρώτοι προσκυνητές της περιοχής.

Δίπλα στο μοναστήρι ξεπήδησε ξαφνικά μια κρήνη με νερό αγιαστικό, που έβγαινε καθαρό και κρυστάλλινο μέσα από τα σπλάχνα της παγωμένης γης. Άρρωστοι λάβαιναν θαυμαστή ίαση και τυφλοί έβλεπαν, ενώ οι βαρυκάρδιοι παρηγορούνταν στους πρόποδες της σεπτής αυτής εικόνας. Πιστοί από τα μακρινά χωριά της βόρειας Ρωσίας έρχονταν πεζοί διά μέσου χιονισμένων δρόμων, μεταφέροντας στους ώμους τα παιδιά τους τα ασθενή. Η Παναγία υποδεχόταν τον καθένα ως μητέρα στοργική, σκεπάζοντάς τον με την χάρη του Υιού της και Σωτήρος.

Ω Δέσποινα Θεοτόκε και Οδηγήτρια των πιστών, σκέπασε την οικογένειά μας, ίασε τις ψυχικές πληγές μας, οδήγησέ μας στον Υιό σου και πρέσβευε αδιαλείπτως υπέρ ημών των αμαρτωλών. Αμήν, γένοιτο, Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, διά της κραταιάς προστασίας της παναγίας και αχράντου Μητρός σου, εις τους αιώνας των αιώνων.