Από τις απομονωμένες όχθες της Γαλιλαίας θαλάσσης ανέβηκε η πιο τολμηρή γυναικεία φωνή της Αναστάσεως, και μια καρδιά απαλλαγμένη από επτά δαιμόνια έγινε η πρώτη μυροφόρος του Νικητού του θανάτου. Η Αγία Μαρία γεννήθηκε στη μικρή πόλη Μαγδαλά, η οποία βρισκόταν ανάμεσα στις πόλεις Καπερναούμ και Τιβεριάδα στην εύφορη γαλιλαϊκή χώρα. Από αυτό το ταπεινό τόπο πήρε και το διακριτικό της όνομα Μαγδαληνή, ώστε να ξεχωρίζει από τις άλλες ευσεβείς γυναίκες του Ευαγγελίου που φέρουν το ίδιο όνομα Μαρία. Η νεαρή κοπέλα υπέφερε από την επίθεση επτά δαιμόνων, που ταλάνιζαν τη ζωή της και την έκλειναν σε ανείπωτα δεινά μέσα στη μικρή της πόλη.

Όταν άκουσε για τον Κύριο Ιησού Χριστό, ο οποίος θεράπευε κάθε ασθένεια και κάθε αδυναμία, έσπευσε με όλη της την καρδιά να βρει τον θεϊκό ιατρό. Ο Χριστός εξέβαλε από αυτήν τα επτά πονηρά πνεύματα, χαρίζοντάς της απόλυτη ελευθερία και νέα ζωή στη χάρη της θείας υιοθεσίας. Από εκείνη την ευλογημένη στιγμή η Μαρία έγινε αφοσιωμένη μαθήτρια του Ιησού, ακολουθώντας τον σε κάθε πόλη και κωμόπολη της Παλαιστίνης. Μαζί με άλλες ευσεβείς γυναίκες, την Ιωάννα την σύζυγο του Χουζά και τη Σουσάννα, διακονούσε τον Διδάσκαλο από την προσωπική της περιουσία και την οικογενειακή της κληρονομιά.

Όταν ο Κύριος ανέλαβε το βαρύ Σταυρό προς τον Γολγοθά και κατέπεσε υπό το βάρος του ξύλου, η Μαγδαληνή ακολουθούσε από κοντά κλαίγοντας και θρηνώντας. Μαζί με τις άλλες ευσεβείς γυναίκες της Γαλιλαίας, παρακολουθούσε τη φοβερή πορεία της σταυρώσεως, ενώ ο Κύριος τις παρηγορούσε με τα τελευταία λόγια του παρά την οδύνη του. Ενώ όλοι οι μαθητές διασκορπίστηκαν τρομαγμένοι, η Μαρία παρέμεινε με αδιαμφισβήτητη γενναιότητα στους πρόποδες του τιμίου Σταυρού. Δεν την σταμάτησε ούτε η αγριότητα των στρατιωτών ούτε η ύβρη του πλήθους που παρακολουθούσε γύρω από τον Λυτρωτή.

Δίπλα στη Θεοτόκο και στον αγαπημένο μαθητή Ιωάννη, αυτή έγινε σιωπηλή μάρτυς της σωτηρίου σταυρώσεως του Κυρίου. Οι ευαγγελιστές αναφέρουν πάντοτε πρώτη το όνομά της ανάμεσα στις παρούσες γυναίκες, διότι ξεχωρίζει σαφώς από όσες είχαν συγκεντρωθεί γύρω από τον Διδάσκαλο. Ήταν πιστή στον Κύριο όχι μόνο τις ημέρες της δόξας του, αλλά και την ώρα της εσχάτης ταπεινώσεως και ύβρεως από τους εχθρούς. Παρακολούθησε αυτόπτης την ταφή του πανάγιου σώματος, βλέποντας τον Ιωσήφ τον Αριμαθαίο και τον Νικόδημο να αποθέτουν το νεκρό σώμα στον τάφο.

Στα μάτια της εκείνη η μεγάλη πέτρα έκλεισε την είσοδο του μνήματος, σφραγίζοντας τον Πηγαίον της ζωής μέσα σε σκοτεινό σπήλαιο. Παρά την οδύνη της ψυχής της, η Μαρία δεν εγκατέλειψε ποτέ τον αγαπημένο της Διδάσκαλο, ούτε στις πιο σκοτεινές ώρες του θείου Πάθους. Πιστή στον νόμο του Μωυσέως, η Μαρία πέρασε το μέγα Σάββατο σε ανάπαυση, μαζί με τις άλλες μυροφόρες γυναίκες της παρέας. Στη χαραυγή της Κυριακής, ενώ ακόμη επικρατούσε σκοτάδι, έσπευσε στο μνήμα μόνη της, χωρίς να περιμένει τις άλλες γυναίκες της κοινότητας.

Όταν είδε τον λίθο μετακινημένο, έτρεξε με ταραχή να ειδοποιήσει τους κορυφαίους αποστόλους Πέτρο και Ιωάννη για το παράδοξο γεγονός εκείνο. Οι δύο μαθητές έσπευσαν στο μνήμα και είδαν τα οθόνια κείμενα και το σουδάριο εντυλιγμένο σε άλλο σημείο. Επέστρεψαν θαυμάζοντας, αλλά η Μαρία γύρισε ξανά μόνη στον τάφο και στάθηκε δακρυσμένη μπροστά στην είσοδο του μνημείου. Όταν έσκυψε προς το εσωτερικό του τάφου, είδε δύο αγγέλους με λευκές στολές, καθήμενους έναν στην κεφαλή και έναν στους πόδες.

Οι ουράνιοι απεσταλμένοι την ρώτησαν γιατί κλαίει, και η Μαρία τους απάντησε ότι έχουν πάρει τον Κύριό της από εκεί. Στράφηκε προς τα πίσω και είδε τον αναστάντα Ιησού, χωρίς όμως να τον αναγνωρίσει αμέσως μέσα στη βαριά θλίψη της ψυχής. Τα δάκρυά της και η συντριβή της καρδιάς της δεν επέτρεψαν στα μάτια της να διακρίνουν αμέσως τον Δεσπότη Χριστό. Νόμισε ότι ήταν ο κηπουρός του κήπου του Ιωσήφ, και τον παρεκάλεσε να της φανερώσει πού είχε τοποθετήσει το ιερό σώμα.

Όταν ο Χριστός την κάλεσε με το όνομά της, εκείνος ο γνωστός θεϊκός φθόγγος διαπέρασε την ψυχή της και η αναγνώριση ήρθε αυτοστιγμεί. Με δάκρυα χαράς πέταξε τον εαυτό της στα πόδια του Νικητού του θανάτου, ψιθυρίζοντας μόνο μια ευλογημένη λέξη, Ραββουνί, που σημαίνει διδάσκαλε. Ο Κύριος της είπε ευγενικά να μην τον αγγίξει, διότι δεν είχε ακόμη ανέλθει στον ουράνιο Πατέρα του. Αντί για ψηλάφηση της σαρκός, ο Χριστός της εμπιστεύθηκε μια ασύλληπτη αποστολή ως πρώτη κήρυκα της Αναστάσεως μέσα στον κόσμο.

Της παρήγγειλε να μεταφέρει στους αδελφούς αποστόλους ότι ανεβαίνει στον Πατέρα του και Πατέρα τους, στον Θεό του και Θεό τους. Η μυροφόρος έτρεξε αμέσως πίσω στους αποστόλους και τους ανήγγειλε με ασυγκράτητη χαρά την πρώτη κοσμοσωτήρια είδηση. Έτσι η Μαρία η Μαγδαληνή έγινε απόστολος των αποστόλων, η πρώτη γυναίκα που κήρυξε την Ανάσταση. Οι Πατέρες της Εκκλησίας θαυμάζουν αυτή την ξεχωριστή ευλογία, και ψάλλει χαρακτηριστικά ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος για το θαυμαστό ξεκλείδωμα.

Όπως η πρώτη Εύα δέχτηκε από το στόμα του όφεως το ψέμα της απάτης, έτσι μια άλλη γυναίκα άκουσε πρώτη από το στόμα του αναστάντος την σωτήρια αλήθεια. Η ίδια εκείνη γυναίκεια καρδιά που είχε εξεγείρει την πτώση, ανυψώθηκε τώρα ως κήρυκας της παγκοσμίου σωτηρίας του γένους των ανθρώπων. Μετά την ένδοξο Ανάληψη του Κυρίου, η Μαρία παρέμεινε στη μικρή κοινότητα των μαθητών μαζί με την Παναγία Θεοτόκο και τους αδελφόθεους. Όταν οι απόστολοι αναχώρησαν από την Ιερουσαλήμ για το παγκόσμιο κήρυγμα του Ευαγγελίου, η Μαρία ακολούθησε με τόλμη πέρα από τα όρια της γενέθλιας πατρίδας της.

Έφθασε με ιεραποστολικό ζήλο μέχρι τη μακρινή Ρώμη, η πρωτεύουσα της απέραντης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν τότε. Εκεί παρουσιάστηκε στον αυτοκράτορα Τιβέριο τον πρώτο, ο οποίος βασίλευε από το έτος δεκατέσσερα μέχρι το έτος τριάντα επτά μετά Χριστόν. Σύμφωνα με την ιερά παράδοση της Εκκλησίας, η Αγία προσέφερε στον αυτοκράτορα ένα αυγό βαμμένο κόκκινο ως σύμβολο της νέας ζωής. Με την απαράμιλλη φράση «Χριστός Ανέστη» ξεκίνησε να εξηγεί στον ηγεμόνα την σταύρωση και την τριήμερο έγερση του Κυρίου.

Διηγήθηκε με παρρησία την άδικη καταδίκη του Ιησού από τους αρχιερείς και τη συγκατάβαση του Πιλάτου στη βιαιότητα του εξαγριωμένου πλήθους. Ο Τιβέριος εξοργίστηκε και κάλεσε τον Πιλάτο σε δικαστήριο, με αποτέλεσμα την εξορία του στη Βιέννα της Γαλατίας. Έτσι ξεκίνησε η αρχαία ευλαβής συνήθεια των χριστιανών να ανταλλάσσουν κόκκινα αυγά κατά τη Λαμπρή πανήγυρη. Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει το πανάγιο αίμα του Σωτήρος που χύθηκε για τη λύτρωση του γένους των ανθρώπων.

Η Μαρία η Μαγδαληνή συνέχισε επί πολλά χρόνια το αποστολικό της κήρυγμα στην Ιταλία και στην ίδια τη Ρώμη με αδιάκοπο ζήλο. Ο απόστολος Παύλος την μνημονεύει με τιμή στην προς Ρωμαίους επιστολή του, αναγνωρίζοντας τους πολλούς της κόπους για το Ευαγγέλιο. Παρέμεινε στη Ρώμη και κατά την πρώτη επίσκεψη του Παύλου, και μάλιστα δύο επιπλέον χρόνια μετά την αναχώρησή του από την πρωτεύουσα. Όταν προχώρησε σε ηλικία, μετέβη στην Έφεσο της Μικράς Ασίας, όπου εργαζόταν ακούραστα ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος μέσα στους ειδωλολάτρες.

Στην Έφεσο τελείωσε ειρηνικά την επίγειο ζωή της και ετάφη με τιμές στα πέριξ της λαμπρής εκείνης μικρασιατικής πόλεως. Στον ένατο αιώνα, επί αυτοκράτορος Λέοντος του ΣΤ Φιλοσόφου, τα τίμια λείψανά της μεταφέρθηκαν με λαμπρότητα στην Κωνσταντινούπολη της θεοφυλάκτου Βυζαντίδος. Τοποθετήθηκαν επισήμως στον ναό της μονής του Αγίου Λαζάρου, η οποία είχε ανεγερθεί από τον ευσεβή ηγεμόνα κοντά στο παλάτι. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη της στις είκοσι δύο Ιουλίου ως πρώτη μυροφόρο και ισαπόστολο της οικουμένης.

Αγία Μαρία Μαγδαληνή μυροφόρε και πρώτη κήρυκα της Αναστάσεως, πρέσβευε υπέρ ημών στον αναστάντα Νυμφίο Χριστό, ώστε και εμείς να ζούμε καθημερινά τη χαρά του πασχαλίου χαιρετισμού, αμήν.